രൂപൌദാര്യ്യഗുണോപേതസ്തതശ്ചാപ്സരസാം ഗണഃ । ക്ഷീരോദധേഃ സമുത്പന്നോ മൈത്രയ പരമാദ്ഭുതഃ
അനന്തസൗന്ദര്യവും ഉദാരതയും ഗുണങ്ങളുമുള്ള അത്ഭുതകരമായ അപ്സരസുകളുടെ സംഘം ക്ഷീരസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചു, മൈത്രേയ.
തതഃ ശീതാംശുരഭവജൂജഗൃഹേ ത്വം മഹേശ്വരഃ । ജഗൃഹുശ്ച വിഷം നാഗാഃ ക്ഷീരോദാജ്വ സമുത്ഥിതമ്
അതിനുശേഷം ചന്ദ്രൻ ഉദിച്ചു; മഹേശ്വരാ, നീ അതിനെ സ്വീകരിച്ചു; ക്ഷീരസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്ന വിഷം നാഗങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തു.
തതോ ധന്വന്തരിര്ദേവഃ ശ്വേതാമ്ബരധരസ്സ്വയമ് । വിഭ്രത്കമണ്ഡലും പുര്ണമമൃതസ്യ സമുത്ഥിതഃ
അതിനുശേഷം ധന്വന്തരി ദേവൻ, വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച്, നിറഞ്ഞ കമണ്ഡലും കൈവശം വച്ച്, അമൃതം കൈവശമാക്കി സ്വയം ഉദിച്ചു.
തതഃ സ്വസ്ഥമനസ്കാസ്തേ സര്വ്വേ ദൈതേയ-ദാനവാഃ । ബഭൂവുര്മ്മുദിതാഃ സര്വ്വേ മൈത്രേയ മുതിഭിഃ സഹ
അതിനുശേഷം എല്ലാ ദൈത്യന്മാരുടെയും ദാനവന്മാരുടെയും മനസ്സുകൾ ശാന്തമായി, അവർ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു, മൈത്രേയ.
തതഃ സ്ഫുരത്കാന്തിമതീ വികാസികമലേ സ്ഥിതാ । ശ്രീര്ദേവീ പയസസ്തസ്മാദുത്ഥിതാ ഭൃതപംകജാ
അപ്പോൾ പ്രകാശവും ഭംഗിയുമുള്ള ദേവി ശ്രീ, വിരിഞ്ഞ താമരപ്പൂവിൽ നില്ക്കുമ്പോൾ, താമരയുടെ താങ്ങോടെ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചു വന്നു.
താം തുഷ്ടു വുര്മ്മുദാ യുക്താഃ ശ്രീസൂക്തേനേ മഹര്ഷയഃ । വിശാവസുമുഖാസ്തസ്യാ ഗന്ധര്വാഃ പുരതോ ജഗുഃ
ആ ദേവിയെ മഹർഷിമാർ സന്തോഷത്തോടെ ശ്രീസൂക്തം പാടി സ്തുതിച്ചു; വിശാവസുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഗന്ധർവന്മാർ അവളുടെ മുന്നിൽ പാടിത്തുടങ്ങി.
ഘൃതാചീപ്രമുഖാ ബ്രഹ്മന് നനൃതുശ്ചാപ്സരോഗണാഃ । ഗങ്ഗാദ്യാഃ സരിതസ്തോയൈഃ സ്നാനാര്ഥമുപതസ്ഥിരേ
ഘൃതാചിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ അപ്സരസുകൾ നൃത്തംചെയ്തു; ഗംഗയുടേത് തുടങ്ങി നദികൾ അവളെ കുളിപ്പിക്കാൻ വെള്ളം കൊണ്ടുവന്നു.
ദീഗൂഗജാ ഹേമപാത്രസ്ഥമ് ആദായ വിമലം ജലമ് । സ്നാപയാഞ്ചക്രിരേ ദേവീം സര്വ്വലോകാമമ്ലഹേശ്വരീമ്
ദിശകളുടെ രക്ഷകർ സ്വർണ്ണപാത്രങ്ങളിൽ ശുദ്ധജലം കൊണ്ടുവന്ന് എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും അധിപതിയായ ദേവിയെ കുളിപ്പിച്ചു.
