ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମନ୍ତ୍ରୀ, ପରାମର୍ଶଦାତା, ବାହ୍ୟ, ଅନ୍ତର୍ଗତ, ଗୁପ୍ତଚର, ନାଗରିକ ଏବଂ ସନ୍ଦେହପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ସହିତ କିପରି ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ? ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ କିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ?” ତାପରେ ତିନି କହିଲେ, “ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ମୋତେ କହ, କିପରି କିଛି କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ କିଛି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଦୁର୍ଗ ଓ ଅରଣ୍ୟକୁ କିପରି ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ କିପରି କ୍ଷତିକାରୀ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେକୁ ଦୂର କରିବା ଯଥାଯଥା ଉଚିତ? ତୁମେ ଯାହା ଶିଖିଛ, ସେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ମୋତେ କହ, ମୁଁ ତୁମର ମନର ଭାବ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।” ତାପରେ ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ, “ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ନମ୍ରତାରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପାଦରେ ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଜୋଡି ଦୈତ୍ୟନାଥଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ମୋତେ ଶିକ୍ଷକ ଯାହା ଶିଖାଇଛନ୍ତି, ମୁଁ ସେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଅଧିଗମନ କରିଛି; କିନ୍ତୁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ମୋର ମନର ଭାବ ନୁହେଁ। ମିତ୍ରତା, ଦାନ, ବିଭାଜନ ଏବଂ ଦଣ୍ଡ—ଏହି ସମସ୍ତ ଉପାୟ ମିତ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ କାମ କରିବା ପାଇଁ ଶିଖାଯାଇଛି। ହେ ପିତା, ମୁଁ ଏହି ମିତ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଦେଖୁନି; ଦୟାକରି କ୍ରୁଧିତ ହେବେ ନାହିଁ। ଯଦି କିଛି କାମ ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ଉପାୟର କଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ହେ ବଳଶାଳୀ?’ ‘ହେ ପିତା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆତ୍ମାରେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ନାଥରେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ, ଶ୍ରୀ ଗୋବିନ୍ଦରେ—ମିତ୍ର ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ଭାବ କିପରି ଆସିପାରିବ? ଶ୍ରୀ ବିଷ୍ଣୁ ତୁମେ, ମୁଁ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି; ତେବେ କିପରି କିଏ ମୋର ମିତ୍ର ଏବଂ କିଏ ମୋର ଶତ୍ରୁ, ଏହି ଭେଦ କିପରି ହେବ?’ ‘ଏହି ଭ୍ରମ ଓ ଦୀର୍ଘ ଅଲୋଚନା ଆପେକ୍ଷା, ମୁଁ କହିବି—ଉପାୟ କେବଳ ଅଜ୍ଞାନରେ ଲାଗିଥାଏ। ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧି କେବଳ ଅଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ; ଶିଶୁ ଏକ ଜୁଇଁ ଆଗ ବୋଲି ଭୁଲ କରେନି କି?’ ‘ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଧନ ଦେଇନାହିଁ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ଏକା ତଥା କାର୍ଯ୍ୟ; ଯେ ଜ୍ଞାନ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ସେ ଏକା ତଥା ଜ୍ଞାନ। ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କେବଳ କଳେଶ, ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନ କେବଳ କୌଶଳ। ମୁଁ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଅତତ୍ତ୍ୱକୁ ବୁଝିଛି, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ମୋର ନମସ୍କାର ନେଇ ଶୁଣ।’ ‘କେହି ରାଜ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି ନାହିଁ, କେହି ଧନ ଚାହନ୍ତି ନାହିଁ; ତଥାପି ଏହି ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦୈବ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ମିଳିଥାଏ। ସମସ୍ତେ ମହାତ୍ମା ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କେବଳ ପ୍ରୟାସରେ ନୁହେଁ, ଭାଗ୍ୟରେ ଏହି ଶ୍ରୀ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଅବୋଧ, ଅବିବେକୀ, ଭୟପରା—ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଦୈତ୍ୟନାଥ, ଦୈବ ବଳେ ଅଧର୍ମ ଲୋକ ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ଯେ କେହି ଶ୍ରୀ ଚାହନ୍ତି, ସେ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ; ଯେ କେହି ମୁକ୍ତି ଚାହନ୍ତି, ସେ ସମତାରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।’ ‘ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟ, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, ଗଛ, ଚର୍ମ, ଏହି ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅନନ୍ତ ରୂପ, ଅଲଗା ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ରହିଲେ, ସମସ୍ତ ଚର ଅଚର ଜଗତକୁ ନିଜର ଭାବେ ଦେଖିବା ଉଚିତ—ବିଷ୍ଣୁ, ବିଶ୍ୱ ରୂପଧାରୀ, ଏହି ଜଳ ପରି। ଏହି ଭାବ ବୁଝିଲେ, ଆଦି ଅନାଦି ଶ୍ରୀ ଅଚ୍ୟୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ତାଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତାରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।’ ପରାଶର କହିଲେ, ‘ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ତାଙ୍କ ରାଜସିଂହାସନରୁ ରାଗରେ ଉଠି, ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଛାତିରେ ପା ଦେଇ ମାରିଲେ। ତାପରେ ଖୁବ ରାଗ ଓ କ୍ଷୁଭ୍ଧାରେ, ତାଙ୍କ ହାତକୁ ଦବାଇ, ପ୍ରହ୍ଲାଦକୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଯେପରି ଏହି ଜଗତକୁ ଚେପିଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ତାପରେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, ‘ହେ ବିପ୍ରଚିତ୍ତି! ହେ ରାହୁ! ହେ ବଳ! ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାଗ ରସି ଦ୍ୱାରା ଭଲ ଭାବେ ବାନ୍ଧି ଏହାକୁ ବଡ଼ ସାଗରରେ ଫେଙ୍ଗିଦିଅ—ଦେରି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ!’ ‘ନାହିଁ ତ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏବଂ ଦୈତ୍ୟ ଦାନବ ଏହି ମୂଢ଼ ମନକୁ ଅନୁସରିବେ। ବହୁ ସମୟ ଆମେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟକୁ ଦଣ୍ଡିତ କରିଛୁ, ତଥାପି ସେ ଆମ ଶତ୍ରୁର ଉପାସନା କରେ; ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ମୃତ୍ୟୁ ଉପକୃତ।’ ପରାଶର କହିଲେ, ‘ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ ଶୀଘ୍ରତାରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦକୁ ନାଗ ରସି ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି ଏବଂ ସାଗରରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ସାଗର ଭିତରକୁ ଯିବା ସମୟରେ, ବଡ଼ ସାଗର ବିଭୀଷିକାରେ ତଳମାଳ ହେଲା; ଚାରିପାଖରେ ଜଳ ବିକ୍ଷୋଭ ହେଲା। ଏହି ଜଳ ଦେଖି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ବିପ୍ଳବ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ହେ ଦୈତ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ ଦେଇ ଏହି ଦୁଷ୍ଟକୁ ଭଲ ଭାବେ ଭରି ଦିଅ, ଭାରୁଣଙ୍କ ନିବାସରେ ସମସ୍ତ ଫାଟ ଉପରେ ଭଲ ଭାବେ ଅଟକାଇ ଦିଅ!’ ‘ଅଗ୍ନି ଏହାକୁ ଜଳାଇପାରିନାହିଁ, ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କଟିପାରିନାହିଁ, ନାଗ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହୁଅନାହିଁ, ବାୟୁ, ବିଷ, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହୁଅନାହିଁ। ମୋହ ଦ୍ୱାରା ଅବିଭାବିତ ହୁଅନାହିଁ, ଏବଂ ଦିଗ୍ଗଜ ଦ୍ୱାରା ଦଳିତ ହୁଅନାହିଁ; ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତ ଶିଶୁ ଜୀବନ ରଖିବା ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହିପରି, ଏହାକୁ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଜଳର ମଧ୍ୟରେ ରଖ, ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତ ଜୀବନ ହରାଇବ।’ ତାପରେ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ବଡ଼ ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ହଜାର ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଏକ ବଡ଼ ଅଣ୍ଡା ତିଆରି କଲେ। ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଏହି ଅଣ୍ଡା, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଏକାଗ୍ର ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଦୈନିକ କ୍ରିୟା ଦିନେ ଅବିନାଶୀକୁ ଉନ୍ମୁଖ କରି। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, ‘ହେ ପଦ୍ମନେତ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରିଛି; ହେ ପରମପୁରୁଷ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରିଛି; ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରିଛି; ହେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚକ୍ରଧାରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରିଛି। ବେଦର ଦେବତା, ଗୋ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପକାରୀ, ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣ, ଜଗତର ଉପକାରୀ, ଗୋବିନ୍ଦ, ପୁନଃପୁନ ନମସ୍କାର।