त्या काळी, एक अत्यंत दुष्ट मनाचा बालक होता, ज्याला ना मोहाने जिंकता येई, ना तो खचत असे, ना कोणत्याही दिशेतील बलाढ्य हत्ती त्याला वश करू शकत. त्याचे जीवन निरर्थक आहे, असे ठरवले गेले. म्हणून, त्याला पर्वतांनी वेढलेल्या पाण्याच्या मध्यभागी ठेवण्यात आले, आणि ठरवले गेले की, हजार वर्षे तो तिथेच राहू दे; त्याच्या दुष्ट बुद्धीमुळे अखेरीस त्याचा अंत होईल. यानंतर, दैत्य आणि दानवांनी पर्वतांवर चढून, विशाल समुद्रात हजारो योजनांची एक भव्य तटबंदी उभारली. त्या समुद्रातील पर्वतांनी बांधलेल्या तटबंदीचे, एकाग्रचित्ताने आपल्या नित्यकर्माच्या वेळी, त्या ज्ञानी पुरुषाने अविनाशी परमेश्वराला उद्देशून स्तुती केली. प्रह्लाद म्हणाला: "कमलनयन, तुला नमस्कार; परम पुरुष, तुला नमस्कार; सर्व लोकांचा आत्मा, तुला नमस्कार; तीक्ष्ण चक्रधारी, तुला नमस्कार. वेदस्वरूपा, गायी आणि ब्राह्मणांचे हित करणारा, तुला नमस्कार; कृष्ण, जगाचा हितकर्ता, गोविंदा, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार. ब्रह्मा रूपाने तू सृष्टी निर्माण करतोस, विष्णू रूपाने पालन करतोस, आणि युगाच्या अंताला रुद्र रूपाने संहार करतोस; त्रिमूर्तीस्वरूपा, तुला नमस्कार. देव, यक्ष, सुर, सिद्ध, नाग, गंधर्व, किन्नर, पिशाच्च, राक्षस, मानव आणि इतर पशु—पक्षी, स्थावर, मुंग्या, सर्प, पृथ्वी, जल, अग्नी, आकाश, वायु, शब्द, स्पर्श, चव, रूप, गंध, मन, बुद्धी, आत्मा, काळ आणि गुण—हे सर्व आणि त्यांचे अंतिम स्वरूप, अच्युत, हे सर्व तूच आहेस. ज्ञान आणि अज्ञान, सत्य आणि असत्य, विष आणि अमृत, कर्म आणि संन्यास, वेदविहित कृत्य—हे सर्व तूच आहेस. हे विष्णू, सर्व कर्मांचा भोक्ता, सर्व कर्माची साधने, आणि सर्व कर्मांचे फळ, तेही तूच आहेस. माझ्यात, इतरांमध्ये, सर्व प्राण्यांमध्ये आणि सर्व लोकांत, प्रभो, तुझ्या ऐश्वर्यगुणांनीच तुझ्या व्यापकतेचे संकेत मिळतात. योगी तुझा ध्यान करतात, यज्ञ करणारे तुझी पूजा करतात; देव आणि पितरांना अर्पण केलेल्या हविर्भागांचा भोक्ता एकटाच तू आहेस, दोन्ही रूपांनी. तुझे महान रूप हे विश्वरूपाने येथे स्थित आहे, आणि सूक्ष्म जगतही, प्रभो; सर्व रूपे, सर्व भेद तुझेच आहेत, आणि त्या सर्वांच्या अंतर्यामी, अती सूक्ष्म आत्मा तूच आहेस. त्या सूक्ष्मतेपलीकडे, जे इंद्रियांना न कळणारे आहे, तिथे तुझे सर्वोच्च स्वरूप आहे; हे परम पुरुष, तुझे एक असे रूप आहे जे मनाला कल्पनाही करता येत नाही—त्याला नमस्कार. सर्व जीवांमध्ये, सर्व आत्म्यांमध्ये, तुझी जी सामर्थ्यशक्ती आहे, तीच शाश्वत आहे, गुणांवर आधारित आहे; तिलाही नमस्कार. ती वाणी आणि मनाच्या पलीकडे आहे, हे विष्णू; ती ज्ञानाने किंवा अज्ञानानेही जाणता येत नाही—त्या सर्वोच्च ऐश्वर्यशक्तीस नमस्कार. ॐ, त्या धन्य वासुदेवाला नेहमी नमस्कार, जो कोणत्याही गोष्टीपासून वेगळा नाही, आणि ज्यापासून काहीही वेगळे नाही. त्या महात्म्याला पुन्हा पुन्हा नमस्कार, जो नाव किंवा रूप म्हणून न कळणारा, एक म्हणूनही न कळणारा आहे. त्या