ദേവൈര്വിജ്ഞാപ്യതേ ദേവ തഥാത്രൈവ രതിസ്തവ । തത്സ്ഥീയതാം യഥാകാലമാസ്ഥേയമനുജീവിഭിഃ
ദേവന്മാർ നിന്നോടു അപേക്ഷിക്കുന്നു, ദേവാ, നീ ഇഷ്ടമുള്ളത്രയും കാലം ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കണമെന്നു. നിന്റെ അനുയായികളോടൊപ്പം യോജ്യമായത്രയും കാലം ഇവിടെയിരിക്കുക.
ശ്രീഭഗവാനുവാച। യത്ത്വമാത്ഥാഖിലം ദൂത വേദ്മ്യേതദഹമപ്യുത । പ്രാരബ്ധ ഏവ ഹി മയാ യാദവാനാം പരിക്ഷയഃ
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ദൂതാ, നീ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഞാൻ അറിയുന്നു. യാദവരുടെ സംഹാരം ഞാൻ ഇതിനകം ആരംഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഭുവോ നാദ്യാപി ഭാരോഽയം യാദവൈരനിബര്ഹിതൈഃ । അവതാര്യ കരോമ്യേതത്സപ്തരാത്രേണ സത്വരഃ
ഇപ്പോഴും ഭൂമിയിലെ ഭാരമൊന്നും യാദവർ നീക്കിയിട്ടില്ല. ഏഴു രാത്രിക്കുള്ളിൽ ഞാൻ അതിവേഗം ഈ ഭാരമെടുത്തുകളയും.
യഥാ ഗൃഹീതമംഭോധേര്ദത്ത്വാഹം ദ്വാരകാഭുവമ് । യാദവാനുപസംഹൃത്യ യാസ്യാമി ത്രിദശാലയമ്
സമുദ്രത്തിൽ നിന്നു ദ്വാരകയെ എടുത്ത് കരയിൽ സ്ഥാപിച്ചതുപോലെ, യാദവരെ പിൻവലിച്ചശേഷം ഞാൻ ദേവലോകത്തിലേക്ക് പോകും.
മനുഷ്യദേഹമുത്സൃജ്യ സംകര്ഷണസഹായവാന് । പ്രാപ്ത ഏവാസ്മി മംതവ്യോ ദേവേംദ്രേ ണ തഥാഽമരൈഃ
മനുഷ്യശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് സംകർഷണനോടൊപ്പം ഞാൻ പോകുമ്പോൾ, ദേവേന്ദ്രാ, മറ്റു അമരന്മാർക്ക് ഞാൻ എത്തിയെന്നു തോന്നില്ല.
ജരാസംധാദയോ യേഽന്യേ നിഹതാ ഭാരഹേതവഃ । ക്ഷിതേസ്തേഭ്യഃകുമാരോഽപി യദൂനാം നാപചീയതേ
ജരാസന്ധനും മറ്റും, ഭൂമിയിലെ ഭാരമായവർ, കൊല്ലപ്പെട്ടു. എങ്കിലും യാദവരുടെ വംശം ഒരു കുഞ്ഞിനാലും കുറഞ്ഞിട്ടില്ല.
തദേതം സുമഹാഭാരമവതാര്യ ക്ഷിതേരഹമ് । യാസ്യാമ്യമരലോകസ്യ പാലനായ ബ്രവീഹി താന്
അതുകൊണ്ട് ഈ വലിയ ഭാരം ഭൂമിയിൽ നിന്നു നീക്കി, ഞാൻ അമരലോകത്തെ രക്ഷിക്കാനായി അവിടെ പോകും. നീ അവരെ അറിയിക്കൂ.
