ഗിരിമൂര്ദ്ധനി കൃഷ്ണോഽപി ശൈലോഽഹമിതി മൂര്ത്തിമാന് । ബുഭുജേഽന്നം ബഹു തദാ ഗോപവര്യ്യാഹൃതം ദ്വിജ ।। ൫-൧൦-
പർവ്വതത്തിന്റെ മുകളിൽ കൃഷ്ണൻ 'ഞാനാണ് ഈ പർവ്വതം' എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച്, ഗോപന്മാർ കൊണ്ടുവന്ന ധാരാളം ഭക്ഷണം ആസ്വദിച്ചു.
അന്യേന കൃഷ്ണോ രൂപേണ ഗോപൈഃ സഹ ഗിരേഃ ശിരഃ । അധിരുഹ്യാര്ച്ചയാമാസ ദ്രിതീയാമാത്മനസ്തനുമ് ।। ൫-൧൦-
മറ്റൊരു രൂപത്തിൽ കൃഷ്ണൻ ഗോപന്മാരോടൊപ്പം പർവ്വതത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് കയറി, തന്റെ രണ്ടാമത്തെ ശരീരം പ്രകടിപ്പിച്ച് പർവ്വതത്തെ ആരാധിച്ചു.
അന്തര്ദ്ധാനം ഗതേ തസ്മിന് ഗോപാ ലബ്ധ്വാ തതോ വരാന് । കൃത്വാ ഗിരിമഖം ഗോഷ്ഠം നിജമഭ്യായയുഃ പുനഃ ।। ൫-൧൦-
അവൻ അപ്രത്യക്ഷനായപ്പോൾ, ഗോപ്പന്മാർ അനുഗ്രഹങ്ങൾ ലഭിച്ച ശേഷം, ആ മലയെ അവരുടെ കാവൽക്കെട്ടാക്കി, സ്വന്തം പശുമേടുകളിലേക്കു തിരിച്ചു പോയി.
ശ്രീപരാശര ഉവാച। മഖേ പ്രതിഹതേ ശക്രോ മൈത്രേയാതിരുഷാന്വിതഃ । സംവര്ത്തകം നാമ ഗണം തോയദാനാമഥാഽബ്രവീത്
ശ്രീപരാശരർ പറഞ്ഞു: യാഗം തടസ്സപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ, സമ്വർത്തകമെന്ന പേരിലുള്ള മഴമേഘങ്ങളോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഭോഭോ മേഘാ നിശമ്യൈതദ്വചനം ഗദതോ മമ । ആജ്ഞാനംതരമേവാശു ക്രിയതാമവിചാരിതമ്
എന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു, നിങ്ങൾ എത്രയും വേഗം, യാതൊരു ആലോചനയും കൂടാതെ എന്റെ ആജ്ഞ പാലിക്കണം.
നംദഗോപസ്സുദുര്ബുദ്ധിര്ഗോപൈരന്യൈസ്സഹായവാന് । കൃഷ്ണാശ്രയം ബലാധ്മാതോ മഖഭംഗമചീകരത്
നന്ദഗോപൻ, വളരെ അശുദ്ധബുദ്ധിയോടെ, മറ്റു ഗോപ്പന്മാരോടൊപ്പം കൃഷ്ണന്റെ ശക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ച്, ആ യാഗം നശിപ്പിച്ചു.
ആജീവോ യാഃ പരസ്തേഷാം ഗാവസ്തസ്യ ച കാരണമ് । താഗാവോ വൃഷ്ടിപാതേന പീഡ്യന്താം വചനാന്മമ
അവരുടെ ജീവിതം പശുക്കളിലാണ് ആശ്രിതം; അതുകൊണ്ട്, എന്റെ കല്പനപ്രകാരം ആ പശുക്കളെ ഈ കനത്ത മഴയിൽ പീഡിപ്പിക്കണം.
