मा नः कोशं तथा गोष्ठं मा गृहं मा परिच्दम् । मा शरीरं कलत्रञ्च त्यजेथाः सर्व्वपावनि
सर्व पावन करणारी देवी, आमचा खजिना, गायींची गोठी, घर, नोकर, शरीर आणि पत्नी यांचा तू कधीच त्याग करू नकोस.
मा पुत्त्रान् मा सुह्टदूवर्ग मा पशून् मा विभूषणम् । त्यजेथा मम देवस्य विष्णोर्व्वक्षःस्थलालये
माझ्या विष्णूच्या छातीवरून, आमची मुले, मित्रमंडळी, जनावरे आणि दागिने यांचा तू कधीच त्याग करू नकोस.
सत्त्वैन सत्यशौचाभ्यां तथा शीलादिभिर्गुणैः । त्यज्यन्ते ते नराः सद्यः सन्त्यक्ता ये त्वयामले
हे निर्मळ देवी, ज्यांना तू सोडून देतेस, त्या माणसांना सत्व, सत्य, शुद्धता आणि चांगले गुण ताबडतोब सोडून जातात.
त्वयावलोकिताः मुह्मन्ते पुरुषा निर्गुणा अपि
तुझ्या कृपादृष्टीने जरी कोणी गुणहीन असला, तरी तो क्षणात बदलतो.
स श्लाध्यः स गुणी धन्यः स कुलीनः स बुद्धिमान् । स शूरः स च विक्रान्तो यस्त्वया देवि वीक्षितः
ज्याच्यावर तू देवी कृपादृष्टी टाकतेस, तोच खरा प्रशंसनीय, गुणी, भाग्यवान, कुलीन, बुद्धिमान, शूर आणि पराक्रमी असतो.
सद्यो वैगुण्यमायान्ति शीलाद्याः सकला गुणाः । पराङूमुखी जगद्धात्रि यस्य त्वं विष्णुवल्लभे
हे जगदंबे, हे विष्णूच्या प्रियते, ज्याच्याकडून तू तोंड फिरवतेस, त्याच्याकडून चांगले गुण, शील वगैरे ताबडतोब दोषात बदलतात.
न ते वर्णायितुं शक्ता गुणान् जिह्वापि वेधसः । प्रसीद देवि पह्माक्षि मास्मांस्त्याक्षीः कदाचन
ब्रह्मदेवाची जीभसुद्धा तुझे गुण वर्णन करू शकत नाही. कमलनयनी देवी, कृपा कर आणि आम्हाला कधीच सोडू नकोस.
एवं श्रीः संस्तुता सम्यक् प्राह देवी शतक्रतुम् । श्वृण्वतां सर्वदेवानां सर्व्वभूतस्थिता द्रिज
अशा प्रकारे श्रीचं योग्य स्तवन झाल्यावर, सर्व देव ऐकत असताना, सर्व जीवांत वास करणारी ती देवी इंद्राला म्हणाली.
परितुष्टास्मि देवेश स्त्रोत्रेणानेन ते हरे । वरं वृणीष्व यस्त्विष्टो वरदाहं तवागता
हे देवाधिदेव, हे हरि, तुझ्या या स्तोत्रामुळे मी संतुष्ट झाले आहे. तुला जो काही वर हवा असेल तो माग, मी वर देण्यासाठी आले आहे.
वरदा यदि मे देवि वरार्हो यदि वाप्यहम् । त्रैलोक्यं न त्वया त्याज्यमेष मेऽस्तु वरः परः
हे देवी, जर तू मला वर देणारी असशील आणि मी वर मागण्यास पात्र असेन, तर माझा एकच मोठा वर असू दे—तू कधीही त्रैलोक्याचा त्याग करू नकोस.
