ശ്രീപരാശര ഉവാച। ഏവമുക്തേ തു കൃഷ്ണേന യാദവപ്രവരസ്തതഃ । മഹാഭാഗവതഃ പ്രാഹ പ്രണിപത്യോദ്ധവോ ഹരിമ്
ശ്രീപരാശരൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, യാദവർ中的 പ്രധാനിയും മഹാഭക്തനുമായ ഉദ്ധവൻ ഹരിയെ നമസ്കരിച്ചു പറഞ്ഞു.
ഭഗവന്യന്മയാ കാര്യം തദാജ്ഞാപയ സാംപ്രതമ് । മന്യേ കുലമിദം സര്വം ഭഗവാന്സംഹരിഷ്യതി
ഭഗവൻ, ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ദയവായി കല്പിക്കൂ. ഭഗവാൻ ഈ വംശം ഉടൻ പിൻവലിക്കും എന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.
നാശായാസ്യ നിമിത്താനി കുലസ്യാച്യുത ലക്ഷയേ
അച്യുതാ, ഈ വംശത്തിന്റെ നാശത്തിന് സൂചനകൾ ഞാൻ കാണുന്നു.
ശ്രീഭഗവാനുവാച। ഗച്ഛ ത്വം ദിവ്യയാ ഗത്യാ മത്പ്രസാദസമുത്ഥയാ । യദ്ബദര്യാശ്രമം പുണ്യം ഗംധമാദനപര്വതേ । നരനാരായണസ്ഥാനേ തത്പവിത്രം മഹീതലേ
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ കൃപയാൽ ഉദ്ഭവിച്ച ദിവ്യഗതിയിലൂടെ നീ ഗന്ധമാദനപർവതത്തിലെ പുണ്യമായ ബദര്യാശ്രമത്തിലേക്ക് പോവുക. നരനും നാരായണനും വസിക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയിലെ വിശുദ്ധസ്ഥലമാണ് അത്.
മന്മനാ മത്പ്രസാദേന തത്ര സിദ്ധിമവാപ്സ്യസി । അഹം സ്വര്ഗം ഗമിഷ്യാമി ഹ്യുപസംഹൃത്യ വൈ കുലമ്
നിന്റെ മനസ്സ് എന്നിൽ ഏകാഗ്രമാക്കി, എന്റെ കൃപയാൽ നീ അവിടെ സിദ്ധി നേടും. ഞാൻ ഈ വംശം പിൻവലിച്ചശേഷം സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകും.
ദ്വാരകാം ച മയാ ത്യക്താം സമുദ്ര ഃ! പ്ലാവയിഷ്യതി । മദ്വേശ്മ ചൈകം മുക്ത്വാ തു ഭയാന്മത്തോ ജലാശയേ । തത്ര സന്നിഹിതശ്ചാഹം ഭക്താനാം ഹിതകാമ്യയാ
ദ്വാരകയെ ഞാൻ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, സമുദ്രമേ, നീ അതിനെ മുഴുവൻ മുക്കും. എന്റെ ഭവനം ഒഴികെ എല്ലാം വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങട്ടെ; എന്റെ ഭക്തരുടെ ഭലത്തിനായി ഞാൻ അവിടെ തന്നെ നിലകൊള്ളും.
ശ്രീപരാശര ഉവാച। ഇത്യുക്തഃ പ്രണിപത്യൈനം ജഗാമാശു തപോവനമ് । നരനാരായണസ്ഥാനം കേശവേനാനുമോദിതഃ
ശ്രീ പരാശരൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, അവൻ അവനോട് നമസ്കരിച്ചു, കേശവന്റെ സമ്മതത്തോടെ വേഗത്തിൽ തപസ്സിനുള്ള കാടിലേക്ക്, നരനും നാരായണനും പാർക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.
തതസ്തേ യാദവാസ്സര്വേ രഥാനാരുഹ്യ ശീഘ്രഗാന് । പ്രഭാസം പ്രയയുസ്സാര്ദ്ധം കൃഷ്ണരാമാദിഭിര്ദ്വിജ
അതിനുശേഷം, യാദവന്മാർ എല്ലാവരും വേഗത്തിൽ പോകുന്ന രഥങ്ങളിൽ കയറി, കൃഷ്ണനും രാമനും മറ്റുള്ളവരുമായി ചേർന്ന് പ്രഭാസം എന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
പ്രഭാസം സമനുപ്രാപ്താഃ കുകുരാംധകവൃഷ്ണയഃ । ചക്രുസ്തത്ര മഹാപാനം വാസുദേവേന ചോദിതാഃ
പ്രഭാസത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, കുകുരന്മാരും ആന്ധകരും വൃശ്ണികൾക്കും വാസുദേവന്റെ പ്രേരണയാൽ അവിടെ വലിയ മദ്യപാനം നടത്തി.
