ഇത്യുക്താസ്തേ കുമാരാസ്തു ആചചക്ഷുര്യഥാതഥമ് । ഉഗ്രസേനായ മുസലം ജജ്ഞേ സാംബസ്യ ചോദരാത്
ഇത് കേട്ട യദുകുമാരന്മാർ സത്യം പോലെ എല്ലാം ഉഗ്രസേനനോട് പറഞ്ഞു; സാംബയുടെ വയറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ഉലക്ക് ജനിച്ചു.
തദുഗ്രസേനോ മുസലമയശ്ചൂര്ണമകാരയത് । ജജ്ഞേ തദേരകാചൂര്ണം പ്രക്ഷിപ്തം തൈര്മഹോദധൌ
ഉഗ്രസേനൻ ആ ഉലക്ക് പൊടിയായി ചുരണ്ടിച്ചു; ആ ഉലക്കുപൊടി അവർ വലിയ കടലിൽ ഇട്ടു.
മുസലസ്യാഥ ലോഹസ്യ ചൂര്ണിതസ്യ തു യാദവൈഃ । ഖംഡം ചൂര്ണിതശേഷം തു തതോ യത്തോമരാകൃതി
യദുക്കൾ ചുരണ്ടിയ ഇരുമ്പ് ഉലക്കിന്റെ പൊടിയിൽ നിന്ന്, ഒരു കഷണം ശേഷിച്ചു, അത് കുന്തംപോലെയായിരുന്നു.
തദപ്യംബുനിധൌ ക്ഷിപ്തം മത്സ്യോ ജഗ്രാഹ ജാലിഭിഃ । ഘാതിതസ്യോദരാത്തസ്യ ലുബ്ധോ ജഗ്രാഹ തജ്ജരാഃ
അത് കൂടി കടലിൽ ഇട്ടപ്പോൾ, ഒരു മീൻ അതു വായിൽ പിടിച്ചു; ആ മീനെ കൊല്ലുമ്പോൾ, ഒരു വേട്ടക്കാരൻ അതു വയറ്റിൽ നിന്ന് എടുത്തു.
വിജ്ഞാതപരമാര്ഥോപി ഭഗവാന്മധുസൂദനഃ । നൈച്ഛത്തദന്യഥാ കര്ത്തും വിധിനാ യത്സമീഹിതമ്
പരമാർത്ഥം അറിഞ്ഞിരുന്ന ഭഗവാൻ മധുസൂദനൻ, വിധി നിർണ്ണയിച്ചതു പോലെ തന്നെ പ്രവർത്തിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു, വേറൊന്നും ചെയ്തില്ല.
ദേവൈശ്ച പ്രഹിതോ വായുഃ പ്രണിപത്ത്യാഹ കേശവമ് । രഹസ്യേവമഹം ദൂതഃ പ്രഹിതോ ഭഗവന്സുരൈഃ
ദേവന്മാർ അയച്ച വായു, കെശവനെ സമീപിച്ച് നമസ്കരിച്ചു രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു: 'ഭഗവൻ, ദേവന്മാർ അയച്ച ദൂതനാണ് ഞാൻ.'
വസ്വശ്വിമരുദാദിത്യരുദ്ര സാധ്യാദിഭിസ്സഹ । വിജ്ഞാപയതി ശക്രസ്ത്വാം തദിദം ശ്രൂയതാം വിഭോ
വസുക്കൾ, അശ്വിനികൾ, മരുതുകൾ, ആദിത്യർ, രുദ്രന്മാർ, സാധ്യന്മാർ എന്നിവരോടൊപ്പം ഇന്ദ്രൻ നിന്നോട് അറിയിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഇതു കേൾക്കണം മഹാനേ.
