इत्युक्त्वा चोदयामास तान् हयान् वातरंहसः । सम्प्राप्तश्वातिसायाह्र सोऽक्रूरो मथुरां पुरीम् ।। ५-१९-
असं म्हणून त्याने वेगवान घोड्यांना पुढे हाकलं, आणि संध्याकाळी अक्रूर मथुरेच्या नगरीत पोहोचला.
विलोक्य मथुरां कृष्णं रामञ्चाह स यादवः । पद्भयां यातं महावीर्य्यो रथेनैको विशाम्यहम् ।। ५-१९-
मथुरा पाहून त्या यादवाने कृष्ण आणि रामाला म्हणलं, "माझ्या सामर्थ्याने मी एकट्याने तुम्हा दोघांना रथातून इथे आणलं."
गन्तव्यं वसुदेवस्य भवद्भयां न तथा गृहम् । युवयोर्हि कृते वृद्धः स कंसेन निरस्यते ।। ५-१९-
"तुम्ही वसुदेवाच्या घरी जावं, माझ्याकडे नाही, कारण तुमच्या कारणाने त्या वृद्धाला कंसाने घराबाहेर काढलं आहे."
इत्युत्तवा प्रविवेशाथ सोऽकूरो मथुरां पुरीम् । प्रिवष्टौ रामकृष्णौ, च राजमार्गमुपागतौ ।। ५-१९-
असं सांगून अक्रूर मथुरेच्या नगरीत गेला, आणि रामकृष्ण राजमार्गावरून पुढे चालत गेले.
स्त्रीभिर्नरैश्व सानन्दं लोचनैरभिवीक्षितौ । जग्मतुलीलया वीरौ दृफ्तौ बालगजाविव ।। ५-१९-
त्या दोन्ही वीरांना, जे तरुण हत्तींसारखे बळकट होते, स्त्रिया आणि पुरुष आनंदाने डोळे भरून पाहू लागले, ते खेळत मस्तपणे चालले.
भ्रममाणौ तु तौ दृष्ट्वा रजकं रङ्गकारकम् । अयाचेतां सुरूपाणि वासांसि रुचिराननौ ।। ५-१९-
फिरताना, तेजस्वी चेहऱ्याचे ते दोघं, एक धुणारा आणि रंगकाम करणारा यांना भेटले आणि त्यांच्याकडे सुंदर वस्त्रांची मागणी केली.
कंसस्य रजकः सोऽथ प्रसादारूढ़विस्मयः । बहून्याक्षेपवाक्यानि प्राहोच्चै राम-केशवौ ।। ५-१९-
कंसाचा तो धुणारा, गर्व आणि आश्चर्याने भरलेला, राम आणि केशवाला मोठ्या आवाजात कठोर शब्द बोलू लागला.
ततस्तलप्रहारेण कृष्णस्तस्य दुरात्मनः । पातयामास कापेन रजकस्य शिरो भुवि ।। ५-१९-
तेव्हा कृष्णाने आपल्या तळहाताने त्या दुष्ट धुणाऱ्याचं डोकं जमिनीवर आपटून पाडलं.
हत्वादाय च वस्त्राणि पीतनीलाम्बरौ ततः । कृष्ण-रामौ मुदा युक्तौ मालाकारगृहं गतौ ।। ५-१९-
त्याला ठार मारून, कृष्ण आणि राम पिवळ्या आणि निळ्या वस्त्रात आनंदाने माळा करणाऱ्याच्या घरी गेले.
विकाशिनेत्रयुगलौ मालाकारोऽतिविस्मितः । एतौ कस्य कुतो वैतौ मैत्रेयाचिन्तयत् तदा ।। ५-१९-
माळा करणारा मोठ्या आश्चर्याने डोळे फाडून पाहू लागला आणि मनात विचार करू लागला, 'हे दोघं कोण? कुठून आले असावेत?'