ക്ഷീരോദോ രുപധൃക് തസ്യൈ മാലാമമ്ലാനപങ്കജാമ് । ദദൌ വിഭൂഷണാന്യങ്ഗ വിശ്വകര്മാ ചകാര ച
പാൽക്കടൽ രൂപം എടുത്ത് അവളെ കെടുകൂടാത്ത താമരമാല നൽകി; വിശ്വകർമ്മൻ അവളുടെ ശരീരത്തിന് അലങ്കാരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി.
ദിവ്യമാല്യാമ്ബരധരാ സ്നാതാ ഭൂഷണഭൂഷിതാ । പശ്യതാം സര്വ്വദേവാനാം യയൌ വക്ഷഃസ്ഥലം ഹരേഃ
ദിവ്യമായ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, അലങ്കാരങ്ങൾ അണിഞ്ഞ്, പൂമാല ചാർത്തി, സ്നാനം കഴിഞ്ഞ ശ്രീദേവി, എല്ലാ ദേവന്മാരും നോക്കുന്പോൾ ഹരിയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് നടന്നു.
തയാവലോകിതാ ദേവാ ഹരിവക്ഷഃസ്ഥലസ്ഥയാ । ലക്ഷ്മ്യാ മൈത്രയ സഹസാ പരാം നിര്വൃതിമാഗതാഃ
ഹരിയുടെ നെഞ്ചിൽ നില്ക്കുന്ന ലക്ഷ്മി ദേവി ദേവന്മാരെ നോക്കിയപ്പോൾ, മൈത്രേയ, അവർ എല്ലാവരും ഉടനടി പരമാനന്ദം അനുഭവിച്ചു.
ഉദ്രഗം പരമം ജഗ്മുര്ദൈത്യാ വിഷ്ണുപരാങൂമുഖാഃ । ത്യക്താ ലക്ഷമ്യാ മഹാഭാഗ വിപ്രചിത്തിപുരോഗമാഃ
ലക്ഷ്മി വിട്ട്, വിഷ്ണുവിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞ്, വിപ്രചിത്തിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ദൈത്യർ അതിയായി വിഷമിച്ചു.
തതസ്തേ ജഗൃഹുര്ദ്ദൈത്യാ ധന്വന്തരികരേ സ്ഥിതമ് । കമണ്ഡലും മഹാവീര്യ്യാ യത്രാസ്തേ തദൂ ദ്രിജാമൃതമ്
അപ്പോൾ മഹാശക്തിയുള്ള ധന്വന്തരിയുടെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അമൃതം നിറച്ച കമണ്ഡലു ദൈത്യർ പിടിച്ചെടുത്തു.
മായയാ ലോഭയിത്വാ താന് വിഷ്ണുഃ സ്ത്രീരൂപമാസ്ഥിതഃ । ദാനവേഭ്യസ്തദാദായ ദേവേഭ്യഃ പ്രദദൌ വിഭുഃ
വിഷ്ണു സ്ത്രീരൂപം സ്വീകരിച്ച് മായയാൽ അവരെ വഞ്ചിച്ചു, ദാനവന്മാരിൽ നിന്ന് അമൃതം എടുത്ത് ദേവന്മാർക്ക് നൽകി.
തതഃ പപുഃ സുരഗണാഃ ശക്രാദ്യാസ്തത് തദാമൃതമ് । ഉദ്യതായുധനിസ്ത്രിംശാ ദൈത്യാസ്താംശ്വ സമഭ്യയുഃ
ഇന്ദ്രന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ദേവന്മാർ ആ അമൃതം കുടിച്ചു; ആയുധങ്ങൾ ഉയർത്തി ദൈത്യർ അവരെ ആക്രമിക്കാൻ ഓടി.
