തയാവലോകിതാ ദേവാ ഹരിവക്ഷഃസ്ഥലസ്ഥയാ । ലക്ഷ്മ്യാ മൈത്രയ സഹസാ പരാം നിര്വൃതിമാഗതാഃ
ഹരിയുടെ നെഞ്ചിൽ നില്ക്കുന്ന ലക്ഷ്മി ദേവി ദേവന്മാരെ നോക്കിയപ്പോൾ, മൈത്രേയ, അവർ എല്ലാവരും ഉടനടി പരമാനന്ദം അനുഭവിച്ചു.
ഉദ്രഗം പരമം ജഗ്മുര്ദൈത്യാ വിഷ്ണുപരാങൂമുഖാഃ । ത്യക്താ ലക്ഷമ്യാ മഹാഭാഗ വിപ്രചിത്തിപുരോഗമാഃ
ലക്ഷ്മി വിട്ട്, വിഷ്ണുവിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞ്, വിപ്രചിത്തിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ദൈത്യർ അതിയായി വിഷമിച്ചു.
തതസ്തേ ജഗൃഹുര്ദ്ദൈത്യാ ധന്വന്തരികരേ സ്ഥിതമ് । കമണ്ഡലും മഹാവീര്യ്യാ യത്രാസ്തേ തദൂ ദ്രിജാമൃതമ്
അപ്പോൾ മഹാശക്തിയുള്ള ധന്വന്തരിയുടെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അമൃതം നിറച്ച കമണ്ഡലു ദൈത്യർ പിടിച്ചെടുത്തു.
മായയാ ലോഭയിത്വാ താന് വിഷ്ണുഃ സ്ത്രീരൂപമാസ്ഥിതഃ । ദാനവേഭ്യസ്തദാദായ ദേവേഭ്യഃ പ്രദദൌ വിഭുഃ
വിഷ്ണു സ്ത്രീരൂപം സ്വീകരിച്ച് മായയാൽ അവരെ വഞ്ചിച്ചു, ദാനവന്മാരിൽ നിന്ന് അമൃതം എടുത്ത് ദേവന്മാർക്ക് നൽകി.
തതഃ പപുഃ സുരഗണാഃ ശക്രാദ്യാസ്തത് തദാമൃതമ് । ഉദ്യതായുധനിസ്ത്രിംശാ ദൈത്യാസ്താംശ്വ സമഭ്യയുഃ
ഇന്ദ്രന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ദേവന്മാർ ആ അമൃതം കുടിച്ചു; ആയുധങ്ങൾ ഉയർത്തി ദൈത്യർ അവരെ ആക്രമിക്കാൻ ഓടി.
പീതേഽമൃതേ ച ബലിഭിര്ദേവൈര്ദൈത്യചമുസ്തദാ । വധ്യമാനാ ദിശോ ഭേജേ പാതാലം തു വിവേശ വൈ
ദേവന്മാർ അമൃതബലത്തോടെ യുദ്ധംചെയ്തപ്പോൾ, ദൈത്യസൈന്യം തോൽക്കുകയും എല്ലാദിശകളിലേക്കും ഓടിപ്പോകുകയും, ഒടുവിൽ പാതാളത്തിൽ പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്തു.
തദാ ദേവാ മുദാ യുക്താഃ ശങ്ര്വചക്രഗദാഭൃതമ് । പ്രണിപത്യ യഥാപൂര്വമ് ആശാസത ത്രിവിഷ്ടപമ്
അപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ ദേവന്മാർ ശംഖം, ചക്രം, ഗദ ധരിച്ചവനോട് മുമ്പുപോലെ വന്ദനം ചെയ്ത് സ്വർഗത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
തതഃ പ്രസന്നഭാഃ സൂര്യ്യഃ പ്രയയൌ സ്വേന വര്ത്മനാ । ജ്യോതീംഷി ച യഥാമാര്ഗ പ്രയയുര്മു നിസത്തമ
ശൂര്യൻ വീണ്ടും പ്രകാശം നിറഞ്ഞ് തന്റെ വഴിയിൽ മുന്നോട്ട് പോന്നു; നക്ഷത്രങ്ങളും തങ്ങളുടെ പാതയിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
ജജ്വാല ഭഗവാംശ്വോജ്വ ശ്വൌരുദീപ്തിര്വ്വിഭാവസുഃ । ധര്മ്മേ ച സര്വ്വഭൂതാനാം തദാ മതിരജായത
ഭഗവാൻ അഗ്നി ദീപ്തിയായി ജ്വലിച്ചു; അപ്പോൾ എല്ലാ ജീവികളുടെയും മനസ്സിൽ ധർമ്മം ഉദിച്ചു.
