ଯିଏ ଧ୍ରୁବଙ୍କୁ ଗର୍ଭରେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେଇ ମାତା ତିନି ଲୋକର ଆଶ୍ରୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୃଢ଼ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ନିତ୍ୟ ଧ୍ରୁବଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗାରୋହଣ କଥା କହିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭେ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଏ। ଏପରି ଲୋକ ଭୂମି କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ କେବେ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ହରାଇନାହାନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଯୁକ୍ତ ଏବଂ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଅନ୍ତି। ଏହା ପରେ ଶ୍ରୀ ପରାଶର ମହାର୍ଷି କହିଲେ—ଧ୍ରୁବଙ୍କୁ ଦୁଇ ପୁଅ ହେଲେ, ଶିଷ୍ଟି ଓ ଭବ୍ୟ। ଭବ୍ୟଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଶମ୍ଭୁ। ଶିଷ୍ଟିଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସୁଚ୍ଛାୟା ଗର୍ଭରୁ ପାଞ୍ଚ ଶୁଦ୍ଧ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ—ରିପୁ, ରିପୁଞ୍ଜୟ, ବିପ୍ର, ବୃକଳ ଓ ବୃକତେଜସ। ରିପୁଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ ବୃହତୀ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ ଚାକ୍ଷୁଷ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ତେଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଚାକ୍ଷୁଷଙ୍କୁ ପୁଷ୍କରିଣୀ ଓ ବାରୁଣୀ—ପ୍ରଜାପତି ବୀରଣଙ୍କର ଦୁଇ କନ୍ୟା—ଏହାଁରୁ ମନୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ନଡ଼ବଲା ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳି କନ୍ୟା, ଯିଏ ବୈରାଜ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର କନ୍ୟା, ତାଙ୍କଠାରୁ ଏହି ମନୁଙ୍କୁ ଦଶ ପୁଅ ହେଲେ—କୁରୁ, ପୁରୁ, ଶତ, ଦ୍ୟୁମ୍ନ, ତପସ୍ବୀ, ସତ୍ୟବାନ, ଶୁଚି, ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ, ଓତିରାତ୍ର, ଏବଂ ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ। ଏହି ନଅଜଣ ଓ ଦଶମ ଅଭିମନ୍ୟୁ, ଯିଏ ନଡ଼ବଲାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ। କୁରୁଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଅଗ୍ନିଙ୍କର କନ୍ୟା, ଛଅ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ—ଅଙ୍ଗ, ସୁମନସ, ଖ୍ୟାତି, କ୍ରତୁ, ଅଙ୍ଗିରାସ ଓ ଶିବି। ଅଙ୍ଗଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସୁନୀଥା ଠାରୁ ଏକମାତ୍ର ପୁଅ ହେଲେ ବେନ। ପ୍ରଜା ସଂବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଋଷିମାନେ ବେନଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତ ଉପରେ ମଥନ କଲେ। ଏହି ମହାନ ଋଷିମାନେ ବେନଙ୍କର ହାତ ମଥନ କରିବା ସମୟରେ, ମହାମୁନି, ଏକ ରାଜା ଉପଜିଲେ, ଯିଏ ବେନ୍ୟ ନାମରେ ପରିଚିତ ଏବଂ ପ୍ରଥୁ ଭାବେ ବିଶ୍ୱବିଦିତ। ସେଇ ପ୍ରଥୁ ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ପୃଥିବୀକୁ ଦୋହନ କଲେ। ଏଠିରେ ମୈତ୍ରେୟ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—'ଏହି ବେନଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତ କାହିଁକି ମଥନ କଲେ, ଯାହାଠାରୁ ପ୍ରଥୁ ଜନ୍ମିଲେ?' ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ—ମୃତ୍ୟୁଙ୍କର କନ୍ୟା ସୁନୀଥାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କଠାରୁ ବେନ ଜନ୍ମିଲେ। ମୈତ୍ରେୟ, ମୃତ୍ୟୁଙ୍କର ନାତି ଥିବାରୁ ବେନ ଜନ୍ମଜାତ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱଭାବର ଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ବେନଙ୍କୁ ଋଷିମାନେ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ, ସେ ସମଗ୍ର ଭୂମିରେ ଏକମାତ୍ର ଶାସକ ଭାବେ ଘୋଷଣା କଲେ। ସେ କହିଲେ—'କେହି ବଳି, ଦାନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅର୍ପଣ କରିବେ ନାହିଁ; ବଳିର ଭୋକ୍ତା ମୁଁ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଏ? ଆଜି ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ବଳିର୍ପିତ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।' ତାପରେ ଋଷିମାନେ ଆଦର ସହ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ—'ହେ ଭୂମିପତି, ଆମ କଥା ଶୁଣ। ରାଜ୍ୟ ତ ଦେହ ଏବଂ ପ୍ରଜାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅଛି। ଦୀର୍ଘ ବଳିଦ୍ୱାରା ଆମେ ସମସ୍ତ ବଳିଙ୍କ ନାଥ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିବା। ତୁମ ପାଇଁ ତାହାର ଅଂଶ ରହିବ। ବଳିଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଆମ ମାଧ୍ୟମରେ ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ।' 'ଯେଉଁ ରାଜ୍ୟରେ ହରିଙ୍କୁ ଶାସ୍ତ୍ରଉକ୍ତ ବଳିଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଠି ରାଜାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଇଛିତ ଫଳ ମିଳେ।' ବେନ କହିଲେ—'ମୁଁଠାରୁ ବଡ଼ କିଏ? ମୁଁ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଏ ପୂଜ୍ୟ? ଏହି ବଳିଙ୍କ ନାଥ ହରି କିଏ, ଯାହାକୁ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବୁଛ?' 'ବ୍ରହ୍ମା, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଶମ୍ଭୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, ଯମ, ରବି, ଅଗ୍ନି, ବରୁଣ, ଧାତା, ପୁଷା, ପୃଥିବୀ, ଚନ୍ଦ୍ର—ଏମିତି ଅନେକ ଦେବତା ଯେଉଁମାନେ ଶାପ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କ ଦେହରେ ବସିଥାନ୍ତି। ରାଜା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଅବତାର।' 'ମୋ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ଏହି ମୋ ଆଜ୍ଞା। ଦାନ, ବଳି, ଅର୍ପଣ କିଛି କରିବେ ନାହିଁ। ଯେପରି ଜନାନୀମାନେ ପତିଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ଭାବନ୍ତି, ସେଭଳି ତୁମେ ମୋ ଆଦେଶ ଶୁଣିବା ତୁମ ଧର୍ମ।' ଋଷିମାନେ କହିଲେ—'ମହାରାଜ, ଅନୁମତି ଦିଅ, ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ। ବଳି ଯାଏଁ ଦିଆଯାଏ, ସେଉଁଠିଏ ଏହି ସଂସାର ଚାଲିଥାଏ।' ଶ୍ରୀ ପରାଶର କହିଲେ—ଋଷିମାନେ ବାରମ୍ବାର ଅନୁରୋଧ କଲେ ବେନ କିନ୍ତୁ କେବେ ଅନୁମତି ଦେଲେନାହିଁ। ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଋଷି କ୍ରୋଧ ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ଏକାଠି ହୋଇ କହିଲେ—'ଏହି ପାପୀକୁ ହତ୍ୟା କର, ହତ୍ୟା କର!' ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରେ, ସେ ପୃଥିବୀର ଶାସନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି। ଏଭଳି କହି ସମସ୍ତ ଋଷି ମନ୍ତ୍ରପୂତ କୁଶ ତୀରରେ ବେନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ, କାରଣ ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଥିଲେ। ଏପରେ ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଧୂଳି ଉଠୁଛି। ଲୋକମାନେ ଆସି ପଚାରିଲେ—'ଏହି କଣ ଘଟୁଛି?' ଲୋକମାନେ କହିଲେ—'ରାଜା ନଥିବାରୁ ଦେଶରେ ଚୋରି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି, ଅନ୍ୟଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ହଡପ କରାଯାଉଛି।' ସେହି ଚୋରମାନେ ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇଯିବାରୁ ଦେଶରେ ଏକ ବଡ଼ ଧୂଳି କ୍ଲାଉଡ୍ ଦେଖାଯାଇଲା। ଏଥିରେ ସମସ୍ତ ପଣ୍ଡିତ ଋଷିମାନେ ବେନଙ୍କର ଜଙ୍ଘା ମଥନ କଲେ, ଯାହାଠାରୁ ଏକ ପୁଅ ହେବା ଆଶା କରୁଥିଲେ। ମଥନରୁ ଏକ ଅଜଣା ପୁରୁଷ ଉପଜିଲେ, ଯିଏ ଜଳିଥିବା ଖମ୍ଭ ଭଳି, ମୁଣ୍ଡ ଚୁଲି ନଥିଲା, ଏବଂ ଅତି ଛୋଟ ଥିଲେ। ସେ ଚତୁର୍ ଭାବେ ପଚାରିଲେ—'ମୁଁ କଣ କରିବି?' ଋଷିମାନେ କହିଲେ—'ବସ,' ଏହିଭଳି ସେ 'ନିଷାଦ' ନାମ ହେଲେ। ତାଙ୍କଠାରୁ ନିଷାଦବଂଶ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯେଉଁମାନେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତରେ ବସିଥାନ୍ତି ଏବଂ ପାପକର୍ମରେ ଚିହ୍ନିତ। ଏହି ମାର୍ଗରେ ବେନଙ୍କର ପାପ ଦୂର ହେଲା, ଏପରି ଭାବେ ନିଷାଦମାନେ ବେନଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଦୂର କଲେ। ତାପରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବେନଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତ ମଥନ କଲେ।