स्त्रोत्रणे यस्तथेतेन त्वां स्तोष्यत्यब्धिसम्भवे । स त्वया न परित्याज्यो द्रितीयोऽस्तु वरो मम
हे समुद्रातून जन्मलेली देवी, जो कोणी हा स्तोत्र नेमकं जसं आहे तसं म्हणेल, त्याला तू कधीही सोडू नकोस—हीच माझी दुसरी मागणी आहे.
त्रैलोक्यं त्रिदशश्रष्ठे न सत्यक्ष्यामि वासव । दत्तो वरो मया यस्ते स्तोत्राराधनतुष्टया
हे देवराज इंद्र, मी ज्याला स्तोत्राने आणि भक्तीने प्रसन्न होऊन वर दिला आहे, त्याच्याकडून मी त्रैलोक्य कधीही परत घेणार नाही.
यश्च सायं तथा प्रातः स्तोत्रेणानोन मानवः । मां स्तोष्यति न तस्याहं भविष्यामि पराङूमुखी
जो मनुष्य सकाळी आणि संध्याकाळी या स्तोत्राने माझं स्तवन करतो, त्याच्याकडून मी कधीही पाठ फिरवणार नाही.
एवं वरं ददौ देवी देवराजाय वै पुरा । मेत्रेय श्रीर्महाभागा स्तोत्राराधनतोषिता
मैत्सेय, एकदा या स्तोत्राने केलेल्या भक्तीने प्रसन्न होऊन श्रीमहालक्ष्मी देवीने देवराजाला असा वर दिला.
भृगोः ख्यात्यां समुतूपन्ना श्रीः पूर्व्वमुदधेः पुनः । देव-दानवयत्नेन प्रसूतामृतमन्थने
भृगुच्या कन्या ख्यातीतून श्री प्रथम प्रकटली, आणि नंतर देव-दानवांनी समुद्र मंथन केल्यावर ती पुन्हा समुद्रातून प्रकट झाली.
एवं यथा जगत्स्वामी देवदेवो जनार्द्दनः । अवतारं करोत्येष करोत्येष तथा श्रीस्तत्सहायिनी
जसा जगाचा स्वामी, देवांचा देव जनार्दन अवतार घेतो, तशीच त्याची सखी श्रीसुद्धा त्याच्यासोबत अवतार घेते.
पुनश्व पह्मादुदूभूता आदित्योऽभूद् यदा हरिः । यदा तु भार्गवो रामस्तदाभूद् धरणी त्वियम्
जेव्हा हरि आदितीचा पुत्र झाला, तेव्हा ती पुन्हा कमळातून प्रकटली; आणि जेव्हा तो भृगुवंशीय राम झाला, तेव्हा ही पृथ्वी त्याची पत्नी झाली.
राघवत्वेऽभवत् सीता रुक्मिणो कृष्णजन्मनि । अन्येषु चावतारेषु विष्णोरेषा सहायिनी
राघवाच्या अवतारात ती सीता झाली, कृष्णाच्या जन्मात ती रुक्मिणी झाली, आणि विष्णूच्या इतर अवतारांतही ती नेहमी त्याचीच सखी असते.
देवत्वे देवदेहेय मनुष्यत्वे च मानुषी । विष्णोर्देहानुरूपां वै करोत्येषात्मनस्तनुम्
ती देवी असताना देवतेचे रूप घेते, माणूस असताना माणसाचं रूप घेते; विष्णूच्या अवतारानुसार ती नेहमी तसंच रूप धारण करते.
यश्चैतच्छणुयाज्जन्म लक्ष्म्या यश्व पठेन्नरः । श्वियो न विच्युतिस्तस्य गृहे यावत् कुलत्रयम्
जो कोणी लक्ष्मीच्या या जन्मकथेचं ऐकतो किंवा वाचतो, त्याच्या घरी तीन पिढ्यांपर्यंत समृद्धी कधीही कमी होत नाही.
पठ्यते येषु चैवैष गृहेषु श्रीस्तवो मुने । अलक्ष्मीः कलहाधारा न तेष्वास्ते कदाचन
हे मुनी, ज्या घरात हे श्रीस्तोत्र वाचलं जातं, तिथे कधीही दारिद्र्य किंवा भांडणं राहत नाहीत.