ശ്രീപരാശര ഉവാച। ഇത്യുക്തോ വാസുദേവേന ദേവദൂതഃ പ്രണമ്യ തമ് । മൈത്രേയ ദിവ്യയാ ഗത്യാ ദേവരാജാംതികം യയൌ
ശ്രീപരാശരൻ പറഞ്ഞു: വാസുദേവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദൈവദൂതൻ അവനെ നമസ്കരിച്ചു, മൈത്രേയാ, ദിവ്യഗതിയോടെ ദേവരാജാവിന്റെ അടുക്കൽ പോയി.
ഭഗവാനപ്യഥോത്പാതാന്ദിവ്യഭൌമാംതരിക്ഷജാന് । ദദര്ശ ദ്വാരകാപുര്യ്യാം വിനാശായ ദിവാനിശമ്
ഭഗവാൻ പിന്നീട്, ദ്വാരകാപുരിയിലും ഭൂമിയിലും ആകാശത്തിലും ദിനരാത്രം നാശസൂചകമായ അത്ഭുതസൂചനകൾ കണ്ടു.
താന്ദൃഷ്ട്വാ യാദവാനാഹ പശ്യധ്വമതിദാരുണാന് । മഹോത്പാതാഞ്ഛമായൈഷാം പ്രഭാസം യാമ മാ ചിരമ്
അവ കണ്ടപ്പോൾ, യാദവരോടു പറഞ്ഞു: ഈ ഭയങ്കരമായ സൂചനകൾ നോക്കൂ; നിങ്ങളുടെ ഭലത്തിനായി നമുക്ക് ഉടൻ പ്രഭാസത്തിലേക്ക് പോകാം.
ശ്രീപരാശര ഉവാച। ഏവമുക്തേ തു കൃഷ്ണേന യാദവപ്രവരസ്തതഃ । മഹാഭാഗവതഃ പ്രാഹ പ്രണിപത്യോദ്ധവോ ഹരിമ്
ശ്രീപരാശരൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, യാദവർ中的 പ്രധാനിയും മഹാഭക്തനുമായ ഉദ്ധവൻ ഹരിയെ നമസ്കരിച്ചു പറഞ്ഞു.
ഭഗവന്യന്മയാ കാര്യം തദാജ്ഞാപയ സാംപ്രതമ് । മന്യേ കുലമിദം സര്വം ഭഗവാന്സംഹരിഷ്യതി
ഭഗവൻ, ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ദയവായി കല്പിക്കൂ. ഭഗവാൻ ഈ വംശം ഉടൻ പിൻവലിക്കും എന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.
നാശായാസ്യ നിമിത്താനി കുലസ്യാച്യുത ലക്ഷയേ
അച്യുതാ, ഈ വംശത്തിന്റെ നാശത്തിന് സൂചനകൾ ഞാൻ കാണുന്നു.
ശ്രീഭഗവാനുവാച। ഗച്ഛ ത്വം ദിവ്യയാ ഗത്യാ മത്പ്രസാദസമുത്ഥയാ । യദ്ബദര്യാശ്രമം പുണ്യം ഗംധമാദനപര്വതേ । നരനാരായണസ്ഥാനേ തത്പവിത്രം മഹീതലേ
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ കൃപയാൽ ഉദ്ഭവിച്ച ദിവ്യഗതിയിലൂടെ നീ ഗന്ധമാദനപർവതത്തിലെ പുണ്യമായ ബദര്യാശ്രമത്തിലേക്ക് പോവുക. നരനും നാരായണനും വസിക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയിലെ വിശുദ്ധസ്ഥലമാണ് അത്.
മന്മനാ മത്പ്രസാദേന തത്ര സിദ്ധിമവാപ്സ്യസി । അഹം സ്വര്ഗം ഗമിഷ്യാമി ഹ്യുപസംഹൃത്യ വൈ കുലമ്
നിന്റെ മനസ്സ് എന്നിൽ ഏകാഗ്രമാക്കി, എന്റെ കൃപയാൽ നീ അവിടെ സിദ്ധി നേടും. ഞാൻ ഈ വംശം പിൻവലിച്ചശേഷം സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകും.
