സൂദയംസ്താപസാനുഗ്രോ വനാനടതി യസ്സദാ
തപസ്സുകാരോടു ക്രൂരനായ അവൻ എല്ലായ്പ്പോഴും കാടുകളിൽ കറങ്ങി അവയെ നശിപ്പിച്ചു.
തതസ്തമതിഘോരാക്ഷമവേക്ഷ്യാതിഭയാതുരാഃ। ഗോപാ ഗോപസ്ത്രിയശ്ചൈവ കൃഷ്ണകൃഷ്ണേതി ചുക്രുശുഃ
അപ്പോൾ അത്രയും ഭയങ്കരനായ അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, ഗോപന്മാരും അവരുടെ ഭാര്യമാരും അതിയായ ഭയത്തിൽ 'കൃഷ്ണാ! കൃഷ്ണാ!' എന്ന് വിളിച്ചു.
സിംഹനാദം തതശ്ചക്രേ തലശബ്ദം ച കേശവഃ। തച്ഛബ്ദശ്രവണാച്ചാഽസൌ ദാമോദരമുപായയൌ
അപ്പോൾ കേശവൻ സിംഹത്തിന്റെ മുഴക്കം മുഴക്കി, കൈയടിച്ച ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി; ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അരിഷ്ടൻ ദാമോദരന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
അഗ്രന്യസ്തവിഷാണാഗ്രഃ കൃഷ്ണകുക്ഷികൃതേക്ഷണഃ । അഭ്യധാവത ദുഷ്ടാത്മാ കൃഷ്ണം വൃഷഭദാനവഃ
കൊമ്പിന്റെ അഗ്രം മുന്നോട്ട് നീട്ടി, കൃഷ്ണന്റെ വയറിലേക്കു കണ്ണ് നിക്ഷേപിച്ച്, ദുഷ്ടഹൃദയനായ കാളദാനവൻ കൃഷ്ണനെതിരെ ഓടി.
ആയാംതം ദൈത്യവൃഷഭം ദൃഷ്ട്വാ കൃഷ്ണോ മഹാബലഃ। ന ചചാല തദാ സ്ഥാനാദവജ്ഞാസ്മിതലീലയാ
ആ ദാനവകാളയെ അടുത്ത് വരുന്നത് കണ്ട കൃഷ്ണൻ, മഹാശക്തിയോടെ, അവജ്ഞയോടെയുള്ള പുഞ്ചിരിയോടെ ഒരിടത്തുനിന്ന് നീങ്ങാതെ നിന്നു.
ആസന്നം ചൈവ ജഗ്രാഹ ഗ്രാഹവന്മധുസൂദനഃ। ജഘാന ജാനുനാ കുക്ഷൌ വിഷാണഗ്രഹണാചലമ്
അവൻ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, മധുസൂദനൻ ശത്രുവിനെ പിടിക്കുന്നതുപോലെ പിടിച്ചു, മുട്ടുകൊണ്ട് വയറിൽ അടിച്ചു, കൊമ്പ് ഉറപ്പായി പിടിച്ചു.
തസ്യ ദര്പബലം ഭംക്ത്വാ ഗൃഹീതസ്യ വിഷാണയോഃ। അപീഡയദരിഷ്ടസ്യ കംഠം ക്ലിന്നമിവാംബരമ്
അവന്റെ അഹങ്കാരവും ശക്തിയും തകർത്തു, കൊമ്പ് പിടിച്ച് അരിഷ്ടന്റെ കഴുത്ത് ഒരു നനഞ്ഞ വസ്ത്രം പിഴിയുന്നതുപോലെ ഞെരിച്ചു.
ഉത്പാട്യ ശൃംഗമേകം തു തേനൈവാതാഡയത്തതഃ। മമാര സ മഹാദൈത്യോ മുഖാച്ഛോണിതമുദ്വമന്
ഒരൊറ്റ കൊമ്പ് പറിച്ചെടുത്ത് അതുകൊണ്ട് അടിച്ചു; വലിയ ദാനവൻ വായിൽ നിന്ന് രക്തം ചൊരിയിച്ച് മരിച്ചു.
