पादप्रणामावनतं तमुत्थाप्य पिता सुतम् । हिरण्यकशिपुः प्राह प्रह्लादममितोजसम्
पित्याच्या पायांना वंदन करणाऱ्या मुलाला हिरण्यकशिपूने उचलले आणि अमाप तेज असलेल्या प्रह्लादाला बोलला.
पठयतां भवता वत्स ! सारभूतं सुभाषितम् । कालेनैतावता यत् ते सदोद्यु क्तने शिक्षितम्
बाळा, तू जे काही शिकला आहेस आणि वाचला आहेस, त्यात या काळात तुला सर्वात उत्तम आणि सुंदर वचन कोणतं वाटलं?
श्वूयतां तात ! वक्ष्यामि सारभूतं तवाज्ञया । समाहितमना भूत्वा यन्मे चेतस्यवस्थितम्
ऐक बाबा, तुझ्या आज्ञेने मी तुला या सर्वाचा गाभा सांगतो. माझं मन एकाग्र करून, माझ्या अंतःकरणात जे ठसलं आहे ते मी सांगतो.
अनादिमध्यान्तमजमवृद्धिक्षयमच्युतम् । प्रणातोऽस्मि महात्मानं सर्व्वकारणकारणम्
सर्व कारणांचा मूळ असलेल्या, अनादि, अनंत, अजन्मा, वृद्धी-क्षयरहित, अचल अशा त्या महात्म्याला मी वंदन करतो.
एवं निशम्य दैन्येन्द्रः क्रोधसंरक्तलोचनः । विलोक्य तदूगुरुं प्राह स्फुरिताधरपल्लवः
हे ऐकून, दैत्यांचा राजा रागाने डोळे लाल करून, आपल्या मुलाच्या गुरूकडे पाहून, ओठ थरथरत म्हणाला.
ब्रह्मबन्धो ! किमेतत् ते विपक्षस्तुतिसहितम् । असारं ग्राहितो बालो मामवज्ञाय दुर्मते !
अरे ब्राह्मण! हे काय, शत्रूची स्तुती करणारे बोल? मूर्खा, तू माझा अपमान करून या मुलाला चुकीच्या मार्गाला लावलेस!
दैत्येश्वर ! न कोपस्य वशमागन्तुमर्हसि । ममोपदेशजनितं नायं वदति ते सुतः
दैत्यराजा, तुला रागावू नये. तुझ्या मुलाने मी शिकवलेलं काहीही बोललेलं नाही.
अनुशास्तोसि केनेदृगु वत्स ! प्रह्लाद कथ्यताम् । ममोपदिष्ट नेत्येष प्रब्रवीति गुरुस्तव
प्रह्लाद, बाळा, तुला कोणी आणि कसे शिकवलं? मला सांग. हे तुझ्या गुरूने शिकवलं नाही, असं तो म्हणतो.
शास्ता विष्णुरशेषस्य जगतो यो ह्टदि स्थितः । तमृते परमात्मानं तात ! कः केन शास्यते
ज्याच्या हृदयात सर्व जगाचं नियंत्रण असलेला विष्णू आहे, त्या परमात्म्याशिवाय दुसरा कोण कुणाला शिकवू शकतो, बाबा?
कोऽय विष्णुः सुदुर्बुद्ध ! यं ब्रवीषि पुनः पुनः । जगतामीश्वरस्येह पुरतः प्रसभं मम
अरे मूर्खा, हा विष्णू कोण, ज्याचं तू पुन्हा पुन्हा नाव घेतोस, माझ्यासारख्या जगाचा स्वामी समोर असताना?
न शह्दगोचरे यस्य योगिध्येयं परं पदम् । यतो यश्व स्वयं विश्वं स विष्णुः परमेश्वरः
ज्याचं परम स्थान शब्दांच्या पलीकडचं आहे, योगी ज्याचं ध्यान करतात, ज्याच्यापासून हे विश्व उत्पन्न झालं, तोच विष्णू परमेश्वर आहे.
