पावसाळ्याच्या काळात, कृष्णपक्षातील अष्टमीच्या रात्री, मी जन्म घेईन; पण, तू नवव्या दिवशी प्रसूती करशील. यशोदेच्या शय्येवर मला ठेवले जाईल, आणि तुझ्या जागी, हे निष्पापे, देवकी तुला ठेवेल; वसुदेव, माझ्या सामर्थ्याने प्रेरित होऊन, हे कार्य पार पाडेल. कंस, हे देवी, तुला पकडून पर्वताच्या कड्यावर फेकून देईल, आणि त्यानंतर तू तुझ्या दिव्य स्वरूपात प्रकट होशील. मग, हजार डोळ्यांचा, चक्रधारी इंद्र, माझ्या सन्मानार्थ, तुला वंदन करील आणि तुला आपल्या बहिणीसारखे स्वीकारेल. तू शुंभ, निशुंभ यांसारख्या असंख्य दैत्यांचा संहार करशील, आणि संपूर्ण पृथ्वीवर अनेक निवासस्थाने निर्माण करशील. तूच समृद्धी, विनय, सहनशीलता, सौंदर्य, आकाश, पृथ्वी, स्थैर्य, लज्जा, पोषण, आणि क्रोध देखील आहेस—जे काही आहे, ते सर्व तूच आहेस. जे लोक तुला आर्या, दुर्गा, वेदगर्भा, अंबिका, भद्रा, भद्रकाळी, क्षेमदा, किंवा भाग्यदा म्हणून पुकारतील, ते भक्त सकाळ-संध्याकाळ तुला वंदन करतील; त्यांच्या सर्व इच्छा माझ्या कृपेने पूर्ण होतील. जेव्हा लोक तुला मद्य, मांस, विविध अन्नपदार्थांनी पूजा करतील, तेव्हा तू सर्वांना कृपापूर्वक इच्छित फल देशील. देवताधिपतींनी जसे सांगितले, तसेच जगाचे पालन करणाऱ्या त्या देवीने गर्भपरिवर्तन आणि दुसऱ्या गर्भाची उत्पत्ती यांची योजना केली. सातव्या महिन्यात, रोहिणी नक्षत्रावर, हरि देवकीच्या गर्भात प्रविष्ट झाला, तीनही लोकांच्या कल्याणासाठी. त्याच दिवशी, परमेश्वराच्या आज्ञेप्रमाणे, योगमाया यशोदेच्या गर्भात गेली. मग, द्विजश्रेष्ठा, आकाशातील सर्व ग्रह शुभप्रकारे स्थित झाले; विष्णूचा अंश पृथ्वीवर अवतरला, तेव्हा ऋतूही मंगल झाले. देवकीच्या तेजामुळे कोणीही तिला पाहू शकत नव्हते; तिच्या तेजस्वी रूपाने सर्वांचे मन चक्रावले होते. देवकी, जिच्या गर्भात विष्णूचे रूप होते, तिची स्तुती देवगण सतत, अदृश्य राहून, करीत होते. हे देवी, तूच परम, सूक्ष्म प्रकृती, ब्रह्माच्या गर्भाची जननी आहेस; तू विश्वनिर्मात्याच्या वाणीमध्ये, वेदांच्या गर्भात रूपांतरीत झालीस. तू सूर्यरूपाची गर्भधारिणी, सृष्टीची सनातन मूळ आहेस; तू सर्वांचा बीज, यज्ञाचा सार, आणि त्रैविद्य आहेस. तू फळांचा गर्भ, पूजेचा हेतु, अग्निचा गर्भ आणि अरणी आहेस; तू आदिती—देवतांची जननी, आणि दिती—दानवांची जननी आहेस. तू प्रकाशाचा गर्भ, दिवसाचा गर्भ, ज्ञानाचा गर्भ, विनय, मार्गदर्शनाचा गर्भ, श्रेष्ठ आचरण, लज्जा आणि आदराचा गर्भ आहेस. तू इच्छा व संकल्पाचा गर्भ, संतोष, समाधान, बुद्धी, प्रज्ञेचा गर्भ, धैर्य आणि पराक्रमाचा गर्भ आहेस. तू ग्रह, तारे, नक्षत्रांचा