ଏହି କଥାର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ମୌର୍ତ୍ତିକ ଦିନରେ, ଯେତେବେଳେ ମୈତ୍ରେୟ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଦିନ ନିୟମାବଳୀ ନିଷ୍ପାଦନ କରି, ସମ୍ପ୍ରତି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷି ପରାଶରଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଆନ୍ତି। ସେ ଋଷିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଏକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କରନ୍ତି। “ମୋ ପ୍ରିୟ ଗୁରୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ମୋତେ ଖୁସି ହେଉଛି। ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ବେଦ, ଧର୍ମ ଓ ସେଗୁଡ଼ିକର ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିଛି। ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ, ସେହି ସମୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ନୁହନ୍ତି, ସେମାନେ ବି ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ସହଜରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିପାରନ୍ତି।” ଏହିପରି କହି, ସେ ପରାଶରଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟି, ତାହାର ଅବସ୍ଥିତି, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଗଠନ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି, ପୃଥିବୀର ଗଠନ, ସୂର୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତାରାମାନଙ୍କର ପ୍ରକୃତି, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଯୁଗଗୁଡ଼ିକର ଗଠନ। ପରାଶର ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ସେ ମୈତ୍ରେୟଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ରାଜୀ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୈତ୍ରେୟ, ତୁମେ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛ, ସେଉଁଥିରେ ମୋର ପୂର୍ବଜ ବାସିଷ୍ଠ ମାନ୍ୟବରଙ୍କର କଥା ମୋତେ ମନେ ପଡ଼ୁଛି। ମୋ ଜୀବନରେ ଗତ କାଳରେ, ମୋର ପିତାଙ୍କୁ ଏକ ଦାୟନ ଖାଇ ଗଲା। ଏହା ଶୁଣି, ମୋର ମାତୃକ ମାମାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଉଦ୍ଭାବିତ ହେଲା। ସେହି ମାମାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ବଢିବା ସହିତ, ମୁଁ ଦାୟନମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ବଳିଦାନ କରିବାରେ ଲାଗିଲି। ଏହି ବଳିଦାନରେ, ସେହି ଦାୟନମାନଙ୍କୁ ମାଟିରେ ରାକ୍ତ ହେବାକୁ ଶୁରୁ କରିଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ହ୍ରାସ ପାଇଥିଲେ, ମୋର ପୂଜ୍ୟ ବାସିଷ୍ଠ ଦାଦା ମୋତେ କହିଲେ, ‘ମୋ ଶିଶୁ, ଏହି କ୍ରୋଧକୁ ବନ୍ଦ କର; ଦାୟନମାନଙ୍କର କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ। ତୁମର ପିତାଙ୍କ ସହ ଘଟିଥିବା ଘଟଣା ନିଯତ ଥିଲା। କ୍ରୋଧ ଶିକ୍ଷାର ଅଭାବରେ ଉଦ୍ଭାବିତ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ମୁହଁ ଦେଖିବାରେ ଅଜ୍ଞାନ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର କାର୍ୟର ଫଳ ମିଳେ। ଯଦି ତୁମେ ବଡ଼ ବଳିଦାନରେ ଲାଗିଛ, କ୍ରୋଧ କେବଳ ତୁମର ସମ୍ମାନ ଓ ତପସ୍ୟାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବ। ତେଣୁ, ମୋ ପ୍ରିୟ, କ୍ରୋଧରେ ନ ହେବା। ମୋ ବାପାଙ୍କର ଏହି ଶିକ୍ଷାକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ମୁଁ ବଳିଦାନ ଶେଷ କରିଦେଲି। ଏହା ପରେ, ବାସିଷ୍ଠ ଦାଦା ଖୁସି ହେଲେ, ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁତ୍ର ପୁଲସ୍ତ୍ୟା ତାହାରେ ପହଁଚିଲେ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟା ମୋତେ ଦେଖି, କହିଲେ, ‘ତୁମେ ଆଜି ଧୈର୍ୟ ଧରିଛ, ଯେଉଁଥିରେ ବଡ଼ ବିରୋଧ ଥିଲା। ତୁମ ଗୁରୁଙ୍କର ଶିକ୍ଷା ଅନୁସାରେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଗ୍ରନ୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣିବେ। ତୁମର ଲିନିଆଜ୍ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାବରେ ବିକାଶ ହେବା ନାହିଁ, ଏବଂ ତୁମେ ପୁରାଣ-ସଂହିତାର ସୃଜନ କରିବେ। ତୁମର କାର୍ୟ ଓ ବିରତିରେ, ତୁମର ମନ ପବିତ୍ର ରହିବ; ମୋର କୃପାରେ, ତୁମେ ଦୂଷ୍ଟିରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ। ଯେଉଁଥିରେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟା ମୋତେ କହିଲେ, ‘ତୁମେ ଯେଉଁଥିରେ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିଛ, ସେହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଘଟିବ।’ ସେହିପରି, ମୈତ୍ରେୟ, ତୁମେ ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛ, ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା କହିବି। ବିଷୟଟି ହେଉଛି, ବିଷ୍ଣୁ ଥିବା ସୃଷ୍ଟିର ଆଧାର, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ବକୁ ଧରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ନିଜେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ବ। ପରାଶର ଏହିପରି କହି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ସୃଷ୍ଟି, ଧରଣ ଓ ବିନାଶର ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଧାର ହିସାବରେ ଭାବିଥିଲେ। “ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଲୋଟସ-ଜନ୍ମା ଭଗବାନଙ୍କର କଥା ମୁଁ କହିବି, ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରଥମ ଋଷିମାନେ ଦକ୍ଷଙ୍କ ସହ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ।” ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମୈତ୍ରେୟଙ୍କୁ ଶୁଣାଇ, ସେ ପ୍ରାରମ୍ଭ କରିଥିଲେ। “ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସେ ଶୁଦ୍ଧ, ଅବିକାରୀ, ଶାଶ୍ୱତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ଯାହାର ରୂପ ସଦା ଏକ। ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ସୃଷ୍ଟି, ଧରଣ ଓ ବିନାଶର ଆଧାର।” ଏହିପରି, ପ୍ରାରମ୍ଭ ହୁଏ ଏକ ନବୀନ ଗାଥା, ଯାହା ନିଜେ ଏକ ଦୀର୍ଘ ଗଥାର ଆଧାର ହେବ।