തുഷ്ടുവുര്നിഹതേ തസ്മിന്ദൈത്യേ ഗോപാ ജനാര്ദനമ് । ജംഭേ ഹതേ സഹസ്രാക്ഷം പുരാ ദേവഗണാ യഥാ
ആ ദാനവനെ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഗോപുരക്ഷകർ ജനാർദ്ദനനെ പ്രശംസിച്ചു. ജംഭനെ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ ദേവതകൾ ഇന്ദ്രനെ എങ്ങനെ പുകഴ്ത്തിയോ അതുപോലെ.
ശ്രീപരാശര ഉവാച। കകുദ്മതി ഹതേഽരിഷ്ടേ ധേനുകേ വിനിപാതിതേ । പ്രലംബേ നിധനം നിധനം നീതേ ധൃതേ ഗോവര്ദ്ധനാചലേ
ശ്രീപരാശരൻ പറഞ്ഞു: കകുദ്മാൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു, അരിഷ്ടനും ധേനുകനും വീണു, പ്രലമ്പൻ നശിച്ചു, ഗോവർദ്ധനപർവതം കൃഷ്ണൻ ഉയർത്തി പിടിച്ചു,
ദമിതേ കാലിയേ നാഗേ ഭഗ്നേ തുംഗദ്രു മദ്വയേ । ഹതായാം പൂതനായാം ച ശകടേ പരിവര്ത്തിതേ
കാളിയൻ എന്ന പാമ്പിനെ കീഴടക്കി, തുങ്ഗദ്രുമൻ എന്ന അഹങ്കാരിയായവൻ തകർന്ന്, പൂതന കൊല്ലപ്പെട്ടു, ശകടം മറിഞ്ഞു,
കംസായ നാരദഃ പ്രാഹ യഥാവൃത്തമനുക്രമാത് । യശോദാദേവകീഗര്ഭപരിവൃത്താദ്യശ്ഷോതഃ
ദേവകിയുടെ ഗർഭം യശോദയിലേക്കു മാറ്റിയതിൽ തുടങ്ങുന്ന എല്ലാ സംഭവങ്ങളും നാരദൻ കംസനോടു ക്രമമായി പറഞ്ഞു.
ശ്രുത്വാ തത്സകലം കംസോ നാരദാദ്ദേവദര്ശനാത് । വസുദേവം പ്രതി തദാ കോപം ചക്രേ സുദുര്മതിഃ
ദേവന്മാരിൽ നിന്ന് വന്ന നാരദനിൽ നിന്ന് ഈ എല്ലാം കേട്ട കംസൻ, ദുഷ്ടബുദ്ധിയോടെ വസുദേവനോടു കോപം പ്രകടിപ്പിച്ചു.
സോതികോപാദുപാലഭ്യ സര്വയാദവസംസദി । ജഗര്ഹ യാദവാംശ്ചൈവ കാര്യം ചൈതദചിംതയത്
കോപംകൊണ്ടു മുഴുവൻ യാദവരുടെ സഭയിൽ അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തി, യാദവർഗത്തെ അപമാനിച്ചു, ഇനി എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ആലോചിച്ചു.
യാവന്ന ബലമാരൂഢൌ രാമകൃഷ്ണൌ സുബാലകൌ । താവദേവ മയാ വധ്യാവസാധ്യൌ രൂഢയൌവനൌ
രാമനും കൃഷ്ണനും ഇനിയും ബാലരായിരിക്കുമ്പോൾ ശക്തരാവുന്നതിന് മുമ്പ് അവരെ ഞാൻ കൊല്ലണം; ഒരിക്കൽ അവർ യൗവനത്തിലേക്ക് വളർന്നാൽ അവരെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ചാണൂരോത്ര മഹാവീര്യോ മുഷ്ടികശ്ച മഹാബലഃ । ഏതാഭ്യാം മല്ലയുദ്ധേന മാരയിഷ്യാമ ദുര്മതീ
ചാണൂരനും മഹാബലശാലിയായ മുഷ്ടികനും ഇവരുമായി മല്ലയുദ്ധം നടത്തിച്ച് ആ ദുഷ്ടബാലന്മാരെ ഞാൻ കൊല്ലിക്കും.
