जेव्हा सातवा महिना आला आणि रोहिणी नक्षत्र होते, तेव्हा हरि — सर्व जगाच्या कल्याणासाठी — देवकीच्या गर्भात प्रवेशला. त्याच दिवशी, परमेश्वराने जसे पूर्वी सांगितले होते, योगमाया यशोदाच्या गर्भात प्रवेशली. त्या वेळी, हे द्विजश्रेष्ठ, आकाशातील सर्व ग्रह सौम्य आणि मंगल स्थितीत आले; विष्णूचा अंश पृथ्वीवर अवतरला आणि ऋतू शुभ झाले. देवकीच्या अंगावर इतकी तेजस्विता प्रकट झाली की कोणीही तिच्याकडे पाहू शकत नव्हते; तिचे तेज इतके विलक्षण होते की लोकांची मने अस्वस्थ झाली. मानव आणि स्त्रियांना न दिसणारे देवांचे समूह सतत देवकीचे स्तुती करीत होते, कारण तिच्या गर्भात विष्णुरूप होता. त्यांनी तिचे गौरवगान केले: “तूच ती सर्वोच्च, सूक्ष्म प्रकृती आहेस, ब्रह्माच्या गर्भाची उत्पत्ती; मग तूच विश्वनिर्मात्याची वाणी झालीस, वेदांची जननी झालीस. तूच सूर्यरूपाची गर्भ आहेस, सृष्टीची सनातन मूळ आहेस; तूच सर्वांची बीज आहेस, यज्ञाची सार आणि त्रैविद्य आहेस. तूच फळांची गर्भ, पूजेचा हेतू; अग्नीची जननी आणि अरणी; तूच अदिती — देवांची माता, आणि दिती — दानवांची माता. तूच प्रकाशाची जननी, दिवसाची जननी; ज्ञानाची माता, विनय, मार्गदर्शनाची माता, सर्वोच्च आचार, लज्जा आणि आदराची जननी आहेस. तूच इच्छा, संकल्प, समाधान, तृप्ती; तूच बुद्धी, ज्ञानाची जननी, आणि धैर्य, पराक्रमाची माता आहेस. तूच ग्रह, तारे, नक्षत्रांची माता; आकाश हे तुझे विशाल आधार आहे. हे देवी, ह्या तुझ्या शक्ती आहेत आणि अशा हजारो इतरही आहेत. हे जगधारिणी, समुद्र, पर्वत, बेटे, वन, नगर — हे सारे तुझ्या गर्भात आहेत. सर्व खेडी, वस्त्या, वसाहती, संपूर्ण पृथ्वी, सर्व अग्नी, पाणी आणि प्रत्येक वारा तुझ्यात सामावले आहेत. आकाश, ग्रह, तारे, आणि शेकडो विमानांनी भरलेले — सर्वांसाठी जागा देणारे आहे. पृथ्वी लोक, अंतरिक्ष, स्वर्ग, तसेच महर्लोक, जनलोक, तपोलोक आणि ब्रह्मलोक — हे सर्व, हे शुभे, संपूर्ण विश्व तुझ्यात आहे. त्यात देव, दानव, गंधर्व, चारण, महानाग, यक्ष, राक्षस, प्रेत आणि गुप्त जीव राहतात. हे तेजस्विनी, सर्व मानव, प्राणी आणि इतर जीव — त्यांच्यामध्ये आणि बाहेर, अनंत, सर्वांचा स्वामी, सर्व सृष्टीचा कर्ता वास करतो. ज्याचे रूप आणि कृती वर्णनातीत आहेत, ज्याचे प्रमाण सर्वकाही आहे — तो विष्णू तुझ्या गर्भात वास करतो. तूच आकाश, स्वधा, ज्ञान, अमृत, आकाशातील प्रकाश; तूच स्वाहा, स्वधा, ज्ञान, अमृत, आकाशातील तेज; तू सर्व लोकांच्या रक्षणासाठी पृथ्वीवर अवतरली आहेस. हे देवी, कृपा कर. सर्व जगात मंगलता आणि शांती येऊ दे. तू स्नेहाने त्या प्रभूचे पालन करतेस, ज्याच्यामुळे