या सृष्टीतील सर्व जग त्यांच्या संयोगाने आणि जन्माने भरून गेले आहे. त्यांच्यापासून शनैश्चर, शुक्र, लोहितांग, मनोजव, स्कंद, सर्ग, संतान आणि बुध – हे त्यांचे पुत्र आहेत, आणि हे सर्व क्रमाने सांगितले आहेत. याप्रमाणे, रुद्राने दक्ष प्रजापतींची कन्या, निष्पाप सती, हिला आपली पत्नी म्हणून स्वीकारले. मात्र, दक्षाच्या रागामुळे सतीने आपले शरीर सोडले; आणि मग, श्रेष्ठ ब्राह्मण, ती हिमवत व मेना यांच्या घरी कन्या म्हणून पुन्हा जन्माला आली. पुन्हा एकदा, पावन हराने पार्वतीला, अद्वितीय अशा पत्नीला, स्वीकारले. ख्याति, भृगुची पत्नी, हिने धातृ आणि विधातृ या दोन देवांना जन्म दिला, तसेच श्री, जी नारायण – देवांचा अधिपती – यांची पत्नी आहे, हिलाही जन्म दिला. हे ऐकून, मैत्रेय म्हणाला, "श्री समुद्रमंथनातून प्रकट झाली असे ऐकले आहे, पण आपण म्हणता ती भृगुपुत्री ख्यातिच्या पोटी जन्मली – हे कसे?" त्यावर पराशर म्हणाले, "ती जगाची सनातन माता आहे, आणि विष्णूची अमोघ लक्ष्मी आहे; जसा विष्णू सर्वत्र व्यापलेला आहे, तशीच तीही, श्रेष्ठ ब्राह्मण." अर्थ म्हणजे विष्णू, वाणी म्हणजे ती; नीती ती आहे, मार्गदर्शन हरि आहे; ज्ञान विष्णू आहे, बुद्धी ती आहे; धर्म तो आहे, पुण्यकर्म ती आहे. सृष्टीकर्ता विष्णू आहे, सृष्टी श्री आहे; पृथ्वी ती आहे, आधार हरि आहे; समाधान पावन भगवान आहे, समृद्धी लक्ष्मी आहे, आणि तृप्ती, हे मैत्रेय, सनातन आहे. इच्छा श्री आहे, पावन भगवान म्हणजे आकांक्षा; यज्ञ तो आहे, आहुती ती आहे; तुपाची धार देवी आहे, पिंड जनार्दन आहे. पत्नीचे घर, हे ऋषी, लक्ष्मी आहे; पूर्व दिशा मधुसूदन आहे; वेदी लक्ष्मी आहे, हरि युप आहे; समिधा श्री आहे, पावन भगवान कुश आहे. प्रभु सामनमूर्ती आहे, स्तोत्र ती कमलमध्ये वसणारी आहे; स्वाहा लक्ष्मी आहे, विश्वाचा अधिपती वासुदेव आहे, आणि होम आहुती आहे. शंकर पावन भगवान आहे, शौरी म्हणजे गौरी-लक्ष्मी आहे, हे श्रेष्ठ ब्राह्मण; मैत्रेय, केशव म्हणजे सूर्य आहे, आणि त्याची प्रभा ती कमलमध्ये वसणारी आहे. विष्णू म्हणजे पितरांचा अधिपती, पद्मा म्हणजे स्वधा, अमर पोषण देणारी; स्वर्ग श्री आहे, विष्णू सर्वांचा आत्मा आहे, अपरिमित. चंद्र श्रीधर आहे, तेज श्री आहे, अमोघ; स्थैर्य लक्ष्मी आहे, जगाची क्रिया वायु आहे, आणि हरि सर्वत्र आहे. हे महर्षी, समुद्र द्विज आहे, गोविंदा म्हणजे किनारा, लक्ष्मी म्हणजे स्वरूप, इंद्राणी देवी आहे, आणि मधुसूदन देवांचा अधिपती आहे. यम स्वतः चक्रधारी आहे, धूमोर्णा कमलालय आहे, ऋद्धी श्री आहे, श्रीधर देव आहे, आणि धनाधिपती स्वतः आहे. गौरी लक्ष्मी आहे, अत्यंत सौभाग्यवती; केशव वरुण आहे; श्री देवसेना आहे, हे श्रेष्ठ ब्राह्मण, आणि