ദ്വാരകാം ച മയാ ത്യക്താം സമുദ്ര ഃ! പ്ലാവയിഷ്യതി । മദ്വേശ്മ ചൈകം മുക്ത്വാ തു ഭയാന്മത്തോ ജലാശയേ । തത്ര സന്നിഹിതശ്ചാഹം ഭക്താനാം ഹിതകാമ്യയാ
ദ്വാരകയെ ഞാൻ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, സമുദ്രമേ, നീ അതിനെ മുഴുവൻ മുക്കും. എന്റെ ഭവനം ഒഴികെ എല്ലാം വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങട്ടെ; എന്റെ ഭക്തരുടെ ഭലത്തിനായി ഞാൻ അവിടെ തന്നെ നിലകൊള്ളും.
ശ്രീപരാശര ഉവാച। ഇത്യുക്തഃ പ്രണിപത്യൈനം ജഗാമാശു തപോവനമ് । നരനാരായണസ്ഥാനം കേശവേനാനുമോദിതഃ
ശ്രീ പരാശരൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, അവൻ അവനോട് നമസ്കരിച്ചു, കേശവന്റെ സമ്മതത്തോടെ വേഗത്തിൽ തപസ്സിനുള്ള കാടിലേക്ക്, നരനും നാരായണനും പാർക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.
തതസ്തേ യാദവാസ്സര്വേ രഥാനാരുഹ്യ ശീഘ്രഗാന് । പ്രഭാസം പ്രയയുസ്സാര്ദ്ധം കൃഷ്ണരാമാദിഭിര്ദ്വിജ
അതിനുശേഷം, യാദവന്മാർ എല്ലാവരും വേഗത്തിൽ പോകുന്ന രഥങ്ങളിൽ കയറി, കൃഷ്ണനും രാമനും മറ്റുള്ളവരുമായി ചേർന്ന് പ്രഭാസം എന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
പ്രഭാസം സമനുപ്രാപ്താഃ കുകുരാംധകവൃഷ്ണയഃ । ചക്രുസ്തത്ര മഹാപാനം വാസുദേവേന ചോദിതാഃ
പ്രഭാസത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, കുകുരന്മാരും ആന്ധകരും വൃശ്ണികൾക്കും വാസുദേവന്റെ പ്രേരണയാൽ അവിടെ വലിയ മദ്യപാനം നടത്തി.
പിബതാം തത്ര ചൈതേഷാം സംഘര്ഷേണ പരസ്പരമ് । അതിവാദേംധനോ ജജ്ഞേ കലഹാഗ്നിഃ ക്ഷയാവഹഃ
അവിടെ അവർ മദ്യം കുടിക്കുമ്പോൾ, പരസ്പരം വാദവും പ്രശംസയും കൊണ്ടു തമ്മിൽ തർക്കം ഉണ്ടായി; അതി വാദം മൂലം കലഹത്തിന്റെ തീ പടർന്നു, അതു നാശം വിതറി.
മൈത്രേയ ഉവാച। സ്വംസ്വം വൈ ഭുംജതാം തേഷാം കലഹഃ കിംനിമിത്തകഃ । സംഘര്ഷോ വാ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ തന്മമാഖ്യാതുമര്ഹസി
മൈത്രേയൻ ചോദിച്ചു: ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടേതു ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ കലഹത്തിന് കാരണമെന്തായിരുന്നു? ആ സംഘർഷത്തിന് കാരണം എന്താണെന്ന് ദയവായി പറയാമോ?
ശ്രീപരാശര ഉവാച। മൃഷ്ടം മദീയമന്നം തേ ന മൃഷ്ടമിതി ജല്പതാമ് । മൃഷ്ടാമൃഷ്ടകഥാ ജജ്ഞേ സംഘര്ഷകലഹൌ തതഃ
ശ്രീ പരാശരൻ പറഞ്ഞു: 'എന്റെ ഭക്ഷണം രുചികരമാണ്, നിന്റെത് രുചികരമല്ല' എന്നിങ്ങനെ അവരിൽ വാദം ഉണ്ടായി; എന്താണ് രുചികരം, എന്താണ് രുചികരമല്ല എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കത്തിൽ നിന്ന് സംഘർഷവും കലഹവും ഉണ്ടായി.
