क्व यौवनोन्मुखीभूतसुकुमारतनुर्हरिः । क्व वज्रकठिनाभोगशरीरोऽयं महासुरः
हा हरि, ज्याचे अंग कोवळे आणि नुकतेच तारुण्यात आले आहे, आणि हा महादैत्य, ज्याचे शरीर वज्रासारखे कठीण — हे जुळवून कसे येईल?
इमौ सुललितैरंगैर्वर्त्तेते नवयौवनौ । दैतेयमल्लाश्चाणूरप्रमुखास्त्वतिदारुणाः
हे दोघे, सुंदर अंगांनी, नवतरुण आहेत, आणि चाणूरसारखे दैत्य मल्ल फारच भयंकर आहेत.
नियुद्धप्राश्निकानां तु महानेष व्यतिक्रमः । यद्बालबलिनोर्युद्धं मध्यस्थैस्समुपेक्ष्यते
मल्लयुद्धाचे न्यायाधीश ज्या वेळी एखाद्या लहान मुलाचा आणि बलाढ्य पुरुषाचा सामना शांतपणे पाहतात, तेव्हा तो मोठा अन्यायच होतो.
श्रीपराशर उवाच। इत्थं पुरस्त्रीलोकस्व वदतश्चालयन्भुवम् । ववल्ग बद्धकक्ष्यॐतर्जनस्य भगवान्हरिः
श्रीपराशर म्हणाले: असे म्हणत असताना, त्या नगरात, पृथ्वी हलवत, भगवंत हरि कमरपट्टा घट्ट बांधून लोकांच्या गर्दीत उडी मारून पुढे गेले.
बलभद्रो ऽपि चास्फोट्य ववल्गललितं तथा । पदेपदे तथा भूमिर्यन्न शीर्णा तदद्भुतम्
बलरामसुद्धा जमिनीवर टाळ्या वाजवत, सुंदरपणे उड्या मारू लागले; प्रत्येक पावलावरही जमीन फुटली नाही, हे खरंच आश्चर्यकारक होतं.
चाणूरेण ततः कृष्णो ययुधेऽमितविक्रमः । नियुद्धकुशलो दैत्यो बलभद्रे ण मुष्टिकः
यानंतर अपरंपार सामर्थ्य असलेल्या कृष्णाने चाणूराशी झुंज दिली आणि कुस्तीमध्ये पटाईत असलेल्या दैत्य मुष्टिकाने बलरामाशी सामना केला.
सन्निपातावधूतैस्तु चाणूरेण समं हरिः । प्रक्षेपणैर्मुष्टिभिश्च कीलवज्रनिपातनैः
हरि आणि चाणूर दोघेही एकमेकांना उचलून फेकत, मुष्ट्यांनी आणि वज्रासारख्या घावांनी, कुस्तीचे डावपेच करत झुंजू लागले.
पादोद्धूतैः प्रमृष्टैश्च तयोर्युद्धमभून्महत्
त्यांच्यातील ती मोठी झुंज लाथा, धक्के आणि घट्ट पकड अशा प्रकारांनी रंगली.
अशस्त्रमतिघोरं तत्तयोर्युद्धं सुदारुणम् । बलप्राणविनिष्पाद्यं समाजोत्सवसन्निधौ
दोघांची ती शस्त्राशिवायची पण अतिशय भयंकर आणि भीषण झुंज, सामर्थ्य आणि जिवंतपणा दाखवत उत्सवाच्या गर्दीत चालू होती.
यावद्यावच्च चाणूरो युयुधे हरिणा सह । प्राणहानिमवापाग्र्यां तावत्तावल्लवाल्लवम्
ज्यावेळी चाणूर आणि हरि एकमेकांशी झुंज देत होते, त्यावेळी गवळ्यांनी आणि नगरवासीयांनी श्वास रोखून ठेवला होता.
कृष्णोपि युयुधे तेन लीलयैव जगन्मयः । खेदाच्चालयता कोपान्निजकेसरश्खोरम्
संपूर्ण विश्वाचा आधार असलेला कृष्ण, सहजपणे त्याच्याशी झुंज देत होता आणि दमल्यामुळे व रागाने सिंहासारखी आपली जटा हलवत होता.
बलक्षयं विवृद्धिं च दृष्ट्वा चाणूकृष्णयोः । वारयामास तूर्याणि कंसः कोपपरायणः
चाणूर आणि कृष्ण यांच्या बळात घट व वाढ पाहून, रागाने पेटलेल्या कंसाने वाद्ये थांबवण्याचा आदेश दिला.
मृदंगादिषु तूर्येषु प्रतिषिद्धेषु तत्क्षणात् । खे संगतान्यवाद्यंत देवतूर्याण्यनेकशः
त्या क्षणी, मृदंग व इतर वाद्ये थांबली, आणि आकाशात अनेक दिव्य वाद्यांचे सूर एकत्र घुमू लागले.
जय गोविंद चाणूरं जहि केशव दानवम् । अंतर्द्धानगता देवास्तमूचुरतिहर्षिताः
‘जय गोविंद! केशवा, चाणूर या दैत्याचा वध कर!’—असे देवता, दिसेनासे होऊन, आनंदाने म्हणू लागले.
चाणूरेण चिरं कालं पीडित्वा मधुसूदनः । उत्पाट्य भ्रामयामास तद्वधाय कृतोद्यमः
मधुसूदनाने दीर्घकाळ चाणूराला त्रास दिला आणि त्याचा नाश करण्याच्या उद्देशाने त्याला उचलून जोरात फिरवू लागला.