പീതേഽമൃതേ ച ബലിഭിര്ദേവൈര്ദൈത്യചമുസ്തദാ । വധ്യമാനാ ദിശോ ഭേജേ പാതാലം തു വിവേശ വൈ
ദേവന്മാർ അമൃതബലത്തോടെ യുദ്ധംചെയ്തപ്പോൾ, ദൈത്യസൈന്യം തോൽക്കുകയും എല്ലാദിശകളിലേക്കും ഓടിപ്പോകുകയും, ഒടുവിൽ പാതാളത്തിൽ പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്തു.
തദാ ദേവാ മുദാ യുക്താഃ ശങ്ര്വചക്രഗദാഭൃതമ് । പ്രണിപത്യ യഥാപൂര്വമ് ആശാസത ത്രിവിഷ്ടപമ്
അപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ ദേവന്മാർ ശംഖം, ചക്രം, ഗദ ധരിച്ചവനോട് മുമ്പുപോലെ വന്ദനം ചെയ്ത് സ്വർഗത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
തതഃ പ്രസന്നഭാഃ സൂര്യ്യഃ പ്രയയൌ സ്വേന വര്ത്മനാ । ജ്യോതീംഷി ച യഥാമാര്ഗ പ്രയയുര്മു നിസത്തമ
ശൂര്യൻ വീണ്ടും പ്രകാശം നിറഞ്ഞ് തന്റെ വഴിയിൽ മുന്നോട്ട് പോന്നു; നക്ഷത്രങ്ങളും തങ്ങളുടെ പാതയിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
ജജ്വാല ഭഗവാംശ്വോജ്വ ശ്വൌരുദീപ്തിര്വ്വിഭാവസുഃ । ധര്മ്മേ ച സര്വ്വഭൂതാനാം തദാ മതിരജായത
ഭഗവാൻ അഗ്നി ദീപ്തിയായി ജ്വലിച്ചു; അപ്പോൾ എല്ലാ ജീവികളുടെയും മനസ്സിൽ ധർമ്മം ഉദിച്ചു.
ത്രൈലോക്യഞ്ച ശ്രിയാ ജുഷ്ടം ബഭൂവ മുനിസത്തമ । ശക്രശ്വ ത്രിദശശ്രേഷ്ഠഃ പുനഃ ശ്രീമാനജായത
മുനിശ്രേഷ്ഠാ, മൂന്നു ലോകങ്ങളും ഐശ്വര്യത്തോടെ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു; ദേവന്മാരുടെ നേതാവായ ഇന്ദ്രൻ വീണ്ടും മഹത്വം നേടി.
സിംഹാസനഗതഃ ശക്രഃ സമ്പ്രാപ്യ ത്രിദിവം പുനഃ । ദേവരാജ്യേ സ്ഥിതോ ദേവീം തുഷ്ടാവാബ്ജകരാം തതഃ
സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന്, സ്വർഗം വീണ്ടെടുത്ത ഇന്ദ്രൻ ദേവരാജാവായി നിലനിന്നു, പിന്നീട് കയ്യിൽ താമരപൂവ് പിടിച്ച ദേവിയെ സ്തുതിച്ചു.
നമസ്യേ സര്വ്വഭൂതാംനാം ജനനീമബ്ജസമ്ഭവാമ് । ശ്രിയമുന്നദ്രപഹ്മാക്ഷീ വിഷ്ണോര്വക്ഷഃ സ്ഥലസ്ഥിതാമ്
എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും മാതാവായ, താമരയിൽ ജനിച്ച, പുഷ്പിച്ച താമരപൂവ് പോലുള്ള കണ്ണുകളുള്ള, വിഷ്ണുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ വസിക്കുന്ന ശ്രീദേവിയെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
ത്വം സിദ്ധിസ്ത്വം സുധാ സ്വാഹാ സ്വധാ ത്വം ലോകപാവനി । സന്ധായ രാത്രിഃ പ്രഭാ ഭൂതിര്മേധാ ശ്രദ്ധാ സരസ്വതീ
നീയാണ് സിദ്ധി, നീയാണ് അമൃതം, സ്വാഹയും സ്വധയും, ലോകങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നവളും നീയാണ്. രാത്രിയും പ്രകാശവും ചേർന്നതും, ഐശ്വര്യവും ജ്ഞാനവും വിശ്വാസവും സരസ്വതിയും നീ തന്നെയാണ്.