ത്രൈലോക്യഞ്ച ശ്രിയാ ജുഷ്ടം ബഭൂവ മുനിസത്തമ । ശക്രശ്വ ത്രിദശശ്രേഷ്ഠഃ പുനഃ ശ്രീമാനജായത
മുനിശ്രേഷ്ഠാ, മൂന്നു ലോകങ്ങളും ഐശ്വര്യത്തോടെ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു; ദേവന്മാരുടെ നേതാവായ ഇന്ദ്രൻ വീണ്ടും മഹത്വം നേടി.
സിംഹാസനഗതഃ ശക്രഃ സമ്പ്രാപ്യ ത്രിദിവം പുനഃ । ദേവരാജ്യേ സ്ഥിതോ ദേവീം തുഷ്ടാവാബ്ജകരാം തതഃ
സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന്, സ്വർഗം വീണ്ടെടുത്ത ഇന്ദ്രൻ ദേവരാജാവായി നിലനിന്നു, പിന്നീട് കയ്യിൽ താമരപൂവ് പിടിച്ച ദേവിയെ സ്തുതിച്ചു.
നമസ്യേ സര്വ്വഭൂതാംനാം ജനനീമബ്ജസമ്ഭവാമ് । ശ്രിയമുന്നദ്രപഹ്മാക്ഷീ വിഷ്ണോര്വക്ഷഃ സ്ഥലസ്ഥിതാമ്
എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും മാതാവായ, താമരയിൽ ജനിച്ച, പുഷ്പിച്ച താമരപൂവ് പോലുള്ള കണ്ണുകളുള്ള, വിഷ്ണുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ വസിക്കുന്ന ശ്രീദേവിയെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
ത്വം സിദ്ധിസ്ത്വം സുധാ സ്വാഹാ സ്വധാ ത്വം ലോകപാവനി । സന്ധായ രാത്രിഃ പ്രഭാ ഭൂതിര്മേധാ ശ്രദ്ധാ സരസ്വതീ
നീയാണ് സിദ്ധി, നീയാണ് അമൃതം, സ്വാഹയും സ്വധയും, ലോകങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നവളും നീയാണ്. രാത്രിയും പ്രകാശവും ചേർന്നതും, ഐശ്വര്യവും ജ്ഞാനവും വിശ്വാസവും സരസ്വതിയും നീ തന്നെയാണ്.
യജ്ഞവിദ്യാ മഹാവിദ്യാ ഗുഹ്മവിദ്യാ ച ശോഭനേ । ആത്മവിദ്യാ ച ദേവി ത്വം വിമുക്തിഫലദായിനീ
യജ്ഞജ്ഞാനം, മഹാജ്ഞാനം, രഹസ്യജ്ഞാനം, ദേവി, ആത്മജ്ഞാനം, മോക്ഷഫലമാകുന്ന ജ്ഞാനം—ഇവയെല്ലാം നീ തന്നെയാണ്, ഭഗവതി.
ആന്വീക്ഷികീ ത്രയീ വാര്ത്താ ദണ്ഡനീതിസ്ത്വമേവ ച । സൌമ്യാസൌമ്യൈര്ജ്ജഗദ്രൂ പൈസ്ത്വയൈതദ്ദ വി പൂരിതമ്
നീയാണ് അന്വേഷണശക്തി, മൂന്നു വേദങ്ങൾ, വ്യാപാരം, ഭരണശാസ്ത്രം—ഇവയും നീ തന്നെയാണ്. സൌമ്യമായും ഉഗ്രമായും നീ ഈ ലോകം മുഴുവൻ നിറയ്ക്കുന്നു.