हरि देवसेनेचा सेनापती आहे. अवस्तंभ गदाधारी आहे, शक्ती लक्ष्मी आहे, श्रेष्ठ ब्राह्मण; काष्ठ लक्ष्मी आहे, निमेष तो आहे, मुहूर्त तो आहे, आणि हाच काळ आहे. ज्योत्स्ना लक्ष्मी आहे, दीपक हरि आहे, सर्वांचा अधिपती; जगाची माता लता स्वरूपात लक्ष्मी आहे, आणि विष्णू वृक्ष म्हणून ओळखला जातो. विभावरी श्री आहे, दिवस म्हणजे चक्र-गदाधारी देव; वरदाते विष्णू आहे, वधू ती कमलवनात वसणारी आहे. पावन ती नदीच्या रूपात आहे, श्री नदीच्या रूपात आहे; ध्वज पुण्डरीकाक्ष आहे, पताका कमलालय आहे. तृष्णा लक्ष्मी आहे, जगाचा अधिपती सर्वोच्च नारायण आहे; इच्छा व काम, हे मैत्रेय, लक्ष्मी व गोविंदा आहेत. यापेक्षा अधिक सांगण्यात अर्थ नाही; हे संक्षिप्तपणे सांगितले आहे. देव, प्राणी आणि मानवांमध्ये, पुल्लिंग नाव भगवंत हरि आहे; स्त्रीलिंग नाव श्री आहे, आणि या दोनांपलीकडे काहीच नाही. पराशर म्हणाले, "हे मैत्रेय, तू विचारलेस त्याचेही ऐक. श्रीशी संबंधित जे मी ऐकले आहे ते तुला सांगतो." शंकराचा अंश असलेला दुर्वासा या पृथ्वीवर भटकत होता; त्याने एका विद्याधरीच्या हातात एक दिव्य हार पाहिला. त्याचा सुगंध संपूर्ण चंदनवनात दरवळला, आणि त्यामुळे तो हार वनातील सर्व प्राण्यांना आकर्षित झाला. त्या ऋषीने, वेडसर व्रत धारण केलेला, तो सुंदर हार पाहून त्या रूपवती विद्याधरीकडे तो मागितला. त्याच्या विनंतीवर, त्या सुकुमार कटी असलेल्या, मोठ्या डोळ्यांच्या विद्याधरीने, आदराने वाकून, तो हार त्याला दिला. दुर्वासांनी तो हार घेऊन स्वतःच्या डोक्यावर ठेवला आणि वेडसर भासणारा तो ऋषी पृथ्वीवर भटकू लागला. तेव्हा त्याने तीन लोकांचा अधिपती, इंद्र, शचीपती, देवांसह, ऐरावतावर बसलेला, मदाने मत्त झालेला, समोर येताना पाहिला. त्या ऋषीने, वेडसर रूपात, स्वतःच्या डोक्यावरचा हार काढून अमराधिपती इंद्राला अर्पण केला. इंद्राने तो हार घेऊन ऐरावताच्या डोक्यावर ठेवला, जिथे तो हार कैलास शिखरावरील गंगेप्रमाणे शोभून दिसत होता. पण मदाने अंध झालेला ऐरावत, त्या हाराचा गंध ओढून, सोंडेने तो उचलून, त्याला वास घेऊन, तो हार जमिनीवर फेकून दिला. हे पाहून, मैत्रेय, पूज्य दुर्वास ऋषी इंद्रावर रागावले आणि संतप्त होऊन त्याला म्हणाले, "हे इंद्रा, सामर्थ्याने मदमस्त, दुष्ट मनाचा आणि अहंकाराने फुगलेला, तू माझ्या दिलेल्या हाराचा – जो लक्ष्मीचे प्रतीक आहे – योग्य सन्मान केला नाहीस. तू धन्यवाद दिले नाहीस, ना मला वाकून नमस्कार केलेस; तुझे गाल आनंदाने फुगलेले होते, आणि तू तो हार स्वतःच्या डोक्यावरही ठेवला नाहीस. मी दिलेला हा हार तू अवमूल्यित केलास, म्हणून, मूर्खा, आता तुझ्याकडून आणि या तिन्ही लोकांमधून लक्ष्मी – श्री – निघून जाईल.