അഹമപ്യദ്രി ശൃംഗാഭം തുംഗമാരുഹ്യ വാരണമ് । സാഹായ്യം വഃ കരിഷ്യാമി വായ്വമ്ബൂത്സര്ഗയോജിതമ്
ഞാനും ആനയെപ്പോലെയുള്ള ഉയർന്ന മലയിൽ കയറി, കാറ്റും വെള്ളവും ചേർത്ത് നിങ്ങൾക്കൊപ്പം സഹായം ചെയ്യും.
ശ്രീപരാശര ഉവാച। ഇത്യാജ്ഞപ്താസ്തതസ്തേന മുമുചുസ്തേ ബലാഹകാഃ । വാതവര്ഷം മഹാഭീമമഭാവായ ഗവാം ദ്വിജ
ശ്രീപരാശരർ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കല്പന ലഭിച്ച മേഘങ്ങൾ, പശുക്കളെ വല്ലാതെ പീഡിപ്പിക്കുന്ന ഭയങ്കരമായ കാറ്റും മഴയും പെയ്യിച്ചു.
തതഃ ക്ഷണേന പൃഥിവീ കകുഭഓംബരമേവ ച । ഏകം ധാരാമഹാസാരപൂരേണനാഭവന്മുനേ
അപ്പോൾ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ഭൂമി, ദിശകൾ, ആകാശം എല്ലാം ഒരു വലിയ മഴവെള്ളത്തിൽ മുഴുകി.
വിദ്യുല്ലതാകഷാഘാതത്രസ്തൈരിവ ഘനൈര്ഘനമ് । നാദാപൂരിതദിക്ചക്രൈര്ധാരാസാരമപാത്യത
മിന്നലിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ ഭയപ്പെട്ട മേഘങ്ങൾ, ഗംഭീരമായ ഗർജ്ജനത്തോടെ, എല്ലാ ദിശകളും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട്, കനത്ത മഴ പെയ്തു.
അംധകാരീകൃതേ ലോകേ വര്ഷദ്ഭിരനിശം ഘനൈഃ । അധശ്ചോര്ധ്വം ച തിര്യക് ച ജഗദാപ്യമിവാഭവത്
അവിരതമായ മഴയിൽ ലോകം ഇരുണ്ടുപോയി; മുകളിൽ, താഴെ, ചുറ്റും എല്ലാം വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയതുപോലായി.
ഗാവസ്തു തേന പതതാ വര്ഷവാതേന വേഗിനാ । ധൂതാഃ പ്രാണാഞ്ജഹുസ്സന്നത്രികസക്ഥിശിരോധരാഃ
ആ കനത്ത മഴയും കാറ്റും കൊണ്ട് പശുക്കൾ തളർന്നു, അവരുടെ പുറം, കാലുകൾ, തല, കഴുത്ത് എന്നിവ ദുർബലമായി, ജീവൻ വിട്ടുപോയി.
ക്രോഡേന വത്സാനാക്രമ്യ തസ്ഥുരന്യാ മഹാമുനേ । ഗാവോ വിവത്സാശ്ച കൃതാ വാരിപൂരേണ ചാപരാഃ
ചില പശുക്കൾ അവരുടെ കിടാക്കളെ ചുമലിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ച് ഉറച്ചു നിന്നു; മറ്റുചില പശുക്കൾ, കിടാക്കൾ നിന്ന് വേർപെട്ട്, വെള്ളത്തിൽ ഒഴുകിപ്പോയി.
വത്സാശ്ച ദീനവദനാ വാതകംപിതകംധരാഃ । ത്രാഹിത്രാഹീത്യല്പശബ്ദാഃ കൃഷ്ണമൂചുരിവാതുരാഃ
കിടാക്കൾ, ദു:ഖഭരിതമായ മുഖത്തോടും കാറ്റിൽ വിറയുന്ന കഴുത്തോടും കൂടി, ദുർബലമായ ശബ്ദത്തിൽ കൃഷ്ണനോട് രക്ഷിക്കണമെന്നപോലെ വിളിച്ചു.