ധനുര്മഹമഹായോഗവ്യാജേനാനീയ തൌ വ്രജാത് । തഥാ തഥാ യതിഷ്യാമി യാസ്യേതേ സംക്ഷയം യഥാ
വലിയ ധനുര്മഹോത്സവം എന്ന നിമിത്തത്തിൽ അവരെ വ്രജയിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു വരുത്തി, അവരെ നശിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ എല്ലാ ശ്രമവും ചെയ്യും.
ശ്വഫല്കതനയം ശൂരമക്രൂരം യദുപുംഗവമ് । തയോരാനയനാര്ഥായ പ്രേഷയിഷ്യാമി ഗോകുലമ്
ശ്വഫൽകന്റെ വീരനായ മകനും യാദവരിൽ പ്രധാനനായ അക്രൂരനെ, ആ ഇരുവരെയും കൊണ്ടുവരാൻ ഞാൻ ഗോകുലത്തിലേക്ക് അയക്കും.
വൃംദാവനചരം ഘോരമാദേക്ഷ്യാമി ച കേശിനമ് । തത്രൈവാസാവതിബലസ്താവുഭൌ ഘാതയിഷ്യതി
വൃന്ദാവനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഭയങ്കരനായ കേശിയെ അവിടേക്ക് അയക്കും; അവൻ തന്റെ വലിയ ശക്തിയാൽ ഇരുവരെയും അവിടെ കൊല്ലും.
ഗജഃ കുവലായാപീഡോ മത്സകാശമിഹാഗതൌ । ഘാതയിഷ്യതി വാ ഗോപൌ വസുദേവസുതാവുഭൌ
കുവലയാപീഡ എന്ന ആനയെ എന്റെ പ്രധാനാനായകന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഇവിടേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന്, വസുദേവന്റെ രണ്ടു ഗോപുരക്ഷകമക്കളെ കൊല്ലിക്കും.
ശ്രീപരാശര ഉവാച। ഇത്യാലോച്യ സ ദുഷ്ടാത്മാ കംസോ രാമജനാര്ദനൌ । ഹംതും കൃതമര്തിവീരാവക്രൂരം വാക്യമബ്രവീത്
ശ്രീപരാശരൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച ദുഷ്ടഹൃദയനായ കംസൻ, രാമനും ജനാർദ്ദനനെയും കൊല്ലാൻ, വീരനായ അക്രൂരനോട് പറഞ്ഞു.
കംസ ഉവാച। ഭോ ഭോ ദാനപതേ വാക്യം ക്രിയതാം പ്രീതയേ മമ । ഇതഃ സ്യംദനമാരുഹ്യ ഗമ്യതാം നംദഗോകുലമ്
കംസൻ പറഞ്ഞു: 'ശ്രദ്ധിക്കൂ, ദാനപതേ, എന്റെ സന്തോഷത്തിനായി ഞാൻ പറയുന്നതു ചെയ്യൂ. ഈ രഥം കയറി നന്ദന്റെ ഗോകുലത്തിലേക്ക് പോവൂ.'
വസുദേവ സുതൌ തത്ര വിഷണോരംശസമുദ്ഭവൌ । നാശായ കില സംഭൂതൌ മമ ദുഷ്ടൌ പ്രവര്ദ്ധതഃ
അവിടെ വസുദേവന്റെ രണ്ടു മക്കളും, വിഷ്ണുവിന്റെ അംശത്തിൽ ജനിച്ചവരും, എന്നെ നശിപ്പിക്കാൻ ജനിച്ച ദുഷ്ടന്മാരായി വളർന്നു.
