एकदा, असुरांनी त्रस्त झालेल्या देवतांनी एकमेकांशी चर्चा केली. त्यांनी सांगितले, "आपण सर्व विश्वांचे स्वामी, असुरांचा संहार करणारे, सृष्टी, स्थिती आणि लय यांचे कारण आणि अधिपती, उच्च व नीच लोकांचे आश्रयस्थान असलेल्या प्रभूंकडे जावे." ते पुढे म्हणाले, "आपण त्या अनंत, अजिंक्य, सर्व प्राण्यांच्या स्वाम्यांच्या स्वामी असलेल्या विष्णूकडे जावे, जो व्यक्त आणि अव्यक्त या दोन्हींचे कारण आहे, आणि सर्व कारणे व परिणामांचा मूळ आहे." "जो शरण आलेल्यांचे दुःख दूर करतो, तो विष्णू आपल्यावर कृपा करील," असे म्हणून ब्रह्मा, देवतांचे पितामह, सर्व देवतांसह क्षीरसागराच्या उत्तरेकडील तीरावर गेले. तेथे सर्व देवतांनी एकत्र येऊन पितामह ब्रह्मा यांनी उच्च व नीच सर्वांचे स्वामी हरि यांची निवडक शब्दांनी स्तुती केली. "सर्वव्यापी, शांत, अनंत, अजन्मा, अविनाशी, विश्वाचा आधार, पृथ्वीचे अधिष्ठान, अव्यक्त, अखंड – अशा त्या प्रभूला आम्ही वंदन करतो. सर्व सूक्ष्मांमध्ये श्रेष्ठ, सर्व महानांमध्ये महान, पृथ्वीपेक्षा आणि सर्व गोष्टींपेक्षा श्रेष्ठ असलेल्या नारायणाला आम्ही वंदन करतो. ज्याच्यात सर्व काही अस्तित्वात आहे, ज्याच्यापासून सर्व काही उत्पन्न झाले आहे, जो सर्व प्राण्यांमध्ये श्रेष्ठ आहे, जो सर्वांचा देव आहे, आणि जो सर्वोच्चापलीकडे आहे – अशा त्याला आम्ही वंदन करतो." "जो परमपुरुषापलीकडे आहे, जो परमात्मा आहे, ज्याचे ध्यान योगीजन करतात, जो मोक्षाचे कारण आहे – अशा त्या प्रभूला आम्ही वंदन करतो. ज्याच्यात सत्त्वादी नैसर्गिक गुण नाहीत, जो अत्यंत पवित्र आहे, सर्वांत शुद्ध, आदिपुरुष आहे – तो आमच्यावर कृपा करो. काल, काष्ठा, निमेषा इत्यादी मोजण्यांच्या पलीकडील शक्तिसंपन्न, शुद्ध हरि आमच्यावर कृपा करो." "जो परमेश्वर म्हणून ओळखला जातो, तरीही शुद्ध असूनही केवळ व्यवहारात तसे वर्णन होतो; जो सर्व देहधारकांचा आत्मा आहे – तो विष्णू आमच्यावर कृपा करो. जो कारण आणि परिणाम आहे, कारणाच्याही कारणाचे कारण आहे, आणि परिणामाच्याही परिणामाचा परिणाम आहे – तो हरि आमच्यावर कृपा करो. आम्ही त्या प्रभूला वंदन करतो, जो सर्व कारणांचा कारण आहे, आणि त्या कारणाच्याही कारणाचा कारण आहे." "जो भोक्ता आहे, भोग्य आहे, कर्ता आहे आणि कृत्य आहे, ज्याचे स्वरूप क्रिया व फळ दोन्ही आहे – त्या परम तत्त्वाला आम्ही वंदन करतो. जे शुद्ध चैतन्य, सनातन, अजन्मा, अविनाशी, अपरिवर्तनीय, अव्यक्त आणि विकाररहित आहे – तेच विष्णूचे परमपद आहे. जे न स्थूल आहे, न सूक्ष्म, न कोणत्याही गुणांनी व्यापलेले – त्या नेहमी शुद्ध विष्णूच्या परमपदाला आम्ही वंदन करतो." "ज्याच्या असंख्य अंशांपैकी केवळ एका अंशात हे विश्वशक्ती अधिष्ठित आहे, त्या अविनाशी परब्रह्मस्वरूपाला आम्ही वंदन करतो. हे परमपद, ब्रह्मा, मी, शंकर किंवा कोणीही जाणत नाही. योगीजन, जे सदा