दमिते कालिये नागे भग्ने तुंगद्रु मद्वये । हतायां पूतनायां च शकटे परिवर्त्तिते
कालिय नागाला वश केले, तुंगद्रुमाचा गर्व मोडला, पूतना मारली गेली आणि रथ उलथवला गेला,
कंसाय नारदः प्राह यथावृत्तमनुक्रमात् । यशोदादेवकीगर्भपरिवृत्ताद्यश्षोतः
नारदाने कंसाला सर्व घडलेली घटना क्रमाने सांगितली, देवकीच्या गर्भाचे यशोदेपाशी रूपांतर झाल्यापासून सुरुवात करून.
श्रुत्वा तत्सकलं कंसो नारदाद्देवदर्शनात् । वसुदेवं प्रति तदा कोपं चक्रे सुदुर्मतिः
हे सर्व नारदाकडून, जो देवांकडून आला होता, ऐकून कंस त्या वेळी वसुदेवावर फारच संतापला.
सोतिकोपादुपालभ्य सर्वयादवसंसदि । जगर्ह यादवांश्चैव कार्यं चैतदचिंतयत्
रागाच्या भरात त्याने सर्व यादवांच्या सभेत त्यांना दोष दिला, यादव वंशावर टीका केली आणि काय करावे हे मनात ठरवू लागला.
यावन्न बलमारूढौ रामकृष्णौ सुबालकौ । तावदेव मया वध्यावसाध्यौ रूढयौवनौ
राम आणि कृष्ण अजून लहान असतानाच, ते बळकट आणि तरुण होण्याआधीच, मी त्यांचा वध केला पाहिजे; कारण एकदा ते मोठे झाले की त्यांना हरवणे अशक्य होईल.
चाणूरोत्र महावीर्यो मुष्टिकश्च महाबलः । एताभ्यां मल्लयुद्धेन मारयिष्याम दुर्मती
चाणूर हा फार बलवान आणि मुष्टिक हा अतिशय ताकदवान आहे; या दोघांच्या मल्लयुद्धात त्या दुष्ट मुलांना मी मारू शकेन.
धनुर्महमहायोगव्याजेनानीय तौ व्रजात् । तथा तथा यतिष्यामि यास्येते संक्षयं यथा
महाधनुष्याच्या उत्सवाचे निमित्त करून मी त्यांना व्रजातून बोलावीन आणि त्यांचा अंत व्हावा म्हणून सर्वतोपरी प्रयत्न करीन.
श्वफल्कतनयं शूरमक्रूरं यदुपुंगवम् । तयोरानयनार्थाय प्रेषयिष्यामि गोकुलम्
श्वफल्काचा पराक्रमी पुत्र अक्रूर, जो यादवांचा शिरोमणी आहे, त्याला मी त्या दोघांना आणण्यासाठी गोळाकडे पाठवीन.
वृंदावनचरं घोरमादेक्ष्यामि च केशिनम् । तत्रैवासावतिबलस्तावुभौ घातयिष्यति
वृंदावनात हिंडणारा भयंकर केशीनालाही मी पाठवीन; तिथे तो आपल्या प्रचंड बळाने त्या दोघांचा वध करील.
गजः कुवलायापीडो मत्सकाशमिहागतौ । घातयिष्यति वा गोपौ वसुदेवसुतावुभौ
कुवलयापीड नावाचा हत्ती, माझ्या मुख्य महावताच्या हातात, येथे आलेल्या त्या वसुदेवपुत्र गोपांना मारून टाकेल.
श्रीपराशर उवाच। इत्यालोच्य स दुष्टात्मा कंसो रामजनार्दनौ । हंतुं कृतमर्तिवीरावक्रूरं वाक्यमब्रवीत्
श्रीपराशर म्हणाले: असे ठरवून त्या दुष्ट कंसाने राम आणि जनार्दन यांचा वध व्हावा म्हणून वीर अक्रूराला बोलावून सांगितले.
कंस उवाच। भो भो दानपते वाक्यं क्रियतां प्रीतये मम । इतः स्यंदनमारुह्य गम्यतां नंदगोकुलम्
कंस म्हणाला: 'अहो, दानपती, माझ्या आनंदासाठी मी सांगतो ते करा; येथे रथावर बसून नंदाच्या गोळात जा.'
वसुदेव सुतौ तत्र विषणोरंशसमुद्भवौ । नाशाय किल संभूतौ मम दुष्टौ प्रवर्द्धतः
तेथे वसुदेवाचे दोन पुत्र, विष्णूचा अंश घेऊन जन्मलेले, माझा नाश करण्यासाठीच आले आहेत आणि ते दुष्ट वाढले आहेत.
धनुर्महो ममाप्यत्र चतुर्दश्यां भविष्यति । आनेयौ भवता गत्वा मल्लयुद्धाय तत्र तौ
इथे माझा महाधनुष्याचा उत्सव चतुर्दशीला होणार आहे; तू जाऊन त्यांना मल्लयुद्धासाठी घेऊन ये.
चाणूरमुष्टिकौ मल्लौ नियुद्धकुशलौ मम । ताभ्यां सहानयोर्युद्धं सर्वलोकोऽत्र पश्यतु
चाणूर आणि मुष्टिक हे माझे मल्ल, युद्धात कुशल आहेत; त्यांच्याशी त्या दोघांचे युद्ध होईल आणि सर्व लोक ते पाहतील.
