तयावलोकिता देवा हरिवक्षःस्थलस्थया । लक्ष्म्या मैत्रय सहसा परां निर्वृतिमागताः
मैत्रीय, जेव्हा लक्ष्मी हरिच्या वक्षस्थळी उभी राहून देवांकडे पाहिली, तेव्हा सर्व देवांना एकदम परम आनंद मिळाला.
उद्रगं परमं जग्मुर्दैत्या विष्णुपराङूमुखाः । त्यक्ता लक्षम्या महाभाग विप्रचित्तिपुरोगमाः
लक्ष्मीने त्यांना सोडले आणि विष्णूने पाठ फिरवली म्हणून विप्रचित्ती यांच्या पुढाकाराने दैत्य फारच व्याकुळ आणि दुःखी झाले.
ततस्ते जगृहुर्द्दैत्या धन्वन्तरिकरे स्थितम् । कमण्डलुं महावीर्य्या यत्रास्ते तदू द्रिजामृतम्
नंतर दैत्यांनी मोठ्या सामर्थ्यवान धन्वंतरी यांच्या हातातील कमंडलू पकडले, ज्यात द्विजांना हवे असलेले अमृत होते.
मायया लोभयित्वा तान् विष्णुः स्त्रीरूपमास्थितः । दानवेभ्यस्तदादाय देवेभ्यः प्रददौ विभुः
विष्णूने मायेमुळे स्त्रीचे रूप घेतले, दानवांना मोहात पाडले आणि त्यांच्याकडून अमृत घेऊन देवांना दिले.
ततः पपुः सुरगणाः शक्राद्यास्तत् तदामृतम् । उद्यतायुधनिस्त्रिंशा दैत्यास्तांश्व समभ्ययुः
मग इंद्र आणि इतर देवांनी ते अमृत प्याले; दैत्यांनी शस्त्रे उचलून त्यांच्यावर झडप घातली.
पीतेऽमृते च बलिभिर्देवैर्दैत्यचमुस्तदा । वध्यमाना दिशो भेजे पातालं तु विवेश वै
देवांनी अमृतपान करून युद्ध केले, तेव्हा दैत्यांची सेना मारली गेली आणि सर्व दिशांना पळाली, अखेरीस पाताळात शिरली.
तदा देवा मुदा युक्ताः शङ्र्वचक्रगदाभृतम् । प्रणिपत्य यथापूर्वम् आशासत त्रिविष्टपम्
तेव्हा सर्व देव आनंदाने शंख, चक्र आणि गदा धारण करणाऱ्या प्रभूला पूर्वीप्रमाणे वंदन करून पुन्हा स्वर्गात गेले.
ततः प्रसन्नभाः सूर्य्यः प्रययौ स्वेन वर्त्मना । ज्योतींषि च यथामार्ग प्रययुर्मु निसत्तम
मग सूर्य प्रसन्न तेजाने आपल्या मार्गाने गेला; आणि श्रेष्ठ मुनी, तारेही आपल्या मार्गाने चालू लागले.
जज्वाल भगवांश्वोज्व श्वौरुदीप्तिर्व्विभावसुः । धर्म्मे च सर्व्वभूतानां तदा मतिरजायत
भगवान अग्नी तेजाने प्रज्वलित झाला; त्या वेळी सर्व जीवांच्या मनात धर्माची भावना निर्माण झाली.
त्रैलोक्यञ्च श्रिया जुष्टं बभूव मुनिसत्तम । शक्रश्व त्रिदशश्रेष्ठः पुनः श्रीमानजायत
मुनिश्रेष्ठ, तिन्ही लोक समृद्धीने भरून गेले; इंद्र, देवांचा प्रमुख, पुन्हा तेजस्वी झाला.