യജ്ഞവിദ്യാ മഹാവിദ്യാ ഗുഹ്മവിദ്യാ ച ശോഭനേ । ആത്മവിദ്യാ ച ദേവി ത്വം വിമുക്തിഫലദായിനീ
യജ്ഞജ്ഞാനം, മഹാജ്ഞാനം, രഹസ്യജ്ഞാനം, ദേവി, ആത്മജ്ഞാനം, മോക്ഷഫലമാകുന്ന ജ്ഞാനം—ഇവയെല്ലാം നീ തന്നെയാണ്, ഭഗവതി.
ആന്വീക്ഷികീ ത്രയീ വാര്ത്താ ദണ്ഡനീതിസ്ത്വമേവ ച । സൌമ്യാസൌമ്യൈര്ജ്ജഗദ്രൂ പൈസ്ത്വയൈതദ്ദ വി പൂരിതമ്
നീയാണ് അന്വേഷണശക്തി, മൂന്നു വേദങ്ങൾ, വ്യാപാരം, ഭരണശാസ്ത്രം—ഇവയും നീ തന്നെയാണ്. സൌമ്യമായും ഉഗ്രമായും നീ ഈ ലോകം മുഴുവൻ നിറയ്ക്കുന്നു.
കാ ത്വന്യാ ത്വാമൃതേ ദേവി സര്വ്വയജ്ഞമയം വപുഃ । അധ്യാസ്തേ ദേവദേവസ്യ യോഗിചിന്ത്യം ഗദാഭൃതഃ
ദേവി, എല്ലായജ്ഞങ്ങളുടെയും രൂപം ഉള്ളതും, യോഗികൾ ധ്യാനിക്കുന്ന ഗദാധരന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നതും, നിന്നെ കൂടാതെ മറ്റാരുമില്ല.
ത്വയാ ദേവി പരിത്യക്തം സകലം ഭുവനത്രയമ് । വിനഷ്ടപ്രായമഭവത് ത്വയേദാനീം സമേധിതമ്
ദേവി, നീ ഈ ലോകത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ മൂന്ന് ലോകങ്ങളും നശിക്കാനിടയായിരിന്നു; ഇപ്പോൾ നീയാൽ അവ വീണ്ടും സമൃദ്ധിയായി.
ദാരാഃ പുത്രാസ്തഥാഗാരം സുഹ്ടദൂ ധാന്യധനാദികമ് । ഭവത്യേതന്മഹാഭാഗേ നിത്യം ത്വദൂവീക്ഷണാന്നൃണാമ്
ഭാര്യ, മക്കൾ, വീട്, സുഹൃത്തുക്കൾ, ധാന്യം, ധനം—ഇവയൊക്കെയും, മഹാഭാഗ്യശാലിയായ ദേവി, മനുഷ്യർക്കു നിന്റെ കാഴ്ചകൊണ്ടാണ് ലഭിക്കുന്നത്.
ശരീരാരോഗ്യമൈശ്വര്യ്യമരിപക്ഷക്ഷയഃ സുഖമ് । ദേവി ത്വദൂദൃഷ്ടിദൃഷ്ടാനാം പുരുഷാണാം ദുര്ല്ല ഭമ്
ശരീരാരോഗ്യം, ഐശ്വര്യം, ശത്രുക്കളുടെ നാശം, സുഖം—ഇവയെല്ലാം, ദേവി, നിന്റെ കാഴ്ച ലഭിക്കാത്തവർക്കു പ്രാപിക്കാനാവില്ല.
ത്വം മാതാ സര്വ്വഭൂതാനാം ദേവദവോ ഹരിഃ പിതാ । ത്വയൈതദ വിഷ്ണുനാ ചാദ്യ ജഗദൂവ്യാപ്തം ചരാചരമ്
നീയാണ് എല്ലാ ജീവികളുടെയും അമ്മ, ഹരിയാണ് അച്ഛൻ; നീയും വിഷ്ണുവും ചേർന്ന് ചലനസ്ഥിരങ്ങളായ ഈ ലോകം ഇന്ന് മുഴുവനും നിറക്കുന്നു.