एतत् ते कथितं ब्रह्मने यन्मां त्वं परिपृच्छसि । क्षीराब्धौ श्रीर्यथा जाता पूर्व्व भृगुसुता सती
हे ब्राह्मण, तू विचारलेलं श्री, भृगुची कन्या, कशी दुधाच्या समुद्रातून प्रथम प्रकटली, ते मी तुला सांगितलं आहे.
इति सकलविभूत्यवाप्तिहेतुः स्तुतिरियमिन्द्रमुखोदूगता हि लक्ष्म्याः । अनुदनमिह पठ्यते नृबिर्यै र्वसति नेषु कदाचिदप्यलक्ष्मीः
इंद्राच्या मुखातून श्रीला उद्देशून आलेलं हे स्तोत्र सर्व संपत्ती मिळवून देणारं आहे. जे पुरुष हे इथे वाचतात, त्यांच्या घरात कधीही दारिद्र्य राहत नाही.
मैत्रेय उवाच । कथितं मे त्वया सर्व्व यत्पृष्टोऽसि महामुने । भृगुसर्गात् प्रभृत्येष सर्गो मे क्थ्यतां पुनः
मैत्रेय म्हणाला: हे महर्षी, मी जे विचारलं ते सर्व तू मला सांगितलं आहेस. आता भृगुच्या सृष्टीपासून पुन्हा सांग.
पराशर उवाच । भृगोः ख्यात्यां समुत्पन्ना लक्ष्मीर्विष्णुपरिग्रहः । तथा धातृविधातरौ ख्यात्यां जातौ सुतौ भृगोः
पराशर म्हणाले: भृगुच्या कन्या ख्यातीतून लक्ष्मीचा जन्म झाला आणि ती विष्णूची पत्नी झाली. त्याचप्रमाणे ख्यातीतून भृगुला धातर आणि विधातर हे दोन पुत्र झाले.
आयतिर्नियतिश्चैव मैरोः कन्ये महात्मनः । धातृविधात्रोस्ते भार्य्ये तयोर्जातौ सुतावुभौ
महात्मा मैराच्या आयती आणि नियती या दोन कन्या होत्या. धातर आणि विधातर यांनी त्यांना पत्नी म्हणून स्वीकारलं आणि त्यांना पुत्र झाले.
प्राणश्चैव मृकण्डुश्च मार्कण्डेयो मृकण्जुतः । ततो वेदशीरा जज्ञे प्राणस्यापि सुतं श्वृणु
प्राण आणि मृकंडु हे जन्मले, मृकंडुपासून मार्कंडेय झाला. त्यानंतर वेदशीर्ष जन्मला. आता प्राणाचा पुत्र ऐक.
प्राणस्य कृतिमान् पुत्रो राजवांश्व ततोऽभवत् । ततो वंशो महाभाग विस्तारं भार्गवो गतः
प्राणाचा पुत्र कृतिमान झाला, त्याच्यापासून राजवंश निर्माण झाला. त्याच्यापासून भृगुवंश फार मोठा झाला.
पत्नी मरीचेः सम्भूतिः पौर्णामासमसूयत । विरजाः सर्व्वगश्चैव तस्य पुत्रौ महात्मनः
मरीचि यांची पत्नी संभूती होती. तिने पौर्णमासाला जन्म दिला. त्या महात्म्याच्या दोन मुलांची नावे विरजा आणि सर्वग होती.
वंशसंकीर्त्तने पुत्रान् वदिष्येऽहं तयोद्रिज । स्मृतिश्वाङ्गिरसः पत्री प्रसूताः कन्यकास्तथा
वंश सांगताना, मी तुला तिच्या मुलांची माहिती देतो, द्विजा. स्मृती आणि अङ्गिरस यांच्यापासून मुलगे आणि कन्याही जन्माला आल्या.