ഭാരാവതരണാര്ഥായ വര്ഷാണാമധികം ശതമ് । ഭഗവാനവതീര്ണോത്ര ത്രിദശൈസ്സഹ ചോദിതഃ
ഭൂഭാരമൊഴിക്കാൻ ദേവന്മാരുടെ പ്രേരണയാൽ, ഭഗവാൻ നൂറു വർഷത്തിലധികം ഇവിടെ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ദുര്വൃത്താ നിഹതാ ദൈത്യാ ഭുവോ ഭാരോഽവതാരിതഃ । ത്വയാ മനാഥാസ്ത്രിദശാ ഭവംതു ത്രിദിവേ സദാ
ദുഷ്ടനായ ദൈത്യന്മാരെ നീ സംഹരിച്ചു, ഭൂമിയിലെ ഭാരവും നീയാണ് മാറ്റിയത്. ഇനി രക്ഷകനില്ലാതെ ദേവന്മാർ സ്വർഗത്തിൽ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ വസിക്കട്ടെ.
തദതീതം ജഗന്നാഥ വര്ഷാണാമധികം ശതമ് । ഇദാനീം ഗമ്യതാം സ്വര്ഗോ ഭവതാ യദി രോചതേ
ജഗന്നാഥാ, നൂറിലധികം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നിനക്കിഷ്ടമെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകൂ.
ദേവൈര്വിജ്ഞാപ്യതേ ദേവ തഥാത്രൈവ രതിസ്തവ । തത്സ്ഥീയതാം യഥാകാലമാസ്ഥേയമനുജീവിഭിഃ
ദേവന്മാർ നിന്നോടു അപേക്ഷിക്കുന്നു, ദേവാ, നീ ഇഷ്ടമുള്ളത്രയും കാലം ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കണമെന്നു. നിന്റെ അനുയായികളോടൊപ്പം യോജ്യമായത്രയും കാലം ഇവിടെയിരിക്കുക.
ശ്രീഭഗവാനുവാച। യത്ത്വമാത്ഥാഖിലം ദൂത വേദ്മ്യേതദഹമപ്യുത । പ്രാരബ്ധ ഏവ ഹി മയാ യാദവാനാം പരിക്ഷയഃ
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ദൂതാ, നീ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഞാൻ അറിയുന്നു. യാദവരുടെ സംഹാരം ഞാൻ ഇതിനകം ആരംഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഭുവോ നാദ്യാപി ഭാരോഽയം യാദവൈരനിബര്ഹിതൈഃ । അവതാര്യ കരോമ്യേതത്സപ്തരാത്രേണ സത്വരഃ
ഇപ്പോഴും ഭൂമിയിലെ ഭാരമൊന്നും യാദവർ നീക്കിയിട്ടില്ല. ഏഴു രാത്രിക്കുള്ളിൽ ഞാൻ അതിവേഗം ഈ ഭാരമെടുത്തുകളയും.
യഥാ ഗൃഹീതമംഭോധേര്ദത്ത്വാഹം ദ്വാരകാഭുവമ് । യാദവാനുപസംഹൃത്യ യാസ്യാമി ത്രിദശാലയമ്
സമുദ്രത്തിൽ നിന്നു ദ്വാരകയെ എടുത്ത് കരയിൽ സ്ഥാപിച്ചതുപോലെ, യാദവരെ പിൻവലിച്ചശേഷം ഞാൻ ദേവലോകത്തിലേക്ക് പോകും.
മനുഷ്യദേഹമുത്സൃജ്യ സംകര്ഷണസഹായവാന് । പ്രാപ്ത ഏവാസ്മി മംതവ്യോ ദേവേംദ്രേ ണ തഥാഽമരൈഃ
മനുഷ്യശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് സംകർഷണനോടൊപ്പം ഞാൻ പോകുമ്പോൾ, ദേവേന്ദ്രാ, മറ്റു അമരന്മാർക്ക് ഞാൻ എത്തിയെന്നു തോന്നില്ല.
