ପ୍ରମ୍ଲୋଚା ବୋଲିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣଙ୍କ ଠାରେ ମୁଁ କିପରି ମିଥ୍ୟା କହିପାରିବି? ବିଶେଷକରି ଆଜି ଆପଣ ଯେଉଁପରି ଜିଜ୍ଞାସାର ପଥ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି, ତାହା ମୋତେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମୁଁ କିପରି ଅସତ୍ୟ କହିପାରିବି?" ଏହି ସତ୍ୟବାଦୀ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ସୋମା କହିଲେ, ମହାରାଜ୍ୟର ଉତ୍ତରଧିକାରୀ, ମୁନି ପୁନିପୁନି ନିଜକୁ ନିଜେ ନିନ୍ଦା କରି, "ହେ ମୋତେ ଲଜ୍ଜା! ମୋତେ ଲଜ୍ଜା!" ବୋଲି ଅନୁତାପ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୋର ତପସ୍ୟା ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟାର ଧନ ନଷ୍ଟ ହେଲା; ବିବେକ ନାରୀଙ୍କ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ଛଅ ତରଙ୍ଗକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମକୁ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ମୋର ମନ ଏହି ବିପୁଳ କାମନାରେ ଭାସିଗଲା। ମୋର ସମସ୍ତ ବ୍ରତ ଓ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ ପାଇଁ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ନରକର ପଥକୁ ନେଇଯାଇଛି।" ଏଭଳି ନିଜକୁ ନିନ୍ଦା କରି, ଧର୍ମଜ୍ଞ ମୁନି ସେଠାରେ ବସିଥିବା ଅପ୍ସରା ପ୍ରମ୍ଲୋଚାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଚାଲ ଅପରାଧିନୀ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଚାହଁ, ଯାଅ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ତୁମ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ମୋର ମନକୁ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ କରି, ଯେଉଁ କାମ କରିବା ଦରକାର, ତୁମେ ସେଉଁଠି କରିଦେଲା।" "ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋର କ୍ରୋଧର ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ କରିଦେବିନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ସାତ ପଦ ଚାଲିଛି, ଏହା ଧର୍ମର ପଥ।" "ତୁମ ଦୋଷ କ’ଣ? କିମ୍ବା ମୁଁ କାହିଁକି ତୁମ ଉପରେ ରାଗ କରିବି? ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୋଷ ମୋର, କାରଣ ମୁଁ ମୋର ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ନିଗ୍ରହ କରିପାରିନାହିଁ।" "ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ, ତୁମେ ମୋର ତପସ୍ୟାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଛ। ତୁମେ ନିନ୍ଦା ଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଛ।" ଏଭଳି କଠୋର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ପ୍ରମ୍ଲୋଚା ଘମେ ଭିଜିଯାଇ, ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ନିରନ୍ତର କମ୍ପିତ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ଦେହରେ ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତରେ ରହିଥିବା ପ୍ରମ୍ଲୋଚାକୁ ଦେଖି, ସେଉଁଠାରେ ଥିବା ମୁନି କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, "ଚାଲ, ଚାଲ!" ଏଭଳି ଉପେକ୍ଷା ପାଇଁ, ପ୍ରମ୍ଲୋଚା ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲେ। ଘମ ପଖାଳିବା ପାଇଁ ଗଛର ପତ୍ର ନେଇ ଦେହ ପଖାଳିଲେ। ଘମ ଭିଜା ଅଙ୍ଗକୁ ଲାଲ ପ୍ରକୃତିର କୋମଳ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପଖାଳିବା ବେଳେ, ମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଅନ୍ତଃଶରୀରରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଗର୍ଭ ଘମ ଓ କମ୍ପନ ଆକାରେ ବାହାରିଲା। ଏହି ଗର୍ଭକୁ ଗଛମାନେ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ବାୟୁ ଏହାକୁ ଏକ ଆକୃତି ଦେଲେ। ମୁଁ ଗୋଧୂଧ ସହିତ ଏହାକୁ ପାଳନ କଲି, ଏହା ଦୀରେ-ଦୀରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା। ଗଛର ଶିଖରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସେ ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ମାରିଷା ନାମ ଦିଆଯିବ। ଗଛମାନେ ତାଙ୍କୁ ତୁମକୁ ଦେବେ, ତେଣୁ ଏହି କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତ କର। ସେ କଣ୍ଡୁଙ୍କ କନ୍ୟା ହେବା ସହିତ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛନ୍ତି; ସେ ମୋର ଶିଶୁ, ବାୟୁ ଓ ପ୍ରମ୍ଲୋଚାଙ୍କ ମଧ୍ୟର କନ୍ୟା। ଏହିପରି, କଣ୍ଡୁ ମହାର୍ଷି ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଶେଷ ହେବା