ഭരതോപി ഗംധര്വവിഷയസാധനായ ഗച്ഛന് സംഗ്രാമേ ഗംധര്വകോടീസ്തിസ്രോ ജഘാന
ഭരതനും ഗന്ധർവരാജ്യം നേടാൻ പോവുമ്പോൾ, യുദ്ധത്തിൽ മൂന്നു കോടി ഗന്ധർവന്മാരെ സംഹരിച്ചു.
ശത്രുഘ്നേനാപ്യമിതബലപരാക്രമോ മധുപുത്രോ ലവണോ നാമ രാക്ഷസോ നിഹതോ മഥുരാ ച നിവേശിതാ
ശത്രുഘ്നൻ, അത്യന്തം ശക്തിയുള്ളവനും ധൈര്യശാലിയുമായവൻ, മധുവിന്റെ മകനായ ലവണനെന്ന രാക്ഷസനെ കൊല്ലുകയും, മഥുര നഗരം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇത്യേവമാദ്യതിബലപരാക്രമവിക്രമണൈരതിദുഷ്ടസംഹാരിണോശ്ഷോസ്യ ജഗതോ നിഷ്പാദിതസ്ഥിതയോ രാമലക്ഷ്മണഭരതശത്രുഘ്നാഃ പുനരപി ദിവമാരൂഢാഃ
ഇങ്ങനെ അതിവിശേഷമായ ശക്തിയും ധൈര്യവും വീര്യവും കൊണ്ട്, ഏറ്റവും ദുഷ്ടന്മാരെ സംഹരിച്ച്, ലോകത്തിൽ സ്ഥിതിവ്യവസ്ഥ സ്ഥാപിച്ച രാമൻ, ലക്ഷ്മണൻ, ഭരതൻ, ശത്രുഘ്നൻ എന്നിവർ പിന്നെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ചേർന്നു.
യേഽപി തേഷു ഭഗവദംശ്ഷ്വോനുരാഗിണഃ കോസലനഗരജാനപദാസ്തേപി തന്മനസസ്തത്സാലോക്യതാമവാപുഃ
അവരിൽ ഭഗവദാംശങ്ങളോടു ഭക്തിയുള്ള കോസലയിലെ ജനങ്ങൾക്കും, അവരോടൊപ്പം മനസ്സോടെ, അവരുടെ ലോകം ലഭിച്ചു.
അതിദുഷ്ടസംഹാരിണോ രാമസ്യ കുശലവൌ ദ്വൌ പുത്രൌ ലക്ഷ്മണസ്യാംഗദചംദ്ര കേതൂ തക്ഷപുഷ്കലൌ ഭരതസ്യ സുബാഹുശൂരസേനൌ ശത്രുഘ്നസ്യ
ദുഷ്ടന്മാരെ സംഹരിച്ച രാമനു കുശനും ലവനും എന്ന രണ്ട് മക്കളും, ലക്ഷ്മണനു അങ്കദനും ചന്ദ്രകേതുവും, ഭരതനു തക്ഷനും പുഷ്കലനും, ശത്രുഘ്നനു സുബാഹുവും ശൂരസേനനും എന്നിങ്ങനെ മക്കളുണ്ടായി.
കുശസ്യാതിഥിരതിഥേരപി നിഷധഃ പുത്രോഽഭൂത്
കുശന്റെ മകൻ അതിഥി; അതിഥിയുടെ മകൻ നിഷധൻ.
തസ്മാദ്ധിരണ്യനാഭഃ യോ മഹായോഗീസ്വരാജ്ജൈമിനേശ്ശിഷ്യാദ്യാജ്ഞവല്ക്യാദ്യോഗമവായ
അവനിൽ നിന്നു മഹായോഗിയായിരുന്ന ഹിരണ്യനാഭൻ ജനിച്ചു. രാജാവ് ജൈമിനിയും യാജ്ഞവൽക്യനും അവനിൽ നിന്ന് യോഗം പഠിച്ചു.
ഹിരണ്യനാഭസ്യ പുത്രഃ പുഷ്യസ്തസ്മാദ് ധ്രുവസംധിസ്തതസ്സുദര്ശനസ്തസ്മാദഗ്നിവര്ണസ്തതശ്ശീഘ്രഗസ്തസ്മാദപി മരുഃ പുത്രോഽഭവത്
ഹിരണ്യനാഭന്റെ മകനായി പുഷ്യൻ ജനിച്ചു. പുഷ്യനിൽ നിന്നു ധ്രുവസന്ധി, ധ്രുവസന്ധിയിൽ നിന്നു സുദർശനൻ, സുദർശനനിൽ നിന്നു അഗ്നിവർണ്ണൻ, അഗ്നിവർണ്ണനിൽ നിന്നു ശീഘ്രഗൻ, ശീഘ്രഗനിൽ നിന്നു മരു എന്നവൻ ജനിച്ചു.
യോസൌ യോഗമാസ്ഥായാദ്യാപി കലാപഗ്രാമമശ്രിത്യ തിഷ്ഠതി
ആ മരു യോഗം ആചരിച്ച് ഇന്നും കലാപ ഗ്രാമത്തിൽ പാർക്കുന്നു.
ആഗാമിയുഗേ സൂര്യവംശക്ഷത്രവ്രത ആവര്ത്തയിതാ ഭവിഷ്യതി
ഭാവിയുഗത്തിൽ അവൻ സൂര്യവംശത്തിലെ ക്ഷത്രിയവംശം വീണ്ടും സ്ഥാപിക്കും.
തസ്യാത്മജഃ പ്രശുശ്രുകസ്തസ്യാപി സുസംധിസ്തതശ്ചാപ്യമര്ഷസ്തസ്യ ച സഹസ്വാംസ്തതശ്ച വിശ്വഭവഃ
അവന്റെ മകനായി പ്രശുശ്രുകൻ, അവനിൽ നിന്നു സുസന്ധി, പിന്നെ അമർഷൻ, അമർഷനിൽ നിന്നു സഹസ്വാൻ, സഹസ്വാനിൽ നിന്നു വിശ്വഭവൻ ജനിച്ചു.
തസ്യ ബൃഹദ്ബലഃ യോര്ജുനതനയേനാഭിമന്യുനാഭാരതയുദ്ധേ ക്ഷയമനീയത
വിശ്വഭവന്റെ മകനായി ബൃഹദ്ബലൻ ജനിച്ചു. ഭരതയുദ്ധത്തിൽ അർജുനന്റെ മകൻ അഭിമന്യു അവനെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു.
ഏതേ ഇക്ഷ്വാകുഭൂപാലാഃ പ്രാധാന്യേന മയേരിതാഃ । ഏതേഷാം ചരിതം ശൃണ്വന് സര്വപാപൈഃ പ്രമുച്യതേ
ഇവരാണ് ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിലെ പ്രധാന രാജാക്കന്മാർ എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞത്. ഇവരുടെ കഥകൾ കേൾക്കുന്നവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും.
ഇക്ഷ്വാകുതനയോ യോഽസൌനിമിര്നാമ, സ തു സഹസ്ത്രവത്സര സത്രമാരേഭ വശിഷ്ഞ്ച ഹോതാരം വരയാമാസ ।। ൪-൫-
ഇക്