भ्रामयित्वा शतगुणं दैत्यमल्लममित्रजित् । भूमावास्फोटयामास गगने गतजीवितम्
शत्रूंचा संहार करणाऱ्या कृष्णाने त्या दैत्य मल्लाला शंभर वेळा फिरवून, त्याचा जीव आकाशातच गेला असताना, जमिनीवर आपटून टाकले.
भूमावास्फोटितस्तेन चाणूरः शतधाऽभवत् । रक्तस्रावमहापंकां चकार च तदा भुवम्
त्याच्या हातून जमिनीवर आपटल्यावर चाणूर शंभर तुकड्यांत विभागला गेला आणि त्या वेळी पृथ्वीवर रक्ताचा मोठा तलाव झाला.
बलदेवोऽपि तत्कालं मुष्टिकेन महाबलः । युयुधे दैत्यमल्लेन चाणूरेण यथा हरिः
त्याच वेळी, बलरामानेही बलवान दैत्य मुष्टिकाशी, जशी हरिने चाणूराशी झुंज दिली तशीच, झुंज दिली.
सोऽप्येनं मुष्टिना मूर्ध्नि वक्षस्याहत्य जानुना । पातयित्वा धरापृष्ठे निष्पिपेष गतायुषम्
त्याने मुष्टिकाच्या डोक्यावर मुष्टीने, छातीवर गुडघ्याने घाव घातला, त्याला जमिनीवर आपटून, त्याचा जीव गेला तसा त्याला चिरडून टाकले.
कृष्ण स्तोशलकं भूयो मल्लराजं महाबलम् । वाममुष्टिप्रहारेण पातयामास भूतले
कृष्णाने मग बलाढ्य मल्लराज तोशलकाला डाव्या मुष्टीने घाव घालून, त्याला जमिनीवर आपटून पाडले.
चाणूरे नहते मल्ले मुष्टेके विनिपातिते । नीते क्षयं तोशलके सर्वे मल्लाः प्रदुद्रु वुः
चाणूर कुस्तीमध्ये हरला, मुष्टिक खाली पडला आणि तोशलकाचा नाश झाला, तेव्हा सगळे मल्ल घाबरून पळाले.
ववल्गतुस्ततो रंगे कृष्णसंकर्षणावुभौ । समानवयसो गोपान्बलादाकृष्य हर्षितौ
नंतर कृष्ण आणि संकर्षण दोघेही आनंदाने रंगभूमीवर उडी मारून, आपल्या वयाच्या गवळ्यांना जोराने खेचून घेतले.
कंसोऽपि कोपरक्ताक्षः प्राहोच्चैर्व्यायतान्नरान् । गोपावेतौ समाजौघान्निष्क्राम्येतां बलादितः
कंसाच्या डोळ्यांत रागाने लाल झालं होतं, त्याने मोठ्याने सैनिकांना आज्ञा दिली, 'हे दोघे गवळे आणि जमलेली मंडळी इथून जबरदस्तीने हाकून द्या!'
नंदोऽपि गृह्यतां पापो निर्गलैरायसैरिह । अवृद्धार्हेण दंडेन वसुदेवोऽपि बध्यताम्
'नंद या पाप्याला लोखंडाच्या साखळ्यांनी बांधा! आणि वसुदेवालाही वयस्कर नसल्यासारख्या शिक्षेने जखडून टाका!'
वल्गंति गोपाः कृष्णेन ये चेमे सहिताः पुरः । गावो निगृह्य तामेषां यच्चास्ति वसु किंचन
'कृष्णासोबत असलेल्या या गवळ्यांच्या गायी पकडा आणि त्यांच्याकडे जे काही धन आहे ते सगळं घेऊन टाका!'
एवमाज्ञापयानं तु प्रहस्य मधुसूदनः । उत्प्लुत्यारुह्य तं मंचं कंसं जग्राह वेगतः
कंस अशा आज्ञा देत असताना मधुसूदन हसत उडी मारून मंचावर गेला आणि वेगाने कंसाला पकडले.
केश्ष्वोआ!कृष्य विगलत्किरीटमवनीतले । स कंसं पातयामास तस्योपरि पपात च
त्याने कंसाचे केस पकडून, त्याचं मुकुट खाली पडेल असं ओढलं आणि कंसाला खाली आपटून स्वतःही त्याच्यावर पडला.
अश्षोजगदाधारगुरुणा पततोपरि । कृष्णेन त्याजितः प्राणानुग्रसेनात्मजो नृपः
जगाचा भार वाहणाऱ्या बलाढ्य कृष्णाने पडताना दिलेल्या प्रहाराने उग्रसेनाचा मुलगा कंस याचा प्राण घेतला.
नृतस्य केश्षोउ! तदा गृहीत्वा मधुसूदनः । चकर्ष देहं कंसस्य रंगमध्ये महाबलः
मग मधुसूदनाने कंसाचे केस पकडून, त्याचा देह रंगभूमीच्या मध्यभागी ओढत नेला.
गौरवेणातिपतता परिघातेन कृष्यता । कृता कंसस्य देहेन वेगेनेव महांभसः
जोरदार फटक्याने आणि ओढण्याने, कंसाचा देह जणू मोठ्या प्रवाहाने वाहणाऱ्या नदीसारखा दिसू लागला.