കാ ത്വന്യാ ത്വാമൃതേ ദേവി സര്വ്വയജ്ഞമയം വപുഃ । അധ്യാസ്തേ ദേവദേവസ്യ യോഗിചിന്ത്യം ഗദാഭൃതഃ
ദേവി, എല്ലായജ്ഞങ്ങളുടെയും രൂപം ഉള്ളതും, യോഗികൾ ധ്യാനിക്കുന്ന ഗദാധരന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നതും, നിന്നെ കൂടാതെ മറ്റാരുമില്ല.
ത്വയാ ദേവി പരിത്യക്തം സകലം ഭുവനത്രയമ് । വിനഷ്ടപ്രായമഭവത് ത്വയേദാനീം സമേധിതമ്
ദേവി, നീ ഈ ലോകത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ മൂന്ന് ലോകങ്ങളും നശിക്കാനിടയായിരിന്നു; ഇപ്പോൾ നീയാൽ അവ വീണ്ടും സമൃദ്ധിയായി.
ദാരാഃ പുത്രാസ്തഥാഗാരം സുഹ്ടദൂ ധാന്യധനാദികമ് । ഭവത്യേതന്മഹാഭാഗേ നിത്യം ത്വദൂവീക്ഷണാന്നൃണാമ്
ഭാര്യ, മക്കൾ, വീട്, സുഹൃത്തുക്കൾ, ധാന്യം, ധനം—ഇവയൊക്കെയും, മഹാഭാഗ്യശാലിയായ ദേവി, മനുഷ്യർക്കു നിന്റെ കാഴ്ചകൊണ്ടാണ് ലഭിക്കുന്നത്.
ശരീരാരോഗ്യമൈശ്വര്യ്യമരിപക്ഷക്ഷയഃ സുഖമ് । ദേവി ത്വദൂദൃഷ്ടിദൃഷ്ടാനാം പുരുഷാണാം ദുര്ല്ല ഭമ്
ശരീരാരോഗ്യം, ഐശ്വര്യം, ശത്രുക്കളുടെ നാശം, സുഖം—ഇവയെല്ലാം, ദേവി, നിന്റെ കാഴ്ച ലഭിക്കാത്തവർക്കു പ്രാപിക്കാനാവില്ല.
ത്വം മാതാ സര്വ്വഭൂതാനാം ദേവദവോ ഹരിഃ പിതാ । ത്വയൈതദ വിഷ്ണുനാ ചാദ്യ ജഗദൂവ്യാപ്തം ചരാചരമ്
നീയാണ് എല്ലാ ജീവികളുടെയും അമ്മ, ഹരിയാണ് അച്ഛൻ; നീയും വിഷ്ണുവും ചേർന്ന് ചലനസ്ഥിരങ്ങളായ ഈ ലോകം ഇന്ന് മുഴുവനും നിറക്കുന്നു.
മാ നഃ കോശം തഥാ ഗോഷ്ഠം മാ ഗൃഹം മാ പരിച്ദമ് । മാ ശരീരം കലത്രഞ്ച ത്യജേഥാഃ സര്വ്വപാവനി
സർവ്വപാവനിയായ ദേവി, ഞങ്ങളുടെ ധനശാല, പശുപുറ, വീട്, സേവകർ, ശരീരം, ഭാര്യ—ഇവയെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കരുതേ.
മാ പുത്ത്രാന് മാ സുഹ്ടദൂവര്ഗ മാ പശൂന് മാ വിഭൂഷണമ് । ത്യജേഥാ മമ ദേവസ്യ വിഷ്ണോര്വ്വക്ഷഃസ്ഥലാലയേ
ദേവി, എന്റെ ദൈവമായ വിഷ്ണുവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന്, മക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും പശുക്കളെയും ആഭരണങ്ങളെയും ഉപേക്ഷിക്കരുതേ.
