हे सर्व ऐकून, भक्त प्रह्लादाने परमेश्वर विष्णूचे अत्यंत भक्तिभावाने स्तवन केले. तो म्हणाला, “हे प्रभो, तुम्हीच ज्ञान आणि अज्ञान, सत्य आणि असत्य, विष आणि अमृत आहात. तुम्हीच कर्म आणि संन्यास, तसेच वेदांनी सांगितलेली सर्व कृत्ये आहात. हे विष्णु, तुम्हीच सर्व कर्मांचे भोक्ता आणि कर्म करण्याची साधनेही तुम्हीच आहात; आणि सर्व कर्मांचे जे काही फल आहे, तेही तुम्हीच आहात. माझ्यात, इतरांमध्ये, सर्व प्राण्यांमध्ये आणि सर्व लोकांत, प्रभो, तुमचे सर्वव्याप्तत्व केवळ तुमच्या ऐश्वर्यगुणांनीच व्यक्त होते. योगीजन ज्या तुम्हाला ध्यानात धारण करतात, यज्ञ करणारे तुम्हाला पूजतात; तुम्हीच देव आणि पितर यांना अर्पण केलेल्या हविर्भागाचे भोक्ता आहात, दोन्ही रूपे धारण करणारे तुम्हीच आहात. हे प्रभो, तुमचे महान रूप या विश्वरूपात स्थिर झाले आहे आणि पुन्हा सूक्ष्म जगातही आहे. सर्व प्राणी, त्यांची रूपे आणि भेद हे तुमचेच आहेत, आणि त्या सर्वांच्या अंतर्गत, अत्यंत सूक्ष्म असा आत्मा देखील तुम्हीच आहात. आणि या सूक्ष्मतेच्या पलीकडे, जे इंद्रियांना न दिसणारे आहे, तिथेच तुमचे परमस्वरूप आहे. त्या अगम्य, अव्यक्त रूपाला मी नमस्कार करतो. सर्व प्राण्यांमध्ये, सर्व आत्म्यांमध्ये, प्रभो, तुमची शक्ती ही नित्य, गुणांवर आधारलेली आहे; त्या शक्तीला मी नमस्कार करतो. ती शक्ती वाणी आणि मनाच्या पलीकडे आहे, हे विष्णु; ती ज्ञानाने किंवा अज्ञानानेही समजता येत नाही – त्या परात्पर शक्तीला नमस्कार. ॐ, त्या धन्य वासुदेवाला मी नेहमीच नमस्कार करतो, जो कोणत्याही गोष्टीपासून वेगळा नाही, आणि ज्यापासून काहीच वेगळे नाही. त्या महात्म्याला पुन्हा पुन्हा नमस्कार, जो ना नावाने, ना रूपाने, ना एका घटकासारखा समजला जातो. त्या महात्म्याला नमस्कार, ज्याच्या अवतारी रूपांना देवताही पूजतात, पण त्याचे परमस्वरूप पाहू शकत नाहीत. त्या परमेश्वराला मी वंदन करतो, जो सर्वांच्या अंतर्याम्यात राहून, शुभ-अशुभ सर्व पाहतो, सर्वांचा साक्षी आहे आणि विश्वरूप आहे. त्या विष्णूला नमस्कार, ज्याच्या शक्तीमुळे हे जग विविधतेने भरले आहे; तोच प्रपंचातील सर्वांत पहिला, ध्यान करण्यास योग्य, अविनाशी – तोच माझ्यावर कृपा करो. हरी, सर्वांचा आधार, ज्याच्यात आणि ज्याच्यामुळे हे अविनाशी, नाश न पावणारे विश्व विणले गेले आहे, त्याने माझ्यावर कृपा करावी. ॐ, त्या विष्णूला पुन्हा पुन्हा नमस्कार, ज्याच्यात सर्व काही आहे, ज्यापासून सर्व काही उत्पन्न होते आणि जो सर्वांचा आश्रय आहे. अनंताच्या सर्वव्यापकतेमुळे मीच स्थिर आहे; सर्व काही माझ्यापासून आहे, मीच सर्व आहे, सर्व माझ्यातच नित्यरूपाने वास करते. मीच अविनाशी, नित्य, परमात्मा, आत्म्याचा आश्रय आहे; सुरुवातीला मला ब्रह्म म्हणतात, आणि शेवटी मीच परमपुरुष आहे. अशा प्रकारे, शुद्ध मनाने विष्णूचे ध्यान करत, तो ब्राह्मण प्रह्लाद त्याच्याशी एकरूप झाला आणि स्वतःच्या आत्म्यातच तो अविनाशी परमात्मा आहे असे त्याने जाणले. त्याने आपली वेगळी अस्मिता विसरली आणि दुसरे काहीही त्याला आठवले नाही; त्याच्या मनात आले, 'मीच अविनाशी, अनंत, परमात्मा आहे.' अशा