सिंहासनगतः शक्रः सम्प्राप्य त्रिदिवं पुनः । देवराज्ये स्थितो देवीं तुष्टावाब्जकरां ततः
सिंहासनावर बसलेला इंद्र पुन्हा स्वर्ग मिळवून देवांचा राजा झाला आणि कमळहस्त देवीची स्तुती करू लागला.
नमस्ये सर्व्वभूतांनां जननीमब्जसम्भवाम् । श्रियमुन्नद्रपह्माक्षी विष्णोर्वक्षः स्थलस्थिताम्
सर्व जीवांची जननी, कमळातून जन्मलेली, उमललेल्या कमळासारख्या डोळ्यांची आणि विष्णूच्या वक्षस्थळी वास करणाऱ्या श्रीला मी नमस्कार करतो.
त्वं सिद्धिस्त्वं सुधा स्वाहा स्वधा त्वं लोकपावनि । सन्धाय रात्रिः प्रभा भूतिर्मेधा श्रद्धा सरस्वती
तूच सिद्धी आहेस, तूच अमृत आहेस, स्वाहा आणि स्वधा तूच आहेस, तू सर्व लोकांना पावन करणारी आहेस. रात्र आणि प्रकाश यांचा संगम, समृद्धी, बुद्धी, श्रद्धा आणि सरस्वतीसुद्धा तूच आहेस.
यज्ञविद्या महाविद्या गुह्मविद्या च शोभने । आत्मविद्या च देवि त्वं विमुक्तिफलदायिनी
यज्ञाची विद्या, श्रेष्ठ विद्या, गुप्त विद्या, हे शुभे, आत्मविद्या आणि मुक्तीचं फळ देणारी देवी, हे सर्व तूच आहेस.
आन्वीक्षिकी त्रयी वार्त्ता दण्डनीतिस्त्वमेव च । सौम्यासौम्यैर्ज्जगद्रू पैस्त्वयैतद्द वि पूरितम्
विचारशक्ती, तीन वेद, व्यवहार, आणि राज्यकारभाराची विद्या हे सर्व तूच आहेस. कोमल आणि कठोर अशा रूपांनी हे विश्व तू भरून टाकतेस.
का त्वन्या त्वामृते देवि सर्व्वयज्ञमयं वपुः । अध्यास्ते देवदेवस्य योगिचिन्त्यं गदाभृतः
देवी, तुझ्याशिवाय दुसरी कोण आहे जी सर्व यज्ञांनी बनलेलं रूप धारण करते आणि योग्यांनी ध्यानात धरलेल्या गदाधर देवाच्या छातीवर वास करते?
त्वया देवि परित्यक्तं सकलं भुवनत्रयम् । विनष्टप्रायमभवत् त्वयेदानीं समेधितम्
हे देवी, जेव्हा तू या त्रैलोक्याचा त्याग केला होतास, तेव्हा सगळं जग जवळजवळ नष्ट झालं होतं; आता तुझ्या कृपेने ते पुन्हा फुललं आहे.
दाराः पुत्रास्तथागारं सुह्टदू धान्यधनादिकम् । भवत्येतन्महाभागे नित्यं त्वदूवीक्षणान्नृणाम्
पत्नी, मुले, घर, मित्र, धान्य, धन आणि इतर सर्व गोष्टी, हे महाभाग्यवती, तुझ्या कृपादृष्टीमुळेच माणसांना मिळतात.
शरीरारोग्यमैश्वर्य्यमरिपक्षक्षयः सुखम् । देवि त्वदूदृष्टिदृष्टानां पुरुषाणां दुर्ल्ल भम्
शरीराचं आरोग्य, ऐश्वर्य, शत्रूंचा नाश आणि सुख हे सर्व, हे देवी, तुझ्या कृपादृष्टीशिवाय माणसांना सहज मिळत नाही.
त्वं माता सर्व्वभूतानां देवदवो हरिः पिता । त्वयैतद विष्णुना चाद्य जगदूव्याप्तं चराचरम्
तू सर्व सृष्टीची आई आहेस, आणि हरि हे देवांचे देव व वडील आहेत. आज तुझ्या आणि विष्णूच्या योगे हे चराचर जग व्यापलेलं आहे.