ജരാസംധാദയോ യേഽന്യേ നിഹതാ ഭാരഹേതവഃ । ക്ഷിതേസ്തേഭ്യഃകുമാരോഽപി യദൂനാം നാപചീയതേ
ജരാസന്ധനും മറ്റും, ഭൂമിയിലെ ഭാരമായവർ, കൊല്ലപ്പെട്ടു. എങ്കിലും യാദവരുടെ വംശം ഒരു കുഞ്ഞിനാലും കുറഞ്ഞിട്ടില്ല.
തദേതം സുമഹാഭാരമവതാര്യ ക്ഷിതേരഹമ് । യാസ്യാമ്യമരലോകസ്യ പാലനായ ബ്രവീഹി താന്
അതുകൊണ്ട് ഈ വലിയ ഭാരം ഭൂമിയിൽ നിന്നു നീക്കി, ഞാൻ അമരലോകത്തെ രക്ഷിക്കാനായി അവിടെ പോകും. നീ അവരെ അറിയിക്കൂ.
ശ്രീപരാശര ഉവാച। ഇത്യുക്തോ വാസുദേവേന ദേവദൂതഃ പ്രണമ്യ തമ് । മൈത്രേയ ദിവ്യയാ ഗത്യാ ദേവരാജാംതികം യയൌ
ശ്രീപരാശരൻ പറഞ്ഞു: വാസുദേവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദൈവദൂതൻ അവനെ നമസ്കരിച്ചു, മൈത്രേയാ, ദിവ്യഗതിയോടെ ദേവരാജാവിന്റെ അടുക്കൽ പോയി.
ഭഗവാനപ്യഥോത്പാതാന്ദിവ്യഭൌമാംതരിക്ഷജാന് । ദദര്ശ ദ്വാരകാപുര്യ്യാം വിനാശായ ദിവാനിശമ്
ഭഗവാൻ പിന്നീട്, ദ്വാരകാപുരിയിലും ഭൂമിയിലും ആകാശത്തിലും ദിനരാത്രം നാശസൂചകമായ അത്ഭുതസൂചനകൾ കണ്ടു.
താന്ദൃഷ്ട്വാ യാദവാനാഹ പശ്യധ്വമതിദാരുണാന് । മഹോത്പാതാഞ്ഛമായൈഷാം പ്രഭാസം യാമ മാ ചിരമ്
അവ കണ്ടപ്പോൾ, യാദവരോടു പറഞ്ഞു: ഈ ഭയങ്കരമായ സൂചനകൾ നോക്കൂ; നിങ്ങളുടെ ഭലത്തിനായി നമുക്ക് ഉടൻ പ്രഭാസത്തിലേക്ക് പോകാം.
ശ്രീപരാശര ഉവാച। ഏവമുക്തേ തു കൃഷ്ണേന യാദവപ്രവരസ്തതഃ । മഹാഭാഗവതഃ പ്രാഹ പ്രണിപത്യോദ്ധവോ ഹരിമ്
ശ്രീപരാശരൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, യാദവർ中的 പ്രധാനിയും മഹാഭക്തനുമായ ഉദ്ധവൻ ഹരിയെ നമസ്കരിച്ചു പറഞ്ഞു.
ഭഗവന്യന്മയാ കാര്യം തദാജ്ഞാപയ സാംപ്രതമ് । മന്യേ കുലമിദം സര്വം ഭഗവാന്സംഹരിഷ്യതി
ഭഗവൻ, ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ദയവായി കല്പിക്കൂ. ഭഗവാൻ ഈ വംശം ഉടൻ പിൻവലിക്കും എന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.
നാശായാസ്യ നിമിത്താനി കുലസ്യാച്യുത ലക്ഷയേ
അച്യുതാ, ഈ വംശത്തിന്റെ നാശത്തിന് സൂചനകൾ ഞാൻ കാണുന്നു.