प्रकारे ध्यानाची साधना करत, आणि त्याचे पाप कमी होत गेले, त्याचे अंतरंग शुद्ध झाले आणि विष्णू, अविनाशी, ज्ञानस्वरूप म्हणून त्याच्या समोर प्रकट झाले. योगाच्या सामर्थ्याने, प्रह्लाद विष्णूने पूर्णपणे व्यापला गेला आणि क्षणातच नागांनी बांधलेली बंधने तुटली, हे मैत्रेय. त्या क्षणी, महासागर अस्वस्थ झाला, लाटा उंचावल्या, संपूर्ण पृथ्वी, तिचे पर्वत, वन आणि उपवने थरथर कापू लागली. यानंतर, दैत्यांनी त्याच्यावर ठेवलेला मोठा दगड दूर फेकून, तो ज्ञानी जलातून बाहेर आला. पुन्हा एकदा त्याने जग, आकाश आणि त्यातील चिन्हे पाहिली आणि प्रह्लादाने स्वतःला पुन्हा ओळखले. मग तो ज्ञानी, मन एकाग्र, स्थिर, वाणी, शरीर आणि मन संयमित करून, पुन्हा त्या आद्य, परमपुरुषाचे स्तवन करू लागला. 'ॐ, त्या परमसत्तेला नमस्कार, जो परमार्थाचा अर्थ आहे, स्थूल आणि सूक्ष्म, नाशवान आणि अविनाशी, प्रकट आणि अप्रकट, भेदरहित, सर्वांचा स्वामी, निर्मळ. गुणांचा आधार, गुणांचे अधिष्ठान, ज्याचे स्वरूप गुणांपलीकडे आहे, गुणात स्थित; साकार आणि निराकार, विशाल आणि सूक्ष्म रूपाचा, स्पष्ट आणि अस्पष्ट. तीव्र आणि सौम्य, ज्ञान आणि अज्ञानाचा अधिष्ठान, हे अव्यय! अस्तित्व आणि अनस्तित्वरूप, सत्यस्वरूप, सृष्टी आणि असृष्टीची कारणीभूत. ज्याचे स्वरूप नित्य आणि अनित्य, मायेला न स्पर्शणारे, शुद्ध, अद्वितीय, एकमेव – त्या आदिकारण वासुदेवाला नमस्कार. जो स्थूल आणि सूक्ष्म, प्रकट आणि तेजस्वी, सर्व प्राणी असूनही सर्व नसलेला – त्या परमपुरुषाला नमस्कार, ज्याच्यापासून हे विश्व आणि अविश्व दोन्ही उत्पन्न होते. अशा प्रकारे तो मनोभावे स्तुती करीत असता, भगवंत हरि, पिवळ्या वस्त्रांनी अलंकृत, त्याच्या समोर प्रकट झाले. त्याला पाहून, प्रह्लाद उत्कंठा आणि भक्तिभावाने उभा राहिला, त्याची वाणी थरथरली, आणि तो पुन्हा पुन्हा म्हणू लागला, 'विष्णूला नमस्कार!' 'हे प्रभो, शरण आलेल्यांचे दुःख दूर करणारे, माझ्यावर कृपा करा, केशवा; मला पुन्हा तुमचे दर्शन देऊन शुद्ध करा.' भगवंत म्हणाले, 'तू असे कृत्य केल्यामुळे, तुझ्या निश्चल भक्तीमुळे मी तृप्त आहे; प्रह्लाद, तू माझ्याकडून जे काही वर मागू इच्छितोस ते माग.' प्रह्लाद म्हणाला, 'हे प्रभो, मी ज्या कुठल्या योनीत जन्म घेईन, तिथे माझी तुझ्यावरील निश्चल भक्ती, अच्युत, सदैव राहू दे.' 'ज्या प्रकारे विषयांची आसक्ती अज्ञानी लोकांना कधीच सोडत नाही, ती माझ्या मनातून तुझे स्मरण करताना निघून जाऊ दे.' भगवंत म्हणाले, 'तुला माझ्यावरील भक्ती आधीच आहे, आणि ती पुढेही राहील; तरीसुद्धा, प्रह्लाद, तू माझ्याकडून जे काही वर मागू इच्छितोस ते माग.' प्रह्लाद म्हणाला, 'तुझ्याशी माझा संबंध झाल्यामुळे, मी तुझी स्तुती करू शकलो; प्रभो, माझ्या वडिलांनी जे पाप केले आहे ते नष्ट होऊ दे.' 'माझ्यावर शस्त्रे फेकली गेली, मला यज्ञाग्नीत टाकले, नागांनी दंश केले, माझ्या अन्नात विष मिसळले. माझे बांधून समुद्रात फेकले, पर्वतांच्या शिखरावरून खाली टाकले, आणि माझ्यावर अनेक दुष्ट कृत्ये करण्यात आली.' अशा प्रकारे, प्रह्लादाने भगवंताची स्तुती केली आणि त्याच्याशी संवाद साधला.