परमेश्वरसंज्ञोऽज्ञ ! किमन्यो मययवस्थिते । तवास्ति मर्त्तुकामस्त्व प्रब्रवीषि पुनः पुनः
अज्ञानी, स्वतःच्या शक्तीने असणाऱ्या परमेश्वराशिवाय दुसरा कोण आहे? तू पुन्हा पुन्हा हे बोलतोस, म्हणजे तुला मरणाची इच्छा असावी.
न केवलं तात ! मम प्रजानां स ब्रह्मभूतो भवतश्व विष्णुः । धाता विधाता परमेश्वरश्च प्रसीद कोपं कुरुषे किमर्थम
फक्त माझ्याच नव्हे, तर सगळ्या सृष्टीचा आधार, कर्ता आणि परमेश्वर तोच विष्णू आहे, बाबा. कृपा कर, राग का करतोस?
प्रविचष्टः कोऽस्य ह्टदये दुर्बुद्धेरतिपापकृत् । येनेदृशान्यसाधूनि वदत्याविष्टमानसः
या दुष्ट, पापी मनाच्या मुलाच्या हृदयात कोणाने असं भरवलं, की तो अशा अधार्मिक गोष्टी बोलतो?
न केवलं मदूह्टदयं स विष्णु--राक्रम्य लोकान् सकलानवस्थितः । स मां त्वदादींश्च पितः ! समस्तान् समस्तचेष्टासु युनक्ति सर्वगः
फक्त माझ्या हृदयातच नव्हे, तर विष्णू सर्व लोकांत व्यापून आहे. तो सर्वत्र असणारा, मलाही, तुलाही आणि आपल्या सर्व नातलगांना प्रत्येक कृतीत एकत्र करतो, बाबा.
निष्काम्यतामयं दुष्टः शास्यताञ्च गुरोगृ हे । योजितो दुर्म्मतिः केन विपक्षवितथस्तुतौ
हा दुष्ट मुलगा गुरुच्या घरी ठेवून त्याला योग्य शिक्षण द्या. कोणाच्या प्रभावाखाली हा दुर्विचारी मुलगा शत्रूची खोटी स्तुती करतोय?
इत्युक्तोऽसौ तदा दैत्यैर्नीतो गुरुगृहं पुनः । जग्राह विद्यामनिशं गुरुशुश्वू षणोद्यतः
असं सांगितल्यावर, त्या वेळी दैत्यांनी त्याला पुन्हा गुरुच्या घरी नेलं. तिथे तो दिवस-रात्र विद्या शिकण्यात आणि गुरुचं ऐकण्यात मन लावू लागला.
कालेऽतीते च महति प्रह्लादमसुरेश्वरः । समाहूयाब्रवीत् पुत्र ! गाध काचित् प्रगीयताम्
खूप दिवस गेल्यावर, असुरांचा राजा प्रह्लादाला बोलावून म्हणाला, 'बाळा, तू शिकलेलं काही पद म्हणून दाखव.'
यतः प्रधानपुरुषौ यतश्चैतज्वराचरम् । कारणां सकलस्यास्य स नो विष्णुः प्रसीदतु
ज्याच्यापासून प्रधान आणि पुरुष, आणि हे सगळं चराचर जग निर्माण झालं, तो सर्वांचा कारणीभूत विष्णू आमच्यावर कृपा करो.
दुरात्मा वध्यतामेष ननिनार्थोऽस्ति जीवता । खपक्षहानिकर्त्तृ त्वाद यः कुलाङ्गारतां गतः
या दुष्टाचा वध करावा, त्याच्या जगण्यात काही अर्थ नाही. जसा पक्ष्याचे पंख कापणारा कुलाला कलंक आणतो, तसा हा आमच्या घराण्याचा अपमान झाला आहे.
इत्याज्ञप्तास्ततस्तेन प्रगृहीतमहायुधाः । उद्यतास्तस्य नाशाय दैत्याः शतसहस्त्रशः
त्याच्या आज्ञेने असंख्य दैत्य मोठ्या शस्त्रांनी सज्ज होऊन त्याला नष्ट करण्यासाठी उठले.
