यथा च माहिषं सर्पिर्दधिचाप्युपहार्य वै । गोपास्समानयंत्वाशु तथा वाच्यास्त्वया च ते
जसं म्हशीसाठी तूप आणि दही पटकन आणतात, तसंच तू तुझ्या लोकांना सांग की त्यांनी गोपाळांना लवकर आणावं.
श्रीपराशर उवाच। इत्याज्ञप्तस्तदाऽक्रूरो महाभागवतो द्विज । प्रीतिमानभवत्कृष्णं श्वो द्रक्ष्यामीति सत्वरः
श्रीपराशर म्हणाले: असं आज्ञा मिळाल्यावर, महाभक्त अक्रूर, जो द्विज होता, तो उद्याच कृष्णाचं दर्शन होईल या आनंदात उत्साही झाला.
तथेत्युक्त्वा च राजानं रथमारुह्य शोभनम् । निश्चक्राम ततः पुर्य्या मथुराया मधुप्रियः
'तसं होईल' असं राजाला सांगून, अक्रूर सुंदर रथावर बसला आणि मधुप्रिय मथुरेच्या नगरीतून बाहेर पडला.
श्रीपराशर उवाच । केशी चापि बलोदग्रः कंसदूतः प्रचोदितः । कृष्णस्य निधनाकांक्षी वृंदावनमुपागमत्
श्रीपराशर म्हणाले: केशी, जो बलवान होता आणि कंसाचा दूत म्हणून पाठवला गेला, कृष्णाचा नाश करण्याच्या इच्छेने वृंदावनात गेला.
स खुरक्षतभूपृष्ठस्सटाक्षेपधुतांबुदः । द्रुतविक्रांतचंद्रार्कमार्गो गोपानुपाद्रवत्
त्याच्या खुरांनी जमीन जखमी झाली, शेपटी हलवताना ढग उडाले, आणि तो चंद्रसूर्याच्या मार्गावर वेगाने धावत गोपाळांवर तुटून पडला.
तस्य हेषितशब्देन गोपाला दैत्यवाजिनः । गोप्यश्च भयसंविग्ना गोविंदं शरणं ययुः
त्याच्या हिणकस आवाजाने गोपाळ, दैत्यघोड्याचे सेवक आणि घाबरलेल्या गोपिकाही, सगळ्यांनी गोविंदाकडे आश्रय घेतला.
त्राहित्राहीति गोविंदः श्रुत्वा तेषां ततो वचः । सतोयजलदध्वानगंभीरमिदमुक्तवान्
'वाचवा, वाचवा' अशी त्यांची हाक ऐकून, गोविंदाने गडगडणाऱ्या मेघासारख्या गंभीर आवाजात हे शब्द सांगितले.
अलं त्रासेन गोपालाः केशिनः किं भयातुरैः । भवद्भिर्गोपजातीयैर्वीरवीर्यं विलोप्यते
गोपाळांनो, एवढं घाबरू नका! केशीला एवढं का घाबरता? गोपवंशात जन्मलेल्यांमध्ये भीतीमुळे धैर्य हरवू नये.
किमनेनाल्पसारेण हेषिताटोपकारिणा । दैतेयबलवाह्येन वल्गता दुष्टवाजिना
या तुच्छ प्राण्यात काय आहे, ज्याचा हिणकस आवाज फक्त घाबरवतो, हा दैत्यशक्तीने भरलेला वाईट घोडा उड्या मारतोय एवढंच.
एह्येहि दुष्ट कृष्णोऽहं पूष्णस्त्विव पिनाकधृत् । पातयिष्यामि दशनान्वदनादखिलांस्तव
ए, ए, दुष्ट! मी कृष्ण आहे, जसा पूष्णासाठी पिनाकधारी आहे; मी तुझे सगळे दात तोंडातून तोडून टाकीन.
इत्युक्त्वाऽस्फोट्य गोविंदः केशिनस्संमुखं ययौ । विवृतास्यश्च सोप्येनं दैतेयाश्व उपाद्रवत्
असं म्हणून आणि टाळ्या वाजवून, गोविंदा केशीसमोर गेला; आणि मोठं तोंड उघडून तो दैत्यघोडा त्याच्यावर तुटून पडला.
बाहुमाभोगिनं कृत्वा मुखे तस्य जनार्दनः । प्रवेशयामास तदा केशिनो दुष्टवाजिनः
जनार्दनाने आपला हात सर्पासारखा करून त्या केशी या वाईट घोड्याच्या तोंडात घातला.
केशिनो वदनं तेन विशता कृष्णबाहुना । शातिता दशनाः पेतुः सिताब्भ्रावयवा इव
कृष्णाचा हात केशीच्या तोंडात गेला तेव्हा त्याचे दात तुटून पांढऱ्या ढगांच्या तुकड्यांसारखे खाली पडले.
कृष्णस्य ववृधे बाहुः केशिदेहगतो द्विज । विनाशाय यथा व्याधिरासंभूतेरुपेक्षितः
कृष्णाचा हात केशीच्या शरीरात गेला आणि तो अधिक बलवान झाला, जसा दुर्लक्ष केलेला आजार वाढत जातो, तसा.
विपाटितोष्ठो बहुलं सफेनं रुधिरं वमन् । सोक्षिणी विवृते चक्रे विशिष्टे मुक्तबंधने
त्याचे ओठ फाटले, तोंडातून फेस मिसळलेले रक्त ओकत होता; डोळे फिरले होते आणि जबडा मोकळा होऊन मोठा उघडला होता.