ധനുര്മഹോ മമാപ്യത്ര ചതുര്ദശ്യാം ഭവിഷ്യതി । ആനേയൌ ഭവതാ ഗത്വാ മല്ലയുദ്ധായ തത്ര തൌ
എന്റെ വലിയ ധനുര്മഹോത്സവം ഇവിടെ പതിനാലാം തീയതിക്ക് നടക്കും; നീ അവിടെ പോയി അവരെ മല്ലയുദ്ധത്തിനായി കൊണ്ടുവരണം.
ചാണൂരമുഷ്ടികൌ മല്ലൌ നിയുദ്ധകുശലൌ മമ । താഭ്യാം സഹാനയോര്യുദ്ധം സര്വലോകോഽത്ര പശ്യതു
ചാണൂരനും മുഷ്ടികനും എന്റെ മല്ലന്മാരും യുദ്ധത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവരും ആ ഇരുവരുമായി യുദ്ധം നടത്തും; ഈ പോരാട്ടം മുഴുവൻ ലോകവും കാണട്ടെ.
ഗജഃ കുവലയാപീഡോ മഹാമാത്രപ്രചോദിതഃ । സ വാ ഹനിഷ്യതേ പാപൌ വസുദേവാത്മജൌ ശിശൂ
കുവലയാപീഡ എന്ന ആനയെ എന്റെ പ്രധാനാനായകൻ ഉത്തേജിപ്പിച്ച്, വസുദേവന്റെ പാപിയായ രണ്ടു കുഞ്ഞുമക്കളെ കൊല്ലിക്കും.
തൌ ഹത്വാ വസുദേവം ച നംദഗോപം ച ദുര്മതിമ് । ഹനിഷ്യേ പിതരം ചൈനമുഗ്രസേനം സുദുര്മതിമ്
വസുദേവനെയും ദുഷ്ടനായ നന്ദഗോപനെയും ഞാൻ കൊല്ലും; അതിനുശേഷം അവന്റെ അച്ഛനായ ഉഗ്രസേനനെയും, അത്യന്തം ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവനെയും ഞാൻ സംഹരിക്കും.
തതസ്സമസ്തഗോപാനാം ഗോധനാന്യഖിലാന്യഹമ് । വിത്തം ചാപഹരിഷ്യാമി ദുഷ്ടാനാം മദ്വധൈഷിണാമ്
അതിനുശേഷം, എന്റെ വധം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ദുഷ്ടരായ എല്ലാ ഗോപന്മാരുടെയും പശുക്കളെയും സമ്പത്തും ഞാൻ പിടിച്ചെടുക്കും.
ത്വാമൃതേ യാദവാശ്ചൈതേ ദ്വിഷോ ദാനപതേ മമ । ഏതേഷാം ച വധായാഹം യതിഷ്യേഽനുക്രമാത്തതഃ
നിനക്ക് ഒഴികെ, ദാനങ്ങളുടെ പ്രഭുവേ, ഈ യദുവംശത്തിലെ എല്ലാവരും എന്റെ ശത്രുക്കളാണ്; അവരെ ഞാൻ ഒരൊന്നായി സംഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കും.
തദാ നിഷ്കംടകം സര്വം രാജ്യമേതദയാദവമ് । പ്രസാധിഷ്യേ ത്വയാ തസ്മാന്മത്പ്രീത്യൈ വീര ഗമ്യതാമ്
അപ്പോൾ ഞാൻ മുഴുവൻ യദുവംശരാജ്യം ശത്രുക്കളില്ലാതെ സ്ഥാപിക്കും; അതിനാൽ, വീരാ, എന്റെ സന്തോഷത്തിനായി നീ പോവുക.