मा नः कोशं तथा गोष्ठं मा गृहं मा परिच्दम् । मा शरीरं कलत्रञ्च त्यजेथाः सर्व्वपावनि
सर्व पावन करणारी देवी, आमचा खजिना, गायींची गोठी, घर, नोकर, शरीर आणि पत्नी यांचा तू कधीच त्याग करू नकोस.
मा पुत्त्रान् मा सुह्टदूवर्ग मा पशून् मा विभूषणम् । त्यजेथा मम देवस्य विष्णोर्व्वक्षःस्थलालये
माझ्या विष्णूच्या छातीवरून, आमची मुले, मित्रमंडळी, जनावरे आणि दागिने यांचा तू कधीच त्याग करू नकोस.
सत्त्वैन सत्यशौचाभ्यां तथा शीलादिभिर्गुणैः । त्यज्यन्ते ते नराः सद्यः सन्त्यक्ता ये त्वयामले
हे निर्मळ देवी, ज्यांना तू सोडून देतेस, त्या माणसांना सत्व, सत्य, शुद्धता आणि चांगले गुण ताबडतोब सोडून जातात.
त्वयावलोकिताः मुह्मन्ते पुरुषा निर्गुणा अपि
तुझ्या कृपादृष्टीने जरी कोणी गुणहीन असला, तरी तो क्षणात बदलतो.
स श्लाध्यः स गुणी धन्यः स कुलीनः स बुद्धिमान् । स शूरः स च विक्रान्तो यस्त्वया देवि वीक्षितः
ज्याच्यावर तू देवी कृपादृष्टी टाकतेस, तोच खरा प्रशंसनीय, गुणी, भाग्यवान, कुलीन, बुद्धिमान, शूर आणि पराक्रमी असतो.
सद्यो वैगुण्यमायान्ति शीलाद्याः सकला गुणाः । पराङूमुखी जगद्धात्रि यस्य त्वं विष्णुवल्लभे
हे जगदंबे, हे विष्णूच्या प्रियते, ज्याच्याकडून तू तोंड फिरवतेस, त्याच्याकडून चांगले गुण, शील वगैरे ताबडतोब दोषात बदलतात.
न ते वर्णायितुं शक्ता गुणान् जिह्वापि वेधसः । प्रसीद देवि पह्माक्षि मास्मांस्त्याक्षीः कदाचन
ब्रह्मदेवाची जीभसुद्धा तुझे गुण वर्णन करू शकत नाही. कमलनयनी देवी, कृपा कर आणि आम्हाला कधीच सोडू नकोस.
एवं श्रीः संस्तुता सम्यक् प्राह देवी शतक्रतुम् । श्वृण्वतां सर्वदेवानां सर्व्वभूतस्थिता द्रिज
अशा प्रकारे श्रीचं योग्य स्तवन झाल्यावर, सर्व देव ऐकत असताना, सर्व जीवांत वास करणारी ती देवी इंद्राला म्हणाली.
परितुष्टास्मि देवेश स्त्रोत्रेणानेन ते हरे । वरं वृणीष्व यस्त्विष्टो वरदाहं तवागता
हे देवाधिदेव, हे हरि, तुझ्या या स्तोत्रामुळे मी संतुष्ट झाले आहे. तुला जो काही वर हवा असेल तो माग, मी वर देण्यासाठी आले आहे.
वरदा यदि मे देवि वरार्हो यदि वाप्यहम् । त्रैलोक्यं न त्वया त्याज्यमेष मेऽस्तु वरः परः
हे देवी, जर तू मला वर देणारी असशील आणि मी वर मागण्यास पात्र असेन, तर माझा एकच मोठा वर असू दे—तू कधीही त्रैलोक्याचा त्याग करू नकोस.