ശ്രീഭഗവാനുവാച। ഗച്ഛ ത്വം ദിവ്യയാ ഗത്യാ മത്പ്രസാദസമുത്ഥയാ । യദ്ബദര്യാശ്രമം പുണ്യം ഗംധമാദനപര്വതേ । നരനാരായണസ്ഥാനേ തത്പവിത്രം മഹീതലേ
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ കൃപയാൽ ഉദ്ഭവിച്ച ദിവ്യഗതിയിലൂടെ നീ ഗന്ധമാദനപർവതത്തിലെ പുണ്യമായ ബദര്യാശ്രമത്തിലേക്ക് പോവുക. നരനും നാരായണനും വസിക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയിലെ വിശുദ്ധസ്ഥലമാണ് അത്.
മന്മനാ മത്പ്രസാദേന തത്ര സിദ്ധിമവാപ്സ്യസി । അഹം സ്വര്ഗം ഗമിഷ്യാമി ഹ്യുപസംഹൃത്യ വൈ കുലമ്
നിന്റെ മനസ്സ് എന്നിൽ ഏകാഗ്രമാക്കി, എന്റെ കൃപയാൽ നീ അവിടെ സിദ്ധി നേടും. ഞാൻ ഈ വംശം പിൻവലിച്ചശേഷം സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകും.
ദ്വാരകാം ച മയാ ത്യക്താം സമുദ്ര ഃ! പ്ലാവയിഷ്യതി । മദ്വേശ്മ ചൈകം മുക്ത്വാ തു ഭയാന്മത്തോ ജലാശയേ । തത്ര സന്നിഹിതശ്ചാഹം ഭക്താനാം ഹിതകാമ്യയാ
ദ്വാരകയെ ഞാൻ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, സമുദ്രമേ, നീ അതിനെ മുഴുവൻ മുക്കും. എന്റെ ഭവനം ഒഴികെ എല്ലാം വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങട്ടെ; എന്റെ ഭക്തരുടെ ഭലത്തിനായി ഞാൻ അവിടെ തന്നെ നിലകൊള്ളും.
ശ്രീപരാശര ഉവാച। ഇത്യുക്തഃ പ്രണിപത്യൈനം ജഗാമാശു തപോവനമ് । നരനാരായണസ്ഥാനം കേശവേനാനുമോദിതഃ
ശ്രീ പരാശരൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, അവൻ അവനോട് നമസ്കരിച്ചു, കേശവന്റെ സമ്മതത്തോടെ വേഗത്തിൽ തപസ്സിനുള്ള കാടിലേക്ക്, നരനും നാരായണനും പാർക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.
തതസ്തേ യാദവാസ്സര്വേ രഥാനാരുഹ്യ ശീഘ്രഗാന് । പ്രഭാസം പ്രയയുസ്സാര്ദ്ധം കൃഷ്ണരാമാദിഭിര്ദ്വിജ
അതിനുശേഷം, യാദവന്മാർ എല്ലാവരും വേഗത്തിൽ പോകുന്ന രഥങ്ങളിൽ കയറി, കൃഷ്ണനും രാമനും മറ്റുള്ളവരുമായി ചേർന്ന് പ്രഭാസം എന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
പ്രഭാസം സമനുപ്രാപ്താഃ കുകുരാംധകവൃഷ്ണയഃ । ചക്രുസ്തത്ര മഹാപാനം വാസുദേവേന ചോദിതാഃ
പ്രഭാസത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, കുകുരന്മാരും ആന്ധകരും വൃശ്ണികൾക്കും വാസുദേവന്റെ പ്രേരണയാൽ അവിടെ വലിയ മദ്യപാനം നടത്തി.
പിബതാം തത്ര ചൈതേഷാം സംഘര്ഷേണ പരസ്പരമ് । അതിവാദേംധനോ ജജ്ഞേ കലഹാഗ്നിഃ ക്ഷയാവഹഃ
അവിടെ അവർ മദ്യം കുടിക്കുമ്പോൾ, പരസ്പരം വാദവും പ്രശംസയും കൊണ്ടു തമ്മിൽ തർക്കം ഉണ്ടായി; അതി വാദം മൂലം കലഹത്തിന്റെ തീ പടർന്നു, അതു നാശം വിതറി.