സത്ത്വൈന സത്യശൌചാഭ്യാം തഥാ ശീലാദിഭിര്ഗുണൈഃ । ത്യജ്യന്തേ തേ നരാഃ സദ്യഃ സന്ത്യക്താ യേ ത്വയാമലേ
നിർമ്മലയായ ദേവി, നിന്നാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരെ സത്വം, സത്യം, ശുദ്ധി, നല്ല സ്വഭാവം തുടങ്ങിയ ഗുണങ്ങൾ ഉടൻ ഉപേക്ഷിക്കും.
ത്വയാവലോകിതാഃ മുഹ്മന്തേ പുരുഷാ നിര്ഗുണാ അപി
ദേവി, നീ ഒരു നിമിഷം പോലും നോക്കിയാൽ, ഗുണങ്ങളില്ലാത്തവരും ഉടൻ മാറിപ്പോകുന്നു.
സ ശ്ലാധ്യഃ സ ഗുണീ ധന്യഃ സ കുലീനഃ സ ബുദ്ധിമാന് । സ ശൂരഃ സ ച വിക്രാന്തോ യസ്ത്വയാ ദേവി വീക്ഷിതഃ
ദേവി, നീ നോക്കിയവൻ പ്രശംസനീയനും ഗുണവാനുമാണ്, ഭാഗ്യവാനും ഉന്നതവംശജനും ബുദ്ധിമാനുമാണ്, വീരനുമാണ്, ധൈര്യശാലിയുമാണ്.
സദ്യോ വൈഗുണ്യമായാന്തി ശീലാദ്യാഃ സകലാ ഗുണാഃ । പരാങൂമുഖീ ജഗദ്ധാത്രി യസ്യ ത്വം വിഷ്ണുവല്ലഭേ
വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രിയയായ ലോകം പോഷിക്കുന്ന ദേവി, നീ മുഖം തിരിയുന്നവനിൽ നല്ല സ്വഭാവം തുടങ്ങിയ എല്ലാ ഗുണങ്ങളും ഉടൻ ദോഷങ്ങളായി മാറും.
ന തേ വര്ണായിതും ശക്താ ഗുണാന് ജിഹ്വാപി വേധസഃ । പ്രസീദ ദേവി പഹ്മാക്ഷി മാസ്മാംസ്ത്യാക്ഷീഃ കദാചന
ദേവി, പദ്മാക്ഷി, ബ്രഹ്മാവിന്റെ നാവിനും നിന്റെ ഗുണങ്ങൾ വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ദയവായി ഞങ്ങളെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കരുതേ.
ഏവം ശ്രീഃ സംസ്തുതാ സമ്യക് പ്രാഹ ദേവീ ശതക്രതുമ് । ശ്വൃണ്വതാം സര്വദേവാനാം സര്വ്വഭൂതസ്ഥിതാ ദ്രിജ
ഇങ്ങനെ ശ്രീദേവിയെ യഥാവിധി സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാ ദേവന്മാരും കേൾക്കുമ്പോൾ, എല്ലാ ജീവികളിലും വസിക്കുന്ന ദേവി ഇന്ദ്രനോട് പറഞ്ഞു.
പരിതുഷ്ടാസ്മി ദേവേശ സ്ത്രോത്രേണാനേന തേ ഹരേ । വരം വൃണീഷ്വ യസ്ത്വിഷ്ടോ വരദാഹം തവാഗതാ
ഹരേ, ദേവാധിപനേ, നിന്റെ ഈ സ്തോത്രം കൊണ്ട് ഞാൻ സന്തുഷ്ടയാകുന്നു. നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം ചോദിക്കൂ, ഞാൻ വരദായിനിയായാണ് വന്നത്.
വരദാ യദി മേ ദേവി വരാര്ഹോ യദി വാപ്യഹമ് । ത്രൈലോക്യം ന ത്വയാ ത്യാജ്യമേഷ മേഽസ്തു വരഃ പരഃ
ദേവി, നീ എനിക്ക് വരദായിനിയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ വരത്തിന് യോഗ്യനാണെങ്കിൽ, നീ മൂന്ന് ലോകങ്ങളെയും ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കരുതെന്നതാണ് എന്റെ പരമവരമായ ആഗ്രഹം.