പിബതാം തത്ര ചൈതേഷാം സംഘര്ഷേണ പരസ്പരമ് । അതിവാദേംധനോ ജജ്ഞേ കലഹാഗ്നിഃ ക്ഷയാവഹഃ
അവിടെ അവർ മദ്യം കുടിക്കുമ്പോൾ, പരസ്പരം വാദവും പ്രശംസയും കൊണ്ടു തമ്മിൽ തർക്കം ഉണ്ടായി; അതി വാദം മൂലം കലഹത്തിന്റെ തീ പടർന്നു, അതു നാശം വിതറി.
മൈത്രേയ ഉവാച। സ്വംസ്വം വൈ ഭുംജതാം തേഷാം കലഹഃ കിംനിമിത്തകഃ । സംഘര്ഷോ വാ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ തന്മമാഖ്യാതുമര്ഹസി
മൈത്രേയൻ ചോദിച്ചു: ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടേതു ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ കലഹത്തിന് കാരണമെന്തായിരുന്നു? ആ സംഘർഷത്തിന് കാരണം എന്താണെന്ന് ദയവായി പറയാമോ?
ശ്രീപരാശര ഉവാച। മൃഷ്ടം മദീയമന്നം തേ ന മൃഷ്ടമിതി ജല്പതാമ് । മൃഷ്ടാമൃഷ്ടകഥാ ജജ്ഞേ സംഘര്ഷകലഹൌ തതഃ
ശ്രീ പരാശരൻ പറഞ്ഞു: 'എന്റെ ഭക്ഷണം രുചികരമാണ്, നിന്റെത് രുചികരമല്ല' എന്നിങ്ങനെ അവരിൽ വാദം ഉണ്ടായി; എന്താണ് രുചികരം, എന്താണ് രുചികരമല്ല എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കത്തിൽ നിന്ന് സംഘർഷവും കലഹവും ഉണ്ടായി.
തതശ്ചാന്യോന്യമഭ്യേത്യ ക്രോധസംരക്തലോചനാഃ । ജഘ്നുഃ പരസ്പരം തേ തു ശസ്ത്രൈര്ദൈവബലാത്കൃതാഃ
അതിനുശേഷം, കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച അവർ പരസ്പരം സമീപിച്ചു, ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് തമ്മിൽ ആക്രമിച്ചു.
ക്ഷീണശസ്ത്രാശ്ച ജഗൃഹുഃ പ്രത്യാസന്നാമഥൈരകാമ്
അവരുടെ ആയുധങ്ങൾ തീർന്നപ്പോൾ, അടുത്തുള്ളവർ എരക പുല്ല് പിടിച്ചു.
ഏരകാ തു ഗൃഹീതാ വൈ വജ്രഭൂതേവ ലക്ഷ്യതേ । തയാ പരസ്പരം ജഘ്നുസ്സംപ്രഹാരേ സുദാരുണേ
എരക പുല്ല് പിടിച്ചപ്പോൾ, അത് വജ്രംപോലെ തോന്നി; അതുകൊണ്ട് അവർ തമ്മിൽ അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം നടത്തി.
പ്രദ്യുമ്നസാംബപ്രമുഖാഃ കൃതവര്മാഥ സാത്യകിഃ । അനിരുദ്ധാദയശ്ചാന്യേ പൃഥുര്വിപൃഥുരേവ ച
പ്രദ്യുമ്നൻ, സാംബൻ, കൃതവർമ്മ, സത്യകി, അനിരുദ്ധൻ, മറ്റു ചിലർ, പൃഥു, വിപൃഥു എന്നിവരും,
ചാരുവര്മാ ചാരുകശ്ച തഥാക്രൂരാദയോ ദ്വിജ । ഏരകാരൂപിഭിര്വജ്രൈസ്തേ നിജഘ്നുഃ പരസ്പരമ്
ചാരുവര്മ, ചാരുക, അക്രൂരൻ തുടങ്ങിയവരും, ബ്രാഹ്മണൻ, വജ്രംപോലെ ആയ എരക പുല്ല് കൊണ്ട് പരസ്പരം ആക്രമിച്ചു.
നിവാരയാമാസ ഹരിര്യാദവാംസ്തേ ച കേശവമ് । സഹായം മേനിരേരീണാം പ്രാപ്തം ജഘ്നുഃ പരസ്പരമ്
ഹരി യാദവരെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അവർ കേശവനെ എരക പുല്ലിന്റെ കൂട്ടാളിയെന്ന് കരുതി, തമ്മിൽ തന്നെ ആക്രമിച്ചു.
കൃഷ്ണോഽപി കുപിതസ്തേഷാമേരകാമുഷ്ടിമാദദേ । വധായ സോപി മുസലം മുഷ്ടര്ലൌഹമഭൂത്തദാ
അവരോട് കോപംകൊണ്ട കൃഷ്ണനും ഒരു എരക പുല്ല് കൈയിൽ എടുത്തു; നാശത്തിനായി, ആ പുല്ല് ഇരുമ്പ് മുള്ളായിത്തീർന്നു.
ജഘാന തേന നിശ്ശ്ഷോആ!ന്യാദവാനാതതായിനഃ । ജഘ്നുസ്തേ സഹസാഭ്യേത്യ തഥാഽന്യേപി പരസ്പരമ്
അത് കൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ ദുഷ്ട യാദവരെ സംഹരിച്ചു; മറ്റുള്ളവരും തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി, പരസ്പരം കൊല്ലപ്പെട്ടു.