തതസ്തദ്ഗോകുലം സര്വം ഗോഗോപീഗോപസംകുലമ് । അതീവാര്ത്തം ഹരിര്ദൃഷ്ട്വാ മൈത്രേയാചിംതയത്തദാ
ആ മുഴുവൻ ഗോക്കുലം, പശുക്കളും ഗോപ്പന്മാരും ഗോപ്പികകളും വലിയ ദു:ഖത്തിൽ ആയിരിക്കുന്നതു കണ്ടു, ഹരി ആഴമായി ചിന്തിച്ചു.
ഏതത്കൃതം മഹേംദ്രേ ണ മഖഭംഗവിരോധിനാ । തദേതദഖിലം ഗോഷ്ഠം ത്രാതവ്യമധുനാ മയാ
ഇത് മഹാവീര്യശാലിയായ ഇന്ദ്രൻ, യാഗം നശിപ്പിച്ചതിന് പ്രതികാരമായി ചെയ്തതാണ്; ഇപ്പോൾ ഈ മുഴുവൻ ഗോശാലയെ ഞാൻ രക്ഷിക്കണം.
ഇമമദ്രി മഹം ധൈര്യാദുത്പാട്യോരുശിഖാഘനമ് । ധാരയിഷ്യാമി ഗോഷ്ഠസ്യ പൃഥുച്ഛത്രമിവോപരി
ഈ വലിയ മല, അതിന്റെ കനത്ത കൊടുമുടികളോടെ, ധൈര്യത്തോടെ ഞാൻ പിഴുതുയർത്തി, വലിയ ഒരു കുടപോലെ ഗോശാലയ്ക്ക് മുകളിൽ പിടിക്കും.
ശ്രീപരാശര ഉവാച। ഇതി കൃത്വാമതിം കൃഷ്ണോ ഗോവര്ദ്ധനമഹീധരമ് । ഉത്പാട്യൈകകരേണൈവ ധാരയാമാസ ലീലയാ
ശ്രീപരാശരർ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച കൃഷ്ണൻ, ഗോവർദ്ധനമെന്ന മഹാമലയെ ഒരു കൈകൊണ്ട് പിഴുതുയർത്തി, കളിയായി മുകളിൽ പിടിച്ചു.
ഗോപാംശ്ചാഹ ഹസഞ്ഛൌരിസ്സമുത്പാടിതഭൂധരഃ । വിശധ്വമത്രത്വരിതാഃ കൃതം വര്ഷനിവാരണമ്
മല പിഴുതുയർത്തി, കൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിയോടെ ഗോപ്പന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'എല്ലാവരും വേഗം ഇവിടേക്ക് വരൂ; മഴ ഇനി തടഞ്ഞു.'
സുനിവാതേഷു ദേശ്ഷോഉ! യഥാ ജോഷമിഹാസ്യതാമ് । പ്രവിശ്യതാം ന ഭേതവ്യം ഗിരിപാതാച്ച നിര്ഭയൈഃ
ഈ സുരക്ഷിതമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളപോലെ വിശ്രമിക്കാം; ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല, മലയിൽ കയറിയിറങ്ങുമ്പോഴും ഭയമില്ലാതെ പ്രവേശിക്കൂ.
ഇത്യുക്താസ്തേന തേ ഗോപാ വിവിശുര്ഗോധനൈസ്സഹ । ശകടാരോപിതൈര്ഭാംഡൈര്ഗോപ്യശ്ചാസാരപീഡിതാഃ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, ആ കുരുമക്കൾ അവരുടെ പശുക്കളോടും, വണ്ടികളിൽ സാധനങ്ങൾ കയറ്റിയും, ക്ഷീണിച്ചിരുന്ന കുരുമഹിളകളും കൂട്ടായി അകത്ത് കടന്നു.
കൃഷ്ണോപി തം ദധാരൈവ ശൈലമത്യംതനിശ്ചലമ് । വ്രജൌകവാസിഭിര്ഹര്ഷവിസ്മിതാക്ഷൈര്നിരീക്ഷിതഃ
കൃഷ്ണനും ആ മല അതീവ ഉറച്ചതായി ഉയർത്തി പിടിച്ചു, വ്രജവാസികൾ സന്തോഷത്തോടെയും അത്ഭുതത്തോടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ നോക്കി നിന്നു.