जघान धरणीं पादैश्शकृन्मूत्रं समुत्सृजन् । स्वेदार्द्र गात्रश्शांतश्च निर्यत्नस्सोऽभवत्तदा
तो पडल्यावर पायांनीच जमिनीवर मलमूत्र सोडले; त्याचे अंग घामाने ओले झाले होते, तो शांत, थकलेला आणि पूर्णपणे शक्तिहीन झाला.
व्यादितास्यमहारंध्रस्सोऽसुरः कृष्णबाहुना । निपातितो द्विधा भूमौ वैद्युतेन यथा द्रुमः
त्या असुराचा तोंड आणि मोठा कपाळ उघडा होता; कृष्णाने त्याला हाताने जोरात आपटले आणि तो वीज पडल्यावर झाड जसा दोन तुकड्यांत पडतो तसा जमिनीवर पडला.
द्विपादे पृष्ठपुच्छार्द्धे श्रवणैकाक्षिनासिके । केशिनस्ते द्विधा भूते शकले द्वे विरेजतुः
त्या घोड्याचे दोन पाय, अर्धे पाठीचे आणि शेपटीचे भाग, एक कान, एक डोळा आणि एक नाकपुडी — असे दोन तुकडे झाले आणि ते दोन्ही तुकडे चमकत होते.
हत्वा तु केशिनं कृष्णो गोपलैर्मुदितैर्वृतः । अनायस्ततनुस्स्वस्थो हसंस्तत्रैव तस्थिवान्
केशीला मारल्यानंतर कृष्ण आपल्या भोवती आनंदी गवळ्यांनी वेढलेला, निर्धास्तपणे, हसत आणि मनाने शांत उभा राहिला.
ततो गोप्यश्च गोपाश्च हते केशिनि विस्मिताः । तुष्टुवुः पुंडरीकाक्षमनुरागमनोरमम्
केशी मारला गेल्यावर तिथल्या गोपी आणि गवळे आश्चर्यचकित झाले आणि त्यांनी कमळासारख्या डोळ्यांच्या, प्रेमळ कृष्णाचे स्तुतीगीत गायले.
अथाहांतर्हितो विप्र नारदो जलदे स्थितः । केशिनं निहतं दृष्ट्वा हर्षनिर्भरमानसः
तेव्हा, हे ऋषी, मी नारद, ढगांमध्ये लपून उभा होतो; केशी मारला गेलेला पाहून माझे मन आनंदाने भरून गेले.
साधुसाधु जगन्नाथ लीलयैव यदच्युत । निहतोऽयं त्वया केशी क्लेशदस्त्रिदिवौकसाम्
वा वा जगाच्या नाथा! फक्त खेळता खेळता, अच्युत, तुझ्या हातून हा केशी, जो देवांना त्रास देत होता, मारला गेला.
युद्धोत्सुकोहमत्यर्थं नरवाजिमहाहवम् । अभूतपूर्वमन्यत्र द्रष्टुं स्वर्गादिहागतः
मला युद्धाची फारच उत्सुकता होती, म्हणून मी स्वर्गातून या अद्भुत अशा मानव-घोड्यांच्या लढाईचे दर्शन घेण्यासाठी इथे आलो.
कर्माण्यऽत्रावतारे ते कृतानि मधुसूदन । यानि तैर्विस्मितं चेतस्तोषमेतेन मे गतम्
मधुसूदन, या अवतारात तू केलेली कृत्ये पाहून माझे मन आश्चर्य आणि समाधानाने भरून गेले आहे.
तुरंगस्यास्य शक्रोपि कृष्ण देवाश्च बिभ्यति । धुतकेसरजालस्य ह्रेषतोऽभ्रावलोकिनः
कृष्णा, या घोड्याची भीती इंद्रालाही आणि देवांनाही वाटत होती; तो केसांची झुलती जाळे हलवत आणि ढगांकडे पाहत जोरात हिणगाव करत होता.
यस्मात्त्वयैष दुष्टात्मा हतः केशी जनार्दन । तस्मात्केशवनाम्ना त्वं लोके ख्यातो भविष्यसि
जनार्दन, तू या दुष्ट केशीला मारलेस म्हणून जगात तुझे नाव 'केशव' म्हणून प्रसिद्ध होईल.
स्वस्त्यस्तु ते गमिष्यामि कंसयुद्धेऽधुना पुनः । परश्वोऽहं समेष्यामि त्वया केशिनिषूदन
तुला शुभेच्छा असोत; मी आता जातो आणि कंसाच्या युद्धात पुन्हा येईन. उद्या मी तुझ्याकडे येईन, केशीवध करणाऱ्या.
उग्रसेनसुते कंसे सानुगे विनिपातिते । भारावतारकर्त्ता त्वं पृथिव्या पृथिवीधर
उग्रसेनाचा मुलगा कंस आणि त्याचे साथीदार मारले गेले की, पृथ्वीचे ओझे हलके करणारा तूच पृथ्वीचा आधार राहशील.
तत्रानेकप्रकाराणि युद्धानि पृथिवीक्षिताम् । द्रष्टव्यानि मया युष्मत्प्रणीतानि जनार्दन
तेथे अनेक प्रकारची अद्भुत लढाई तुझ्या नेतृत्वाखाली घडतील, जनार्दन, आणि मला ती सर्व पाहायची आहेत.
सोऽहं यास्यामि गोविंद देवकार्यं महत्कृतम् । त्वयैव विदितं सर्वं स्वस्ति तेऽस्तु व्रजाम्यहम्
म्हणून मी आता जातो, गोविंदा; देवांचे मोठे कार्य तुझ्या हातून पूर्ण झाले आहे. तुला सर्व काही माहीत आहे; तुला शुभेच्छा, मी निघतो.