തതശ്ചാര്ണവമധ്യേന ജൈത്രോഽസൌ ചക്രിണോ രഥഃ । പശ്യതോ ദാരുകസ്യാഥ പ്രായാദശ്വൈര്ധൃതോ ദ്വിജ
അതിനുശേഷം, സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ, ചക്രധാരിയുടെ വിജയരഥം, കുതിരകൾ വലിച്ച്, ദാരുകൻ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, പുറപ്പെട്ടു.
ചക്രം ഗദാ തഥാ ശാര്ങ്ഗം തൂണീശംഖോസിരേവ ച । പ്രദക്ഷിണം ഹരിം കൃത്വാ ജഗ്മുരാദിത്യവര്ത്ത്മനാ
ചക്രം, ഗദ, ശാരംഗം, അമ്പൊടിയ്ക്കുള്ള കൊള, ശംഖം, കിരീടം എന്നിവ ഹരിയെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തശേഷം, സൂര്യന്റെ വഴി കടന്നു പോയി.
ക്ഷണേന നാഭവത്കശ്ചിദ്യാദവാനാമഘാതിതഃ । ഋതേ കൃഷ്ണം മഹാത്മാനം ദാരുകം ച മഹാമുനേ
ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട്, മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണനും ദാരുകനും ഒഴികെ യാദവർ ആരും ജീവനോടെ ശേഷിച്ചില്ല, മഹാമുനിയേ.
ചംക്രമ്യമാണൌ തൌ രാമം വൃക്ഷമൂലേ കൃതാസനമ് । ദദൃശാതേ മുഖാച്ചാസ്യ നിഷ്ക്രാമംതം മഹോരഗമ്
അവർ നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ ചുവടിൽ ഇരുന്ന രാമനെ കണ്ടു; അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ പാമ്പ് പുറത്തേക്ക് വരുന്നത് അവർ കണ്ടു.
നിഷ്ക്രമ്യ സ മഖാത്തസ്യ മഹാഭോഗോ ഭുജംഗമഃ । പ്രയയാവര്ണവം സിദ്ധൈഃ പൂജ്യമാനസ്തഥോരഗൈഃ
യാഗശാലയില്നിന്ന് പുറത്തു വന്ന ആ മഹാസര്പ്പന് സിദ്ധന്മാരുടെയും മറ്റു പാമ്പുകളുടെയും ആദരവോടെ സമുദ്രത്തിലേക്കു പോയി.
തതോര്ഘ്യമാദായ തദാ ജലധിസ്സംമുഖം യയൌ । പ്രവിവേശ തതസ്തോയം പൂജിതഃ പന്നഗോത്തമൈഃ
അപ്പോള് സമുദ്രം അര്ഘ്യം എടുത്ത് നേരെ അവിടേക്ക് എത്തി; മികച്ച പാമ്പുകള് അവനെ ആദരിച്ചു, പിന്നെ അവന് വെള്ളത്തില് കടന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ ബലസ്യ നിര്യാണം ദാരുകം പ്രാഹ കേശവഃ । ഇദം സര്വം സമാചക്ഷ്വ വസുദേവോഗ്രസേനയോഃ
ബലരാമന്റെ പുറപ്പെടല് കണ്ടശേഷം കൃഷ്ണന് ദാരുകനോട് പറഞ്ഞു: 'ഇവയെല്ലാം വസുദേവനും ഉഗ്രസേനനും അറിയിക്കണം.'
നിര്യാണം ബലഭദ്ര സ്യ യാദവാനാം തഥാ ക്ഷയമ് । യോഗേ സ്ഥിത്വാഹമപ്യേതത്പരിത്യക്ഷ്യേ കലേവരമ്
ബലഭദ്രന്റെ പുറപ്പെടലും യാദവരുടെ നാശവും, ഈ എല്ലാം സംഭവിച്ച ശേഷം, ഞാനും യോഗത്തില് നിലകൊണ്ടു ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കും.
വാച്യശ്ച ദ്വാരകാവാസീ ജനസ്സര്വസ്തഥാഹുകഃ । യഥേമാം നഗരീം സര്വാം സമുദ്ര ഃ! പ്ലാവയിഷ്യതി
ദ്വാരകയില് താമസിക്കുന്ന ജനങ്ങളെയും ആഹുകനെയും അറിയിക്കണം: 'ഈ നഗരം മുഴുവനും സമുദ്രം മുക്കും.'
തസ്മാദ്ഭവദ്ഭിസ്സര്വൈസ്തു പ്രതീക്ഷ്യോ ഹ്യര്ജുനാഗമഃ । ന സ്ഥേയം ദ്വാരകാമധ്യേ നിഷ്ക്രാംതേ തത്ര പാംഡവേ
അതിനാല് നിങ്ങളെല്ലാവരും അര്ജുനന്റെ വരവ് കാത്തിരിക്കണം; പാണ്ഡവന് അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടശേഷം ദ്വാരകയില് ആരും തുടരരുത്.