തതശ്ചാന്യോന്യമഭ്യേത്യ ക്രോധസംരക്തലോചനാഃ । ജഘ്നുഃ പരസ്പരം തേ തു ശസ്ത്രൈര്ദൈവബലാത്കൃതാഃ
അതിനുശേഷം, കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച അവർ പരസ്പരം സമീപിച്ചു, ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് തമ്മിൽ ആക്രമിച്ചു.
ക്ഷീണശസ്ത്രാശ്ച ജഗൃഹുഃ പ്രത്യാസന്നാമഥൈരകാമ്
അവരുടെ ആയുധങ്ങൾ തീർന്നപ്പോൾ, അടുത്തുള്ളവർ എരക പുല്ല് പിടിച്ചു.
ഏരകാ തു ഗൃഹീതാ വൈ വജ്രഭൂതേവ ലക്ഷ്യതേ । തയാ പരസ്പരം ജഘ്നുസ്സംപ്രഹാരേ സുദാരുണേ
എരക പുല്ല് പിടിച്ചപ്പോൾ, അത് വജ്രംപോലെ തോന്നി; അതുകൊണ്ട് അവർ തമ്മിൽ അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം നടത്തി.
പ്രദ്യുമ്നസാംബപ്രമുഖാഃ കൃതവര്മാഥ സാത്യകിഃ । അനിരുദ്ധാദയശ്ചാന്യേ പൃഥുര്വിപൃഥുരേവ ച
പ്രദ്യുമ്നൻ, സാംബൻ, കൃതവർമ്മ, സത്യകി, അനിരുദ്ധൻ, മറ്റു ചിലർ, പൃഥു, വിപൃഥു എന്നിവരും,
ചാരുവര്മാ ചാരുകശ്ച തഥാക്രൂരാദയോ ദ്വിജ । ഏരകാരൂപിഭിര്വജ്രൈസ്തേ നിജഘ്നുഃ പരസ്പരമ്
ചാരുവര്മ, ചാരുക, അക്രൂരൻ തുടങ്ങിയവരും, ബ്രാഹ്മണൻ, വജ്രംപോലെ ആയ എരക പുല്ല് കൊണ്ട് പരസ്പരം ആക്രമിച്ചു.
നിവാരയാമാസ ഹരിര്യാദവാംസ്തേ ച കേശവമ് । സഹായം മേനിരേരീണാം പ്രാപ്തം ജഘ്നുഃ പരസ്പരമ്
ഹരി യാദവരെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അവർ കേശവനെ എരക പുല്ലിന്റെ കൂട്ടാളിയെന്ന് കരുതി, തമ്മിൽ തന്നെ ആക്രമിച്ചു.
കൃഷ്ണോഽപി കുപിതസ്തേഷാമേരകാമുഷ്ടിമാദദേ । വധായ സോപി മുസലം മുഷ്ടര്ലൌഹമഭൂത്തദാ
അവരോട് കോപംകൊണ്ട കൃഷ്ണനും ഒരു എരക പുല്ല് കൈയിൽ എടുത്തു; നാശത്തിനായി, ആ പുല്ല് ഇരുമ്പ് മുള്ളായിത്തീർന്നു.
ജഘാന തേന നിശ്ശ്ഷോആ!ന്യാദവാനാതതായിനഃ । ജഘ്നുസ്തേ സഹസാഭ്യേത്യ തഥാഽന്യേപി പരസ്പരമ്
അത് കൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ ദുഷ്ട യാദവരെ സംഹരിച്ചു; മറ്റുള്ളവരും തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി, പരസ്പരം കൊല്ലപ്പെട്ടു.