गजः कुवलयापीडो महामात्रप्रचोदितः । स वा हनिष्यते पापौ वसुदेवात्मजौ शिशू
कुवलयापीड नावाचा हत्ती, माझ्या मुख्य महावताच्या प्रेरणेने, त्या पापी वसुदेवपुत्र लहान मुलांना मारून टाकेल.
तौ हत्वा वसुदेवं च नंदगोपं च दुर्मतिम् । हनिष्ये पितरं चैनमुग्रसेनं सुदुर्मतिम्
मी वसुदेव आणि दुष्ट नंदगोप यांना ठार मारीन, आणि त्याचा वडील उग्रसेन, जो फारच वाईट मनाचा आहे, त्यालाही संपवीन.
ततस्समस्तगोपानां गोधनान्यखिलान्यहम् । वित्तं चापहरिष्यामि दुष्टानां मद्वधैषिणाम्
मग मी सर्व गोपाळांच्या गायी आणि त्यांचं सगळं धन, जे माझ्या मृत्यूची इच्छा करणारे दुष्ट आहेत, ते काढून घेईन.
त्वामृते यादवाश्चैते द्विषो दानपते मम । एतेषां च वधायाहं यतिष्येऽनुक्रमात्ततः
तुमच्याशिवाय, दानपती, हे सगळे यादव माझे शत्रू आहेत; मी त्यांना एकामागून एक संपविण्यासाठी प्रयत्न करीन.
तदा निष्कंटकं सर्वं राज्यमेतदयादवम् । प्रसाधिष्ये त्वया तस्मान्मत्प्रीत्यै वीर गम्यताम्
त्या वेळी मी हे सगळं यादवांचं राज्य कोणत्याही विघ्नाविना स्थापन करीन; म्हणून, माझ्या आनंदासाठी, वीर, तू जा.
यथा च माहिषं सर्पिर्दधिचाप्युपहार्य वै । गोपास्समानयंत्वाशु तथा वाच्यास्त्वया च ते
जसं म्हशीसाठी तूप आणि दही पटकन आणतात, तसंच तू तुझ्या लोकांना सांग की त्यांनी गोपाळांना लवकर आणावं.
श्रीपराशर उवाच। इत्याज्ञप्तस्तदाऽक्रूरो महाभागवतो द्विज । प्रीतिमानभवत्कृष्णं श्वो द्रक्ष्यामीति सत्वरः
श्रीपराशर म्हणाले: असं आज्ञा मिळाल्यावर, महाभक्त अक्रूर, जो द्विज होता, तो उद्याच कृष्णाचं दर्शन होईल या आनंदात उत्साही झाला.
तथेत्युक्त्वा च राजानं रथमारुह्य शोभनम् । निश्चक्राम ततः पुर्य्या मथुराया मधुप्रियः
'तसं होईल' असं राजाला सांगून, अक्रूर सुंदर रथावर बसला आणि मधुप्रिय मथुरेच्या नगरीतून बाहेर पडला.
श्रीपराशर उवाच । केशी चापि बलोदग्रः कंसदूतः प्रचोदितः । कृष्णस्य निधनाकांक्षी वृंदावनमुपागमत्
श्रीपराशर म्हणाले: केशी, जो बलवान होता आणि कंसाचा दूत म्हणून पाठवला गेला, कृष्णाचा नाश करण्याच्या इच्छेने वृंदावनात गेला.
स खुरक्षतभूपृष्ठस्सटाक्षेपधुतांबुदः । द्रुतविक्रांतचंद्रार्कमार्गो गोपानुपाद्रवत्
त्याच्या खुरांनी जमीन जखमी झाली, शेपटी हलवताना ढग उडाले, आणि तो चंद्रसूर्याच्या मार्गावर वेगाने धावत गोपाळांवर तुटून पडला.
तस्य हेषितशब्देन गोपाला दैत्यवाजिनः । गोप्यश्च भयसंविग्ना गोविंदं शरणं ययुः
त्याच्या हिणकस आवाजाने गोपाळ, दैत्यघोड्याचे सेवक आणि घाबरलेल्या गोपिकाही, सगळ्यांनी गोविंदाकडे आश्रय घेतला.
त्राहित्राहीति गोविंदः श्रुत्वा तेषां ततो वचः । सतोयजलदध्वानगंभीरमिदमुक्तवान्
'वाचवा, वाचवा' अशी त्यांची हाक ऐकून, गोविंदाने गडगडणाऱ्या मेघासारख्या गंभीर आवाजात हे शब्द सांगितले.
अलं त्रासेन गोपालाः केशिनः किं भयातुरैः । भवद्भिर्गोपजातीयैर्वीरवीर्यं विलोप्यते
गोपाळांनो, एवढं घाबरू नका! केशीला एवढं का घाबरता? गोपवंशात जन्मलेल्यांमध्ये भीतीमुळे धैर्य हरवू नये.
किमनेनाल्पसारेण हेषिताटोपकारिणा । दैतेयबलवाह्येन वल्गता दुष्टवाजिना
या तुच्छ प्राण्यात काय आहे, ज्याचा हिणकस आवाज फक्त घाबरवतो, हा दैत्यशक्तीने भरलेला वाईट घोडा उड्या मारतोय एवढंच.
एह्येहि दुष्ट कृष्णोऽहं पूष्णस्त्विव पिनाकधृत् । पातयिष्यामि दशनान्वदनादखिलांस्तव
ए, ए, दुष्ट! मी कृष्ण आहे, जसा पूष्णासाठी पिनाकधारी आहे; मी तुझे सगळे दात तोंडातून तोडून टाकीन.