विष्णूः शस्त्रेषु युष्माकं मयि चासौ यथा स्थितः । दैतेयास्तेन सत्येन मा क्रामन्त्वायुधानि मे
विष्णू म्हणाले: 'हे दैत्यांनो, मी तुमच्या शस्त्रांमध्ये आणि तुमच्यात उभा आहे, या सत्याच्या बळावर तुमची शस्त्रे मला स्पर्शही करणार नाहीत.'
ततस्तैः शतशो धैत्यैः सस्त्रौघैराहतोऽपि सन् । नावाप वेदनामल्पामभूज्व वै पुनर्नवः
मग शेकडो दैत्यांनी शस्त्रांचा मारा केला तरी त्याला किंचितही वेदना झाली नाही आणि तो पुन्हा ताजातवाना झाला.
दुर्बुद्ध ! विनिवर्त्तस्व वैरिपक्षस्तवादतः । अभयं ते प्रयच्छामि मातिमूढ़मतिर्भव
अरे मूर्खा, शत्रूच्या बाजूने राहू नकोस; मी तुला निर्भयता देतो—शहाणा हो, मोह सोड.
भयं भयानामपहारिणि स्थिते मनस्यनन्ते मम कुत्र तिष्ठति । यस्मिन् स्मते जन्मजरान्तकादिभयानि सर्व्वाणयपयान्ति तात
ज्या वेळी सर्व भय दूर करणारा माझ्या मनात असतो, तेव्हा भय कुठे उरते? त्याचे स्मरण केल्याने जन्म, वार्धक्य, मृत्यू यांसारखी सर्व भीती नाहीशी होते.
भोभोः सर्पा ! दुराचारमेनमत्यन्तदुर्मतिम् । विषज्वालाकुलैर्व्वक्तूः सद्यो नयत संक्षयम्
अहो सर्पांनो! या अत्यंत दुष्ट आणि वाईट मनाच्या माणसाला तुमच्या विषाच्या ज्वाळांनी लगेच नष्ट करा.
इत्युक्तास्तेन ते सर्पाः कुहकास्तक्षकान्धकाः । अदशन्त समस्तेषु गात्रेष्वतिविषोल्वणाः
त्याच्या आज्ञेने कुहक, तक्षक आणि अंधक या सर्पांनी अतिशय तीव्र विषाने त्याच्या सर्व अंगांवर दंश केला.
स त्वासक्तमतिः कृष्णो दश्यमानो महोरगैः । न विवेदात्मनो गात्रं तत्स्मृत्याह्लादसंस्थितः
कृष्ण, ज्याचे मन भगवंताच्या स्मरणात गुंतले होते, मोठ्या सर्पांनी दंश केला तरी त्याला स्वतःचे शरीरही जाणवले नाही; तो फक्त त्या आनंदातच राहिला.
दंष्ट्रा विशीर्णा मणयः स्फुटन्ति फणेषु तापो हृदयेषु कम्पः । नास्य त्वचः स्वल्पमपीह भिन्न प्रशाधि दैत्येश्वर कार्य्यमन्यत्
सर्पांच्या दातांचे तुकडे झाले, त्यांच्या फण्यांवरील मणी फुटले, हृदयात जळजळ आणि थरथर आली, तरीसुद्धा त्याच्या त्वचेचे किंचितही नुकसान झाले नाही; दैत्यराजा, दुसरा उपाय शोध.
हे दिग्गजाः ! सङ्कटदन्तमिशाव ! ध्नतैनमस्मद्रिपुपक्षभिन्नम् । तज्जा विनाशाय भवन्ति तस्य यथारणोः प्रज्वलितो हुताशाः
हे दिशांचे रक्षक गजांनो! मोठ्या दातांनी याला ठार मारा, कारण याने आमच्या शत्रूंची फळी मोडली आहे; जसा जळता अग्नी कोरड्या लाकडाला भस्म करतो, तसा तुमचा प्रहार याला नष्ट करो.