ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜ୍ୟରେ ଯେଉଁଠାରେ ହରି, ଯଜ୍ଞର ସ୍ୱାମୀ, ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେଠାରେ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେଇ ସମୟରେ ରାଜା ୱେନ ଏହିପରି ଅଭିମାନ ଭାବେ କହିଥିଲେ, "ମୋଠାରୁ ବଡ଼ କିଏ? ମୋ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଏ ପୂଜାର ଯୋଗ୍ୟ? ତୁମେ ଯେଉଁ ହରିଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞର ସ୍ୱାମୀ ବୋଲି କହୁଛ, ସେ କିଏ? କିପରି ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ?" ତାପରେ ୱେନ କହିଲେ, "ବ୍ରହ୍ମା, ଜନାର୍ଦନ, ଶମ୍ଭୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, ଯମ, ରବି, ଅଗ୍ନି, ବରୁଣ, ଧାତା, ପୂଷା, ପୃଥିବୀ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର—ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଶାପ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କ ଦେହରେ ବସି ଅଛନ୍ତି। ରାଜା ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଅବତାର।" "ଏହି ମୋ ଆଜ୍ଞା ଜାଣ, ମୋ ଭଳି କରି କାମ କରିବାକୁ ହେବ। ଆଉ କୌଣସି ଦାନ, ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ହୋମ କରିବା ଚାଲିବ ନାହିଁ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ। ଯେପରି ଜଣେ ନାରୀଙ୍କ ଲାଗି ସ୍ୱାମୀ ସେବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ, ସେପରି ମୋ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବା ତୁମେ ଦ୍ୱିଜମାନେର ଧର୍ମ।" ତେବେ ଋଷିମାନେ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, "ହେ ମହାରାଜ, ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ। ଏହି ହବିର୍ଭାଗର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଚାଲିଥାଏ।" ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ, "ଏପରି ଅନେକ ଅନୁରୋଧ ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ୱେନ ରାଜା ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଲେନି।" ଏହାଦେଖି, ସମସ୍ତ ଋଷି ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣହୋଇ, ଏକାଉଁ ଏକାଉଁକୁ କହିଲେ, "ଏହି ପାପୀକୁ ହତ୍ୟା କର, ଏହି ପାପୀକୁ ହତ୍ୟା କର!" ସେମାନେ କହିଲେ, "ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ଏବଂ ନିତ୍ୟ ଯଜ୍ଞସ୍ୱରୂପ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରେ, ସେ ଏ ପୃଥିବୀର ଶାସନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି।" ଏପରି କଥା କହି, ସମସ୍ତ ଋଷି ମନ୍ତ୍ରପୂତ କୁଶ ଶଳା ଦ୍ୱାରା ୱେନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ, କାରଣ ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଥିଲେ। ତାପରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଏଠାରେ ତୁଳୁର ଧୂଳି ଉଠୁଥିବା ଦେଖି ଲୋକମାନେ ଆସି ପଚାରିଲେ, "ଏହି କ'ଣ ଘଟୁଛି?" ଲୋକମାନେ କହିଲେ, "ରାଜା ନଥିବାରୁ ରାଜ୍ୟରେ ଚୋରି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି, ଅନ୍ୟଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଲୋଭୀମାନେ ଦଳି ନେଉଛନ୍ତି।" ଏହି ଚୋରମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଧନ ଲୁଟିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ଏହାରେ ଏକ ବଡ଼ ଧୂଳି ଚକ୍ର ଦେଖାଗଲା। ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ ଋଷି ମନ୍ତ୍ରଣା କରି, ଏହି ସନ୍ତାନହୀନ ବେନଙ୍କ ଉରୁ ମସାଇ ଏକ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଆଣିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏହି ମସାଇରୁ ଏକ ମଣିଷ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଯିଏ ଜଳିଥିବା ଖମ୍ଭା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ମୁଣ୍ଡ ଚୁଲି ନଥିଲା, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଛୋଟ ଥିଲେ। ସେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ମୁଁ କ'ଣ କରିବି?" ଋଷିମାନେ କହିଲେ, "ବସ," ଏହିପରି ସେ 'ନିଷାଦ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କଠାରୁ ନିଷାଦ ଜନ୍ମ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତରେ ବସବାସ କରନ୍ତି, ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ଚିହ୍ନିତ। ଏହି ଉରୁ ମାର୍ଗରେ ବେନଙ୍କର ପାପ ବାହାରିଗଲା, ଏଭଳି ନିଷାଦମାନେ ବେନଙ୍କ ଦୁଷ୍କର୍ମର ନାଶ କଲେ। ତାପରେ ଦ୍ୱିଜ ଋଷିମାନେ ବେନଙ୍କ ଡାହାଣ ହାତ ମସାଇଲେ। ଏହି ଚର୍ଣ୍ଣରେ ବେନଙ୍କ ପୁତ୍ର ପୃଥୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପରେ ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ଏବେ ଆକାଶରୁ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଧନୁଷ୍ୟ ଆଜାଗବ ଏବଂ ଦେବୀୟ ବାଣ ଓ କବଚ ପୃଥୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଝରିପଡ଼ିଲା। ତାଙ୍କ ଜନ୍ମରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏବଂ ଜଗତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏପରି ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହେବାରୁ ବେନ ମଧ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ନାମକ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଓ ନଦୀ ତାଙ୍କର ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ରତ୍ନ ଓ ଜଳ ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତାମାନେ, ଅଙ୍ଗିରସ ଗୋତ୍ରୀୟ ଋଷିମାନେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ପୃଥୁଙ୍କୁ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ। ପୃଥୁଙ୍କ ଡାହାଣ ହାତରେ ଚକ୍ର ଚିହ୍ନ ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା ଜାଣିଲେ ଯେ, ପୃଥୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶ ଅଟୁଟ ଶକ୍ତି ସମ୍ପନ୍ନ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚକ୍ର ଚିହ୍ନ ସମସ୍ତ ସାମ୍ରାଟଙ୍କ ହାତରେ ଥାଏ, ଯାହାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ରୋକିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ବେନଙ୍କ ପୁତ୍ର ପୃଥୁ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରତାପୀ ଥିଲେ, ଧର୍ମ ଓ ବିଶାଳ ରାଜ୍ୟର ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପ୍ରଜାମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଦଳିତ ହୋଇଥିଲେ, ପୃଥୁ ସେମାନେଙ୍କୁ ଜିତିଲେ ଓ ସ୍ନେହ ଲାଗି ପ୍ରଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ 'ରାଜା' ବୋଲି ଡାକିଲେ। ପୃଥୁ ସମୁଦ୍ର ପାଖକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ ଜଳ ଅବିଚଳିତ ରହିଥିଲା, ପାହାଡ଼ମାନେ ରାସ୍ତା ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଧ୍ୱଜ କେବେ ଭଙ୍ଗ ହେଲା ନାହିଁ। ପୃଥିବୀ କୃଷି ଛଡ଼ା ଅପେକ୍ଷା କୃଷି ଦେଉଥିଲା, ଗାଈମାନେ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଦେଉଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାତ୍ରରେ ମଧୁ ମିଳୁଥିଲା। ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ହୋଇଥିବା ପୌରୋହିତିକ ଯଜ୍ଞରେ, ସୁତ ନାମକ ଜ୍ଞାନୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେଇ ମହାନ ଯଜ୍ଞରେ ଏକ ଶିକ୍ଷିତ ମାଗଧ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମହାନ ଋଷିମାନେ ଘୋଷଣା କଲେ। "ଏହି ବେନପୁତ୍ର ପୃଥୁ, ପ୍ରତାପୀ ଓ ବଳଶାଳୀ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ତୁମ ଆଚରଣ ଚିତ୍ତକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରେ, ତୁମେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପୂଜ୍ୟ।" ତେବେ ସୁତ ଓ ମାଗଧ ଦୁଇଜଣ ହାତ ଜୋଡ଼ି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ନୂତନ ରାଜାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଆମେ ଜାଣୁନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଗୁଣ ଅଜ୍ଞାତ, କୀର୍ତି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇନାହିଁ, ତେଣୁ ଆମେ କ'ଣ ଆଧାରରେ ସ୍ତୁତି କରିବୁ?" ଋଷିମାନେ କହିଲେ, "ଏହି ମହାନ ସାମ୍ରାଟ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ; ସେଉଁଠାରୁ ତାଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ଗୁଣ ଉପରେ ଉତ୍ତମ ଶ୍ରେୟସ୍ କର।" ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ, "ତାପରେ ରାଜା ଏହି କଥା ଶୁଣି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ହେଲେ; ଜଣେ ଲୋକ ଭଲ ଗୁଣ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ହୁଅନ୍ତି, ଏହିପରି ଗୁଣ ମୋ ପାଇଁ ପୂଜ୍ୟ। ଏହି ଦୁଇଜଣ ଆଜି ଯେଉଁ ଗୁଣର ସ୍ତୁତି କରିବେ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ସେହି ଗୁଣ ଅନୁସରଣ କରିବି। ଯଦି ସେମାନେ କିଛି ଅସଦ୍ଗୁଣ ଉଲ୍ଲେଖ କରିବେ, ମୁଁ ସେଉଁଠି ଦୂରେଇ ରହିବି।