महात्म्याला नमस्कार, ज्याच्या अवताररूपांची देवता पूजा करतात, तरी त्याचे सर्वोच्च रूप पाहू शकत नाहीत. त्या परमेश्वराला मी वंदन करतो, जो सर्वांच्या अंतर्याम्यात राहून, शुभ-अशुभ पाहतो, साक्षी आहे, आणि विश्वस्वरूप आहे. त्या विष्णूला नमस्कार, ज्याच्या सामर्थ्याने हे विश्व नानाविध आहे; सर्व प्राण्यांमध्ये पहिला, ध्यान करण्यास योग्य, तो अविनाशी मला कृपा करो. हरि, जो सर्वांचा आधार आहे, ज्यामध्ये आणि ज्यामुळे हे अविनाशी, नाशरहित विश्व विणलेले आहे, तो मला कृपा करो. ॐ, त्या विष्णूला पुन्हा पुन्हा नमस्कार, ज्यामध्ये सर्व काही आहे, ज्यापासून सर्व काही उत्पन्न होते, जो सर्वांचा आश्रय आहे. अनंताच्या सर्वव्यापकतेमुळे मीच स्थिर आहे; सर्व काही माझ्यापासून आहे, मीच सर्व आहे, सर्व माझ्यात नांदते, मी सनातन आहे. मीच अविनाशी, शाश्वत, सर्वोच्च आत्मा, आत्म्याचा आश्रय आहे; प्रारंभाला मला ब्रह्म म्हणतात, शेवटी मीच परम पुरुष आहे. अशा प्रकारे, शुद्ध मनाने विष्णूचे ध्यान करत, प्रह्लादाने त्याच्याशी एकरूपता प्राप्त केली आणि स्वतःलाच अच्युत परमात्मा समजले. त्याने आपले व्यक्तिगत अस्तित्व विसरले आणि दुसरे काहीही त्याला ठाऊक राहिले नाही; त्याच्या मनात आले—‘मीच अविनाशी, अनंत, सर्वोच्च आत्मा आहे.’ अशा ध्यानाच्या सरावाने, आणि पाप क्षीण झाल्याने, त्याचे अंतरंग शुद्ध झाले, आणि अच्युत विष्णू ज्ञानरूपाने त्याच्या अंतःकरणात प्रकट झाला. योगशक्तीमुळे, प्रह्लाद विष्णूमय झाला, आणि सर्पांनी बांधलेल्या दोऱ्या क्षणार्धात तुटून गेल्या. त्या क्षणी, महासागर उधळला, त्याच्या लाटा अस्वस्थ झाल्या; संपूर्ण पृथ्वी, तिचे पर्वत, जंगल, वनस्पती हादरले. मग, दानवांनी त्याच्यावर ठेवलेला तो मोठा दगड दूर करून, तो ज्ञानी जलातून बाहेर आला. पुन्हा एकदा, त्याने जग, आकाश आणि त्याची चिन्हे पाहिली, आणि प्रह्लादाने स्वतःला पुन्हा ओळखले. त्यानंतर, त्या ज्ञानी प्रह्लादाने एकाग्र, स्थिर, संयमित वाणी, शरीर आणि मनाने, आदिपुरुषाची स्तुती केली. "ॐ, त्या सर्वोच्च तत्त्वाला नमस्कार, जो सर्वोच्च सत्याचा अर्थ आहे, स्थूल आणि सूक्ष्म, नाशवान आणि अविनाशी, प्रकट आणि अप्रकट, भेदांपलीकडे, सर्वांचा स्वामी, निर्मळ आहे. गुणांचा आधार, गुणांचा अधिष्ठान, ज्याचे स्वरूप गुणांपलीकडे आहे, गुणांत स्थित; साकार आणि निराकार, महान रूपाचा, सूक्ष्म रूपाचा, स्पष्ट आणि अस्पष्ट. तीक्ष्ण आणि सौम्य रूपाचा, ज्ञान आणि अज्ञानाचा अधिष्ठान, अच्युत; अस्तित्व आणि अनस्तित्वाचा, सत्यस्वरूप, अस्तित्व-अनस्तित्वाच्या अवस्थांचा स्रष्टा. ज्याचे स्वरूप शाश्वत आणि अशाश्वत, मायेला न लागणारा, निर्मळ, एकमेव आणि अद्वितीय—त्या आदिकारण वासुदेवाला नमस्कार. जो स्थूल आणि सूक्ष्म, प्रकट आणि तेजस्वी, सर्व प्राणी असूनही सर्व प्राणी नसलेला—त्या परम पुरुषाला नमस्कार, ज्यापासून हे विश्व निर्माण होते आणि जो अविश्वाचा कारण आहे." अशा प्रकारे, प्रह्लादाने परमेश्वराची स्तुती केली आणि त्याच्या कृपेने मुक्त झाला.