संयमित आहेत, जेव्हा पुण्य व पाप नष्ट होतात, तेव्हा ओंकारात अविनाशी स्वरूप पाहतात – ते विष्णूचे परमपद आहे." "त्या भगवंताची, ज्या पासून ब्रह्मा, विष्णू, शिव यांची शक्ती उद्भवते, ती पूर्वी कधीच नव्हती – त्याचे परमपद विष्णूचे आहे. हे सर्वांचे स्वामी, सर्व जीवांचा आत्मा, सर्वांचा आश्रय, अविनाशी विष्णू, भक्तांवर कृपा कर. तुझे रूप आम्हा भक्तांना दिसू दे." देवतांची ही प्रार्थना ऐकून ब्रह्मा आणि देवतांनी वाकून म्हटले, "कृपाळू हो, आम्हाला तुझे दर्शन दे." "ज्याचे परमपद ब्रह्मालाही ज्ञात नाही, त्या विश्वाचे धारक, ज्या मध्ये सर्व काही अधिष्ठित आहे, हे अविनाशी प्रभो, आम्ही तुला वंदन करतो." देवतांचे आणि ब्रह्माचे हे शब्द ऐकून, बृहस्पतीसह सर्व ऋषी आणि देवगण म्हणाले, "जो प्रथम आहे, यज्ञाचा मूळ आहे, सर्वांचा पूर्वज आहे, जगाचा स्रष्टा आणि निर्गुण स्रष्टा आहे – त्याला आम्ही वंदन करतो." "हे भगवन्, भूत, भविष्याचे स्वामी, विश्वरूपधारी, अविनाशी, वंदन करणाऱ्यांवर कृपा कर; सर्वांना तुझे रूप दिसू दे. येथे ब्रह्मा आहे, त्रिनेत्री रुद्र आहे, सर्व आदित्य, पूषा आणि पावक अग्निसह आहेत. अश्विनी कुमार, वसु, सावा, मरुतगण, साध्य, विश्वदेव आणि देवेंद्रही येथे उपस्थित आहेत." "हे प्रभो, असुरांच्या सैन्यांनी पराभूत झालेल्या सर्व देवता तुझ्या शरण आले आहेत, वंदन करून तुझ्या आश्रयाला आल्या आहेत." मैत्रेय, अशा प्रकारे स्तुती होताच, शार्ङ्ग धनुष्य आणि सुदर्शन चक्र धारण केलेले परमेश्वर त्यांच्यासमोर प्रकट झाले. देवतांनी त्या अद्भुत, तेजस्वी, धनुष्य, चक्र आणि गदा धारण केलेल्या विष्णूचे दर्शन घेतले. त्यांचे रूप इतके अद्वितीय होते की सर्व देवता विस्मयचकित होऊन, डोळे मोठे करून, वाकले. पितामह ब्रह्माच्या नेतृत्वाखाली त्यांनी कमलनयन विष्णूची स्तुती केली. "नमस्कार, नमस्कार, हे अद्वैतस्वरूपा; तूच ब्रह्मा आहेस, तूच पिनाकधारी शिव आहेस, तूच इंद्र, अग्नि, वायू, वरुण, सूर्य आणि यम आहेस. तूच वसु, मरुत, साध्य आणि सर्व देवगण आहेस; हे प्रभो, सर्व देवते तुझ्या समीप आल्या आहेत." "तूच विश्वाचा स्रष्टा आहेस, कारण तू सर्वव्यापी आहेस; तूच यज्ञ आहेस, वषट् व ओंकार आहेस, आणि प्रजापती आहेस. तूच ज्ञाता आणि ज्ञेय आहेस, सर्वांचा आत्मा आहेस; संपूर्ण विश्व तुझ्याने व्यापले आहे. हे विष्णू, आम्ही दैत्यांनी पराभूत झालो आहोत, तुझ्या शरण आलो आहोत." "हे सर्वांचा आत्मा, आमच्यावर कृपा कर; तुझ्या तेजाने आमची शक्ती वाढव. आमचे दुःख, इच्छा, भ्रम व शोक फक्त तुझ्या शरण येईपर्यंतच राहू देत. आम्ही तुझ्या शरण येईपर्यंत, सर्व पापांचा संहार करणाऱ्या, कृपाळू, आम्हा शरणागतांवर कृपा कर." "हे तेजस्वी प्रभो, तुझ्या शक्तीने सर्वांची शक्ती पुन्हा प्राप्त करून दे." अशा प्रकारे देवतांनी विष्णूची स्तुती केली आणि त्याच्या कृपेची याचना केली.