संपूर्ण विश्व टिकून आहे. देवतांनी अशा प्रकारे स्तुती केल्यावर, देवकीने आपल्या गर्भात कमलनयन, जगाच्या रक्षणाचा हेतु असलेला भगवान धारण केला. मग, संपूर्ण विश्वाच्या जागृतीसाठी, पहाटेच्या आधी, देवकीसमोर, महान आत्मा अच्युत प्रकट झाला. त्याच्या जन्माच्या दिवशी, सर्व दिशांना अपूर्व आनंद आणि हर्ष भरून राहिला, जणू चंद्रप्रकाशाने जग आनंदित झाले. सत्पुरुषांचे समाधान वाढले; प्रचंड वारे शांत झाले; वनातील हिंस्र पशूही सौम्य झाले, कारण जनार्दनाचा जन्म झाला. नद्या आपापल्या मधुर स्वरात वाजू लागल्या; गंधर्वांच्या राजांनी गाणे गायलं, आणि अप्सरांच्या समूहांनी नृत्य केले. आकाशात आणि पृथ्वीवर देवांनी पुष्पवृष्टी केली; शांत अग्नी तेजाने प्रज्वलित झाले, कारण जनार्दनाचा जन्म झाला. मध्यरात्री, जेव्हा सर्वांचा आधार असलेला जनार्दन जन्मास आला, तेव्हा मेघ सौम्य गडगडाट करत होते आणि पुष्पवृष्टी करत होते. त्यावेळी, तो नवजात, फुललेल्या नीलकमलाच्या पाकळीप्रमाणे तेजस्वी, चार भुजा असलेला, छातीवर श्रीवत्सचिन्ह असलेला होता — असे पाहून वसुदेवाने त्याची स्तुती केली. प्रसन्न मनाने आणि शब्दांनी त्याची पूजा केली आणि मग कंसाच्या भीतीने, वसुदेवाने त्याला संबोधले: “हे देवाधिदेव, शंख, चक्र, गदा धारण करणारा, तू मला ज्ञात आहेस. हे भगवन्, तुझी ही दिव्य मूर्ती कृपया लपव, कारण आज कंसाला कळले आहे की तू माझ्या घरी अवतरला आहेस आणि तो मला मारण्याचा संकल्प करतो. तू अनंत रूपांचा, सर्व विश्व तुझ्या देहात असलेला, गर्भात विश्व धारण करणारा; असा हा देव, स्वतःच्या इच्छेने बालरूप धारण करून, आम्हांवर कृपा करो. हे सर्वात्मा, चार भुजांची ही मूर्ती लपव, म्हणजे कंस — दितीचा दुष्ट पुत्र — तुझा अवतार ओळखू नये. जे वचन तू मला पूर्वी दिले होतेस, पुत्रप्राप्तीची इच्छा म्हणून, ते आज पूर्ण झाले; मी तुझ्या गर्भातून जन्मलो आहे. असे म्हणून, भगवान शांत झाले. मग वसुदेवाने रात्री त्या बालकाला उचलले आणि बाहेर पडले. त्या वेळी, योगमायेच्या निद्रेमुळे, तेथील रक्षक आणि त्यांच्या घोड्यांना काहीच कळले नाही; अनकदुंदुभी (वसुदेव) मथुरेतून निघून गेला. त्या रात्री मेघ प्रचंड पाऊस पाडत होते, आणि शेषाने वसुदेवाच्या मागे जाऊन त्याला फण्यांनी छत्र धरले. वसुदेवाने विष्णूला उचलून, गहिऱ्या, प्रवाही यमुनेत प्रवेश केला आणि पाण्यातून गुडघ्यापर्यंत जाऊन ती पार केली. त्याने कंसाचा कर भरून, त्या काठी नंद आणि इतर गोकुळातील ग्वालांना पाहिले, जे मथुरेतून आले होते. त्या वेळी, योगमायेच्या प्रभावाने, सर्वजण निद्रित असताना, यशोदेलाही त्या मुलीचा जन्म झाला, हे मैत्रेय.