गर्भ आहेस; आकाश तुझे विशाल आधार आहे. हे देवी, ही तुझीच शक्ती, आणि यासारख्या हजारो इतर शक्ती तुझ्यात आहेत. हे जग धारणा करणाऱ्या देवी, तुझ्या गर्भात असंख्य अलंकार—सागर, पर्वत, द्वीप, वन, आणि नगरे—आहेत. सर्व गावे, वाड्या, खेडी, संपूर्ण पृथ्वी; सर्व अग्नी, पाणी, आणि वारे तुझ्यातच आहेत. आकाशात ग्रह, तारे, आणि शेकडो विमानांच्या अद्भुत गोष्टींनी भरलेला अवकाश सर्व सृष्टीसाठी स्थान देतो. पृथ्वी, वातावरण, स्वर्ग, महर्लोक, जनलोक, तपलोक, ब्रह्मलोक—संपूर्ण विश्व तुझ्यात आहे. त्या विश्वात, देव, दैत्य, गंधर्व, चारण, महानाग, यक्ष, राक्षस, भूते, गुप्त जीव—सर्व वास करतात. हे तेजस्विनी, सर्व माणसे, प्राणी, आणि इतर जीव—त्यांच्यात आणि बाहेर, अनंत, सर्वांचा स्वामी, सृष्टीकर्ता वास करतो. ज्याचे रूप आणि कर्म शब्दांत पकडता येत नाही, ज्याचे माप सर्वकाही आहे—तोच, हे विष्णू, तुझ्या गर्भात वसतो. तू आकाश आहेस, स्वधा आहेस, ज्ञान, अमृत, आकाशातील प्रकाश आहेस; तू स्वाहा, स्वधा, ज्ञान, अमृत, आकाशातील तेज आहेस; तू सर्व जगाच्या रक्षणासाठी पृथ्वीवर अवतरली आहेस. कृपा कर, हे देवी. संपूर्ण जगात मंगल आणि शांती दे. प्रेमाने तू त्या प्रभूचे पालन करतेस, ज्याच्यामुळे हे संपूर्ण विश्व टिकून आहे. देवतांनी अशा प्रकारे स्तुती केल्यावर, तिने आपल्या गर्भात कमलनयन, जगाच्या रक्षणाचा हेतु असलेला हरि धारण केला. मग, संपूर्ण जगाच्या जागृतीसाठी, पहाटेच्या वेळी, देवकीसमोर, परमात्मा अच्युत प्रकट झाला. त्याच्या जन्माने सर्व दिशांना अनिर्वचनीय आनंद व उत्साह पसरला, जणू चंद्रप्रकाशाने संपूर्ण जग आनंदित झाले. सज्जनांना अधिक समाधान वाटले; प्रचंड वारे शांत झाले; वनातील हिंस्र प्राणीही सौम्य झाले, कारण जनार्दनाचा जन्म झाला. नद्या आपल्या लयदार स्वरात वाजू लागल्या; गंधर्वराजांनी गाणे गायलं, आणि अप्सरांच्या समूहांनी नृत्य केले. आकाशात आणि पृथ्वीवर देवांनी पुष्पवृष्टी केली; शांत अग्नि तेजाने प्रज्वलित झाले, कारण जनार्दनाचा जन्म झाला. मध्यरात्री, जेव्हा सर्वांचा आधारभूत असलेला जनार्दन जन्मला, तेव्हा मेघांनी हलक्या गडगडाटासह पुष्पवृष्टी केली. त्याला पाहताना, जसा फुललेल्या निळ्या कमळाच्या पाकळीप्रमाणे तेजस्वी, चार भुजा आणि छातीवर श्रीवत्सचिन्ह असलेला, वसुदेवाने त्याची स्तुती केली. प्रसन्नचित्ताने आणि भक्तिभावाने त्याची पूजा करून, भीतीने कंसाचा विचार करून, वसुदेवाने त्या परमात्म्याला विनंती केली—हे देव, तुझे शंख, चक्र, गदा असलेले रूप प्रसिद्ध आहे; कृपया, तुझे हे दिव्य रूप संहार कर आणि सामान्य रूप धारण कर.