ପ୍ରଚେତସମାନେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ପିତାଜୀ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ଆମେ ପ୍ରଜା ବୃଦ୍ଧି କରିପାରିବା? ଆପଣ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ବିଧି ବ୍ୟବହାର ବ୍ୟଖ୍ୟା କରନ୍ତୁ।” ପିତା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଅନ୍ୟ କୌଣସି ମର୍ତ୍ୟ ଜଣେ ଚାହିଁଥିବା ଫଳ ଲାଭ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏହି ଉପାୟ ଛଡ଼ା; ବରଦାତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ ନିଶ୍ଚୟ ଚାହିଁଥିବା ଫଳ ମିଳେ। ତେଣୁ ପ୍ରଜା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ନାଥ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କର; ଯଦି ତୁମେ ସଫଳତା ଚାହୁଛ, ତେବେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୂଜା କର। ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଆଦି, ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆଦିକାଳରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପୂଜା କରି ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ ପ୍ରଜା ବୃଦ୍ଧି ହେବ।” ଏପରେ ଶ୍ରୀ ପରାଶର ଖଣ୍ଡ କହିଲେ, “ପିତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଦଶ ପ୍ରଚେତସମାନେ ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ତପସ୍ୟା କରିଲେ। ସେମାନେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି, ବିଶ୍ୱର ନାଥ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସ୍ମରଣ କରି ଲିନ ହେଇ ରହିଲେ। ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ, ସେମାନେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଯେଉଁ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଆଶା ପୂରଣ କରନ୍ତି।” ତାପରେ ଶ୍ରୀ ମୈତ୍ରେୟ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ, “ପ୍ରଚେତସମାନେ ସମୁଦ୍ରର ଜଳରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କିପରି ସ୍ତୁତି କଲେ? ଏହି ଶୁଭ୍ର ସ୍ତୋତ୍ର ଆପଣ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।” ପରାଶର ଉତ୍ତର କଲେ, “ମୈତ୍ରେୟ, ପ୍ରଚେତସମାନେ ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ଲିନ ହୋଇ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ତାହା ଶୁଣ।" ପ୍ରଚେତସମାନେ କହିଲେ, “ସମସ୍ତ ଶବ୍ଦର ନିତ୍ୟ ଆଧାର, ସମସ୍ତର ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ, ସଂସାରର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଅନନ୍ତ ଓ ଅସୀମ ଆଲୋକର ଆଦି ନିମିତ୍ତ, ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ଜଗତର ଉତ୍ସ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ତାଙ୍କର ଦିନ ନିରାକାରର ପ୍ରଥମ ରୂପ, ତାଙ୍କର ରାତି ମଧ୍ୟ ଏପରି; ସମୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଯେଉଁ ସୋମ ରୂପର ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତର ମୂଳ, ସୋମ ତତ୍ତ୍ୱର ଆଦି ଉତ୍ସ ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯେଉଁ ପ୍ରଭୁ ଅନ୍ଧକାରକୁ ନିଗଳନ୍ତି, ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ରୂପ ଆକାଶକୁ କିରଣରେ ପ୍ରକାଶିତ କରେ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯେଉଁ ପ୍ରଭୁ ଦୃଢ଼ତା ରୂପରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଶବ୍ଦ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଆଧାର ଭାବେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯେଉଁ ପ୍ରଭୁ ଜଳ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ମୂଳ, ମୂଳ ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅଗ୍ନି ତତ୍ତ୍ୱ ରୂପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମୁଖ, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ହୋଇଥିବା ହବିକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶରୀରରେ ପଞ୍ଚରୂପରେ ବସି ସଦା କ୍ରିୟା କରନ୍ତି, ଆକାଶର ମୂଳ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାୟୁ ରୂପରେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଆକାଶ ଦେଇ, ଅନନ୍ତ ରୂପ ଓ ଶୁଧ୍ଧ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ସୃଷ୍ଟିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଧାର ଭାବେ, ଶବ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱର ରୂପରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅକ୍ଷର ଓ କ୍ଷର ରୂପରେ, ସଦା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ବସ୍ତୁଗତ ଉପଲବ୍ଧି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଜ୍ଞାନର ମୂଳ ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଥିବା ବସ୍ତୁକୁ ଆତ୍ମା ଦେଇଥିବା, ଅନ୍ତଃକରଣ ରୂପରେ ଜଗତର ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଯେଉଁ ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛି, ଯେଉଁଠୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ବିଲୟ ହୁଏ, ବିଲୟର ଆଧାର, ପ୍ରକୃତି ରୂପରେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପ୍ରଭୁ ଶୁଧ୍ଧ, ଗୁଣଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ମାୟାରେ ଗୁଣମୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ପରମ ପୁରୁଷ, ଆତ୍ମା ରୂପରେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅଚଳ, ଅଜନ୍ମା, ଶୁଧ୍ଧ, ଗୁଣଶୂନ୍ୟ, ଦୋଷଶୂନ୍ୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ଆଧାରକୁ ନମସ୍କାର। ନ ଦୀର୍ଘ ନ ହ୍ରସ୍ୱ, ନ ଷ୍ଠୂଳ ନ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ନ କୃଷ୍ଣ ନ ରକ୍ତ, ନ ଆସକ୍ତି, ନ ଛାୟା, ନ ରୂପ, ନ ଦେହ, ନ ଲାଗିଥିବା, ନ ଦେହୀ। ନ ଆକାଶ, ନ ସଂସ୍ପର୍ଶ, ନ ଗନ୍ଧ, ନ ରସ, ନ ଚକ୍ଷୁ, ନ କର୍ଣ୍ଣ, ନ ଚଳନ୍ତି, ନ ଭାଷା, ନ ହସ୍ତ, ନ ଅଭିମାନ। ନ ନାମ, ନ ପରିମାଣ, ନ ସୁଖ, ନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ନ କାରଣ, ନ ଭୟ, ନ ମୋହ, ନ ନିଦ୍ରା, ନ ଅସ୍ଥିରତା, ନ ମୃତ୍ୟୁ। ନ ରାଗ, ନ ଶବ୍ଦ, ଅମୃତ, ଅଚଳ, ଅବରଣ, ଯେଉଁ ଆଦି ଓ ଅନ୍ତର, ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ଆଧାର। ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଥ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଜୀବ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାପି, ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଆଧାରକୁ ନମସ୍କାର, ଯାହା ଜିଭା ଓ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧି ହୁଏ ନାହିଁ। ପରାଶର କହିଲେ, “ଏପରି ଧ୍ୟାନ ଓ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଚେତସମାନେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ସମୁଦ୍ରରେ ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାପରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ହରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ରଙ୍ଗ ନବ ଫୁଟିଥିବା ନୀଳ ପଦ୍ମର ପତ୍ର ପରି ଦେଖାଗଲା। ଗରୁଡ଼ ରାଜା ଉପରେ ବସିଥିବା ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରଚେତସମାନେ ଭକ୍ତିର ଭାରରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ତାପରେ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, ‘ତୁମେ ଯେଉଁ ଭଲ ଚାହୁଛ, ତାହା ଚୟନ କର; ମୁଁ ତୁମେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୟାମୟ ଭାବେ ବର ଦେବାକୁ ଏସିଛି।’ ପ୍ରଚେତସମାନେ ବରଦାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, ‘ପିତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ପ୍ରଜା ବୃଦ୍ଧି ହେବା ଉପାୟ ଦିଅ।’ ଦେବତା ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ବର ଦେଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ପ୍ରଚେତସମାନେ ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ। ପରାଶର କହିଲେ, “ପ୍ରଚେତସମାନେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ସମୟରେ, ପୃଥିବୀରେ ଗଛମାନେ ଅରକ୍ଷିତ ଅବସ୍ଥାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଜୀବମାନଙ୍କର ହ୍ରାସ ହେଲା। ପବନ ବହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ ଆବୃତ ହେଲା; ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଜୀବମାନେ ଚଳିପାରିଲେ ନାହିଁ। ପ୍ରଚେତସମାନେ ଏହା ଦେଖି, ଜଳରୁ ବାହାରି ଏକାଠି ରୂଷ୍ଟ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଖରୁ ପବନ ଓ ଅଗ୍ନି ପ୍ରବାହିତ କଲେ।