तस्य रेवतीनाम कन्याभवत्
त्याला रेवती नावाची कन्या होती.
स तामादाय कस्योयमर्हतीति भगवंतमब्जयोनिं प्रष्टुं ब्रह्मलोकं जगाम
तो आपल्या कन्येला घेऊन, कोण तिला योग्य वर आहे हे विचारण्यासाठी, कमळातून जन्मलेल्या भगवंताकडे विचारायला ब्रह्मलोकात गेला.
तावच्च ब्रह्मणॐतिके हाहाहूहूसंज्ञाभ्यां गंधर्वाभ्यामतितानं नाम दिव्यं गांधर्वमगीयत
तेवढ्यात ब्रह्मदेवांच्या समोर हाहा आणि हूहू नावाच्या गंधर्वांनी अतितान नावाचे दिव्य गंधर्वगीत गायले.
तच्च त्रिमार्गपरिवृत्तैरनेकयुगपरिवृत्तिं तिष्ठन्नपि रैवतश्शृण्वन्मुहूर्त्तमिव मेने
त्या गाण्याच्या काळात अनेक युगं उलटली, तरी रैवत ते ऐकत असताना ते क्षणभरच झाले असे त्याला वाटले.
गीतावसाने च भगवंतमब्जयोनिं प्रणम्य रैवतः कन्यायोग्यं वरमपृच्छत्
गाणे संपल्यावर रैवताने कमळातून जन्मलेल्या भगवंताला वंदन करून आपल्या कन्येसाठी योग्य वर मागितला.
ततश्चासौ भगवानकथयत्कथय योभिमतस्ते वर इति
मग भगवंत म्हणाले, 'तुला कोणता वर हवा आहे ते सांग.'
पुनश्च प्रणम्य भगवते तस्मै यथाभिमतानात्मनस्स वरान् कथयामास । क एषां भगवतोभिमत इति यस्मै कन्यामिमां प्रयच्छामीति
पुन्हा भगवंताला वंदन करून त्याने आपल्या मनातील वरांची नावे सांगितली आणि विचारले, 'या सर्वांपैकी कोण तुला योग्य वाटतो, ज्याला मी ही कन्या द्यावी?'
ततः किंचिदवनतशिरास्सस्मितं भगवानब्जयोनिराह
मग थोडेसे डोके खाली घालून आणि हसत, कमळातून जन्मलेल्या भगवंतांनी बोलायला सुरुवात केली.
य एते भवतोभिमता नैतेषां सांप्रतं पुत्रपौत्रापत्यापत्यसंततिरस्त्यवनीतले
तुला जे वर आवडतात, त्यांचे पुत्र, नातू किंवा वंश आता पृथ्वीवर उरलेले नाहीत.
बहूनि तवात्रैव गांधर्वं शृण्वतश्चतुर्यगान्यतीतानि सांप्रतं
इथे तू गंधर्वगीत ऐकत असताना, अनेक युगं उलटून गेली आहेत.
महीतलेष्टाविंशतितममनोश्चतुर्युगमतीतप्रायं वर्तते
पृथ्वीवर अठ्ठाविसाव्या मन्वंतराचा काळ जवळजवळ पूर्ण झाला आहे.
आसन्नो हि कलिः
खरंच, कलियुग अगदी जवळ आलं आहे.
अन्यस्मै कन्यारत्नमिदं भवतैकाकिनाभिमताय देयम्
ही कन्यारत्न तू एकट्याने, आपल्या पसंतीच्या आणि योग्य अशा दुसऱ्या व्यक्तीस द्यावी.
भवतोपि पुत्रमित्त्रकलत्रमंत्रिभृत्यबंधुबलकोशादयस्समस्ताः कालेनैतेनात्यंतमतीताः
तुझे पुत्र, मित्र, पत्नी, मंत्री, नोकर, नातेवाईक, सैन्य आणि धनसंपत्ती — हे सर्व काळाच्या ओघात पूर्णपणे निघून गेले आहेत.
ततः पुनरप्युत्पन्नसाध्वसो राजा भगवंतं प्रणम्य पप्रच्छ
मग पुन्हा भीतीने ग्रासलेला राजा भगवंतांना वंदन करून विचारू लागला.
भगवन्नेवमवस्थिते म येयं कस्मै देयेति
"भगवंत, या परिस्थितीत ही कन्या कुणाला देऊ नये?"
ततस्स भगवान् किंचिदवनम्रकंधरः कृतांजलिर्भूत्वा सर्वलोकगुरुरंभोजयोनिराह
तेव्हा सर्व लोकांचे गुरु, कमळातून जन्मलेले भगवंत, थोडं डोकं वाकवून, हात जोडून बोलू लागले.
ब्रह्मोवाच । न ह्यादिमध्यांतमजस्य यस्य विद्मो वयं सर्वमयस्य धातुः । न च स्वरूपं न परं स्वभावं न चैव सारं परमेश्वरस्य
ब्रह्मा म्हणाले: "ज्याचा आरंभ, मध्य किंवा अंत आम्हाला माहीत नाही, जो सर्वांचा आधार आहे, ज्याचं खरं रूप, श्रेष्ठ स्वभाव किंवा सार आम्हाला कळत नाही — त्या परमेश्वराचं आम्ही काहीच जाणत नाही."
कलामुहूर्त्तादिमयश्च कालो न यद्विभूतेः परिणामहेतुः । अजन्मनाशस्य सदैकमूर्त्तेरनामरूपस्य सनातनस्य
क्षण, मुहूर्त यांचा मिळून बनलेला काळही, जन्ममृत्यू नसलेल्या, एकरूप, नाव-रूपरहित आणि सनातन असलेल्या त्याच्या वैभवात बदल घडवू शकत नाही.
यस्य प्रसादादहमच्युतस्य मूर्त्तिः प्रजासृष्टिकरॐतकारी । क्रोधाच्च रुद्र ः! स्थितिहेतुभूतो यस्माच्च मध्ये पुरुषः परस्मात्
ज्याच्या कृपेने मी, अच्युताचा रूप घेऊन, सृष्टी निर्माण करतो आणि तिचा अंत घडवतो; ज्याच्या रागाने रुद्र निर्माण होतो, जो संहाराचा कारण आहे; आणि ज्याच्यापासून मध्ये पुरुष वेगळा निर्माण होतो.
तद्रू पमास्थाय सृजत्य जोयः स्थितौ च योऽसौ पुरुषस्वरूपी । रुद्र स्वरूपेण च योत्ति विश्वं धत्ते तथानंतवपुस्समस्तम्
त्याचं रूप धारण करून तो निर्माण करतो; पुरुषरूपाने तो सृष्टीचं पालन करतो; रुद्ररूपाने तो विश्व धारण करतो; अशा प्रकारे, अनंत रूप असणारा तो सर्व व्यापतो.
पाकाय योग्नित्वमुपैति लोकान्बिभर्त्ति पृथ्वीवपुख्ययात्मा । शक्रादिरूपी परिपाति विश्वमर्केंदुरूपश्च तमो हिनस्ति
सृष्टीला परिपक्व करण्यासाठी तो अग्निरूप घेतो; पृथ्वीच्या रूपात सर्व लोकांना आधार देतो; इंद्र वगैरे रूपे घेऊन विश्वाचं रक्षण करतो; सूर्य-चंद्ररूपाने अंधार दूर करतो.
करोति चेष्टाश्श्वसनस्वरूपी लोकस्य तृप्तिं च जलान्नरूपी । ददाति विश्वस्थितिसंस्थितस्तु सर्वावकाशं च नभस्स्वरूपी
श्वासरूपाने तो सर्वांची क्रिया घडवतो; पाणी आणि अन्नरूपाने जगाची तृप्ती करतो; विश्वाच्या स्थितीत स्थिर राहून, आकाशरूपाने सर्वांना जागा देतो.
यस्सृज्यते सर्गकृदात्मनैव यः पाल्यते पालयिता च देवः । विश्वात्मकस्संहृयतेंतकारी पृथक् त्रयस्यास्य च योव्ययात्मा
जो स्वतःच्या इच्छेने सृष्टी निर्माण करतो, जो पालनकर्ता आणि देव आहे, जो विश्वाचा आत्मा आणि संहार करणारा आहे, आणि या तिघांचा अविनाशी स्वरूप आहे.
यस्मिञ्जगद्यो जगदेतदाद्यो यं चाश्रितोस्मिञ्जगति स्वयंभूः । स सर्वभूतप्रभवो धरित्र्! यां स्वांश्नो पुष्णुर्नृप तेऽवतीर्णः
ज्यात हे जग, सर्व जगांचा आद्य जग, आहे; ज्याच्यात स्वयंभूने आश्रय घेतला आहे; तोच, हे पृथ्वीदेवी, सर्व प्राण्यांचा आधार, आपल्या अंशाने, राजन, तुझ्या पोषणासाठी अवतरला आहे.
कुशस्थली या तव भूप रम्या पुरी पुराभूदमरावतीव । सा द्वारका संप्रति तत्र चास्ते स केशवांशो बलदेवनामा
राजा, तुझं रम्य कुशस्थळी नगरी जी पूर्वी अमरावतीसारखी होती, तीच आता द्वारका झाली आहे; तिथे केशवाचा अंश असलेला बलराम राहतो.
तस्मै त्वमेनां तनयां नरेंद्र प्रयच्छ मायामनुजाय जायाम् । श्लाघ्यो वेरोसौ तनया तवेयं स्त्रीरत्नभूता सदृशो हि योगः
म्हणून, राजन, ही कन्या तू आपल्या शत्रूच्या त्या प्रशंसनीय पुत्रास पत्नी म्हणून दे; ही स्त्रीरत्न त्याला योग्य आहे.
श्रीपराशर उवाच । इतीरितोसौ कमलोद्भवेन भुवं समासाद्य पतिः प्रजानाम् । ददर्श ह्रस्वान् पुरुषान् विरूपानल्पौजसस्स्वल्पविवेकवीर्यान्
श्री पराशर म्हणतात: कमळातून जन्मलेल्या ब्रह्मदेवांनी असं सांगितल्यावर, प्रजांचा स्वामी पृथ्वीवर आला आणि त्याने पाहिलं की, माणसं लहान, विकृत, दुर्बल आणि विवेक-शौर्यहीन झाली आहेत.
कुशस्थलीं तां च पुरीमुपेत्य दृष्ट्वान्यरूपां प्रददौ स कन्याम् । सीरायुधाय स्फटिकाचलाभवक्षस्थलायातुलधीर्नरेंद्र ः!
कुशस्थळी या नगरीत पोहोचून, ती वेगळीच दिसत आहे असे पाहून, त्या बुद्धिमान राजाने आपली कन्या — जिने छाती स्फटिकाच्या पर्वतासारखी होती — शीरायुधाला दिली.
उच्चप्रमाणामिति तामवेक्ष्य स्वलांगलाग्रेण च तालकेतुः । विनम्रयामास ततश्च सापि बभूव सद्यो वनिता यथान्या
ती फार उंच आहे असे पाहून, तालकेतूने आपल्या नांगराच्या टोकाने तिला स्पर्श केला, आणि लगेचच ती इतर स्त्रियांसारखी सामान्य रूपाची झाली.