ପରେ, ମୈତ୍ରେୟ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ନାମକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ହରିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରି, ହାତ ଉଠାଇ ଦୃଢ଼ ଯୋଗୀ ଭାବରେ ରହିଲେ। ତେବେ ପ୍ରଚେତସମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ମୁନି, ଆମେ ସେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ତୋତ୍ର ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା କଣ୍ଡୁ କେଶବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ।" ସୋମା କହିଲେ, "ବିଷ୍ଣୁ ସର୍ବୋପରି, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅପାର; ସେ ଖରାପର ନାଶକ ଆକୃତି, ବ୍ରହ୍ମର ଲକ୍ଷ୍ୟ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ସମସ୍ତରୁ ଉପରେ। ସେ କାରଣ, କାରଣର କାରଣ ଓ ସେହି କାରଣ ପାଇଁ କାରଣ; ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସେ ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତା ଓ କ୍ରିୟା ସହିତ ଅବତରଣ କରନ୍ତି। ସେଇ ବ୍ରହ୍ମ, ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଜୀବ, ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱାମୀ, ବିଷ୍ଣୁ, ନିତ୍ୟ, ଅଜନ୍ମା, ଅପରିଣାମୀ, ଦୋଷରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ।" "ଯେପରି ସେ ବ୍ରହ୍ମ, ଅକ୍ଷୟ, ଅଜନ୍ମା, ନିତ୍ୟ, ପରମ ପୁରୁଷ, ଏହିପରି ମୋ ମନରୁ ରାଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୋଷଗୁଡ଼ିକ ଶାନ୍ତ ହେଉ।" ଏହିପରି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରି, କଣ୍ଡୁ କେଶବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ। ଏହି ମାରିଷା ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଘଟିଥିଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି। ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବାରେ ଉପକାର ମିଳିବ। ପୂର୍ବରୁ ସେ ନିରସନ୍ତାନ ଥିଲେ, ଏବଂ ପତି ବିୟୋଗ ପରେ, ଏହି ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଭୀପଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଭକ୍ତିଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ଉପାସନାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, "ବର ଚାଉ, ମଙ୍ଗଳମୟୀ," ବୋଲି ଦେଖାଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟର ଇଛା କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋର ପ୍ରଥମ ବିଧବାବସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ନିରର୍ଥକ, ନିର୍ଫଳ, ଦୁଃଖିତ ଓ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।" "ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ମୋତେ ଉତ୍ତମ ପତି ମିଳୁ, ଓ ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ପ୍ରଜାପତି ସମ ଏକ ପୁତ୍ର ମିଳୁ। ସେ ଉତ୍ତମ କୁଳ, ଚରିତ୍ର, ଆୟୁ, ସତ୍ୟ, ଦାନ, ଦକ୍ଷତା, ବିଶ୍ୱାସ୍ୟତା, ଧର୍ମ, ବୃଦ୍ଧ ସେବା ଓ କୃତଜ୍ଞତାର ଧନୀ ହେଉ। ମୋତେ ରୂପ, ଧନ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରିୟତା ଦିଅ, ଓ ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୁଁ ଗର୍ଭ ଛାଡ଼ି ଜନ୍ମ ନେଉ।" ତାଙ୍କ ଏହି ଇଛା କୁହିବା ପରେ, ଦେବଦେବ ହୃଷୀକେଶ, ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ, କହିଲେ, "ଏକ ଜନ୍ମରେ ତୁମେ ଦଶ ଶୂରବୀର ପତି ଲଭିବା, ଯେଉଁମାନେ କର୍ମରେ ବିଶିଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତୁମେ ପ୍ରଜାପତି ସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର ଲଭିବା। ସେ ଏହି ଜଗତରେ ବଂଶ ସୃଷ୍ଟି କରିବେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରଜା ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେବ। ତୁମେ ଗର୍ଭ ଛାଡ଼ି ଜନ୍ମ ନେବା, ରୂପବତୀ, ଗୁଣବତୀ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ହେବା।" ଏହିପରି କହି, ଦେବତା ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ଏହି ମାରିଷା ଏହିପରି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଏବେ ତୁମର ପତ୍ନୀ, ରାଜପୁତ୍ରମାନେ। ଏହିପରି ସୋମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଚେତସମାନେ ମାରିଷାଙ୍କୁ ନିଜ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଗଛମାନଙ୍କ ଉପରେ ଥିବା କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।