ഗോപഗോപീജനൈര്ഹൃഷ്ടൈഃ പ്രീതിവിസ്താരിതേക്ഷണൈഃ । സംസ്തൂയമാനചരിതഃ കൃഷ്ണശ്ശൈലമധാരയത്
സന്തോഷം നിറഞ്ഞ കുരുമക്കളും കുരുമഹിളകളും പ്രേമപൂർണ്ണമായ കണ്ണുകളോടെ കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, കൃഷ്ണൻ ആ മല കയ്യിൽ പിടിച്ചു നിന്നു.
സപ്തരാത്രം മഹാമേഘാ വവര്ഷുര്നംദഗോകുലേ । ഇംദ്രേ ണ ചോദിതാ വിപ്ര ഗോപാനാം നാശകാരിണാ
ഏഴ് രാത്രികൾ വലിയ മേഘങ്ങൾ നന്ദന്റെ ഗോക്കുലത്തിൽ മഴ പെയ്യിച്ചു; ഇന്ദ്രൻ ഉണർത്തിയതുകൊണ്ടു, കുരുമക്കളുടെ നാശത്തിനായി ആ മഴയായിരുന്നു.
തതോ ധൃതേ മഹാശൈലേ പരിത്രാതേ ച ഗോകുലേ । മിഥ്യാപ്രതിജ്ഞോ ബലഭിദ്വാരയാമാസ താന്ഘനാന്
അപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ മഹാമല ഉയർത്തി പിടിച്ചു ഗോക്കുലത്തെ രക്ഷിച്ചപ്പോൾ, ശക്തിയെ തകർക്കുന്നവൻ ആ കള്ളവാഗ്ദാനമുള്ള മേഘങ്ങളെ തടഞ്ഞു.
വ്യഭ്രേ നഭസി ദേവേംദ്രേ വിതഥാത്മവചസ്യഥ । നിഷ്ക്രമ്യ ഗോകുലം ഹൃഷ്ടം സ്വസ്ഥാനം പുനരാഗമത്
ആകാശം വെടിഞ്ഞപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണാ, വാക്കുകൾ വ്യർത്ഥമായ ഇന്ദ്രൻ സന്തോഷമുള്ള ഗോക്കുലം കണ്ടു, അവൻ തന്റെ സ്ഥലത്തേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.
മുമോച കൃഷ്ണോപി തദാ ഗോവര്ദ്ധനമഹാചലമ് । സ്വസ്ഥാനേ വിസ്മിതമുഖൈര്ദൃഷ്ടസ്തൈസ്തു വ്രജൌകസൈഃ
അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ ആ മഹാ ഗോവർദ്ധനമല അതിന്റെ സ്ഥലത്ത് വീണ്ടും വെച്ചു; വ്രജവാസികൾ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.
ശ്രീപരാശര ഉവാച। ധൃതേ ഗോവര്ദ്ധനേ ശൈലേ പരിത്രാതേ ച ഗോകുലേ । രോചയാമാസ കൃഷ്ണസ്യ ദര്ശനം പാകശാസനഃ
ശ്രീ പരാശരൻ പറഞ്ഞു: ഗോവർദ്ധനമല ഉയർത്തി പിടിച്ചു ഗോക്കുലത്തെ രക്ഷിച്ചതിനുശേഷം, യാഗങ്ങളുടെ അധിപൻ ഇന്ദ്രൻ കൃഷ്ണനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
സോഽധിരുഹ്യ മഹാനാഗമൈരാവതമമിത്രജിത് । ഗോവര്ദ്ധനഗിരൌ കൃഷ്ണം ദദര്ശ ത്രിദശ്ശ്വോരഃ
ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച ഇന്ദ്രൻ മഹാനാഗമായ എരാവതത്തിൽ കയറി, ഗോവർദ്ധനമലയിൽ കൃഷ്ണനെ ദർശിച്ചു.