पीतनीलाम्बरधरौ तौ दृष्ट्वातिमनोहरौ । स तर्कयामास तदा भुवं देवावुपागतौ ।। ५-१९-
पिवळ्या आणि निळ्या वस्त्रांत शोभणारे, अतिशय मनमोहक असे ते दोघे पाहून, त्याने त्या क्षणी विचार केला की, हे नक्कीच देव पृथ्वीवर आले असावेत.
विकाशिमुखपद्माभ्यां ताभ्यां पुष्पाणि याचितः । भुवं विष्टभ्य हस्ताभ्यां पस्पर्श शिरसा महीम् ।। ५-१९-
कमळासारखी फुललेली सुंदर चेहरे असलेल्या त्या दोघांनी फुले मागितली, तेव्हा त्याने हातांनी जमिनीला टेकून, डोक्याने वाकून पृथ्वीला स्पर्श केला.
प्रसादपरमौ नाथौ मम गेहमुपागतौ । धन्योऽहमर्ज्जयिष्यामीत्याह तौ माल्यजीवकः ।। ५-१९-
"माझ्या घरी हे कृपावंत स्वामी आले, मी धन्य झालो, आता मी नक्कीच समृद्ध होईन," असे तो माळकरी आनंदाने म्हणाला.
ततः प्रह्टश्टवदनस्तयोः पुष्पाणि कामतः । चारूण्येतान्यथैतानि प्रददौ स विलोभयन ।। ५-१९-
मग आनंदाने हसत, त्याने आवडीने त्यांना सुंदर फुले आणि इतरही हवी तशी फुले दिली.
पुनः पुनः प्रणम्यासौ मालाकारौ नरोत्तमौ । ददौ पुष्पाणि चारूणि गन्धवन्त्यमलानि च ।। ५-१९-
तो माळकरी पुन्हा पुन्हा त्या श्रेष्ठ पुरुषांना वाकून, सुंदर, सुगंधी आणि स्वच्छ फुले देत राहिला.
मालाकाराय कृष्णोऽपि प्रसन्नः प्रददौ वरान । श्रीस्त्वां मतूसंश्रया भद्र! न कदाचित् प्रहास्तयि ।। ५-१९-
कृष्णाने प्रसन्न होऊन माळकर्याला वर दिला, "हे भाग्यवान, तू माझ्या भक्तीत राहिलास तर लक्ष्मी कधीच तुला सोडणार नाही."
बलहानिर्न ते सौम्य! धनहानिस्थथैव च । यावद्दिनानि तावज्व न नशिष्यति सन्ततिः ।। ५-१९-
"हे सौम्य, तुझी शक्ती किंवा संपत्ती कधीच कमी होणार नाही आणि ज्या दिवसांपर्यंत तू जगशील, तुझी संततीही नष्ट होणार नाही."
बुक्त्वा च विपुलान् भोगांस्तमन्ते मतूप्रसादजम् । ममानुस्मरणां प्राप्य दिव्यं लोकमवाप्स्यसि ।। ५-१९-
"तू मोठ्या सुखांचा उपभोग घेतल्यानंतर, शेवटी माझ्या कृपेने मला आठवण येईल आणि तू दिव्य लोकात पोहोचशील."
धर्म्मे मनश्व ते भद्र!सर्व्वकालं भविष्यति । युष्मत्सन्ततिजातानां दीर्घमायुर्भविष्यति ।। ५-१९-
"हे भाग्यवान, तुझे मन नेहमी धर्माकडे राहो. तुझ्या संततीला सर्व काळ दीर्घायुष्य लाभो."
नोपसर्गादिकं दोषं युष्मत्सन्ततिसम्भवः । सम्प्राप्स्यति महाभाग!यावत् सूर्य्यो धरिष्यति ।। ५-१९-
"महाभाग, तुझ्या वंशात जन्मलेल्या कोणालाही, सूर्य अस्तित्वात असेपर्यंत, कोणताही दोष किंवा व्याधी होणार नाही."
इतुक्त्वा तदूगृहात् कृष्णो बलदेवसहायवान् । निर्ज्जगाम मुनिश्वेष्ठ! मालाकारेण पूजितः ।। ५-१९-
असे म्हणून, बलरामासह कृष्ण त्या ठिकाणाहून निघून गेला. माळकर्याने त्याची योग्य प्रकारे पूजा केली होती, हे श्रेष्ठ मुनी.
श्रीपराशर उवाच। राजमार्गे ततः कृष्णस्सानुलेपनभाजनाम् । ददर्श कुब्जामायांतीं नवयौवनगोचराम्
श्रीपराशर म्हणतात, त्यानंतर राजमार्गावर कृष्णाने नवयौवनाने उजळलेली, सुगंधी लेपाची भांडी घेऊन येणारी कुब्जा पाहिली.
तामाह ललितं कृष्णः कस्येदमनुलेपनम् । भवत्या नीयते सत्यं वदेंदीवरलोचने
कृष्णाने तिच्याशी गोड बोलत विचारले, "हे कमळासारख्या डोळ्यांची, हे लेप कोणासाठी नेले जात आहे? खरं खरं सांग."
सकामेनेव सा प्रोक्ता सानुरागा हरिं प्रति । प्राह सा ललितं कुब्जा तद्दर्शनबलात्कृता
ती कुब्जा, कृष्णाचे दर्शन झाल्याने मोहिनी पडली होती, आणि मनात प्रेमाने, इच्छेने, गोड शब्दांत उत्तर देऊ लागली.
कांत कस्मान्न जानासि कंसेन विनियोजिताम् । नैकवक्रेति विख्यातामनुलेपनकर्मणि
"प्रिय, तुला माहीत नाही का? मी कंसाने नेमलेली आहे. त्रिवक्रा म्हणून लेप बनविण्याच्या कामात मी प्रसिद्ध आहे."
नान्यपिष्टं हि कंसस्य प्रीतये ह्यनुलेपनम् । भवाम्यहमतीवास्य प्रसादधनभाजनम्
"कंसाला दुसऱ्या कोणत्याही लेपाची इच्छा नाही; त्याच्या प्रसन्नतेसाठी मीच मुख्य आणि त्याच्या संपत्तीची लाभार्थी आहे."
श्रीकृष्ण उवाच। सुगंधमेतद्रा जार्हं रुचिरं रुचिरानने । आवयोर्गात्र सदृशं दीयतामनुलेपनम्
श्रीकृष्ण म्हणाले, "हे सुंदर मुख असलेली, हा लेप सुगंधी आणि योग्य आहे. आमच्या दोघांच्या अंगाला योग्य असा लेप आम्हाला दे."
श्रीपराशर उवाच। श्रुत्वैतदाह सा कुब्जा गृह्यतामिति सादरम् । अनुलेपनं च प्रददौ गात्रयोग्यमथोभयोः
श्रीपराशर म्हणतात, हे ऐकून कुब्जा आदराने म्हणाली, "घ्या," आणि दोघांच्या अंगाला योग्य असा लेप तिने दिला.
भक्तिच्छेदानुलिप्तांगौ ततस्तौ पुरुषर्षभौ । सेंद्र चापौ व्यराजेतां सितकृष्णाविवांबुदौ
त्या दोघांच्या अंगावर भक्तीच्या धुळीने लिप्त झालेली होती. दोघेही हातात धनुष्य घेऊन उभे होते, एक पांढरे आणि एक काळे, जणू आकाशातले दोन मेघच भासावेत.
ततस्तां चुबुके शौरिरुल्लापन विधानवित् । उत्पाट्य तोलयामास द्व्यंगुलेनाग्रपाणिना
नंतर शौरिने तिच्या हनुवटीला हलकेच धरले आणि बोटांच्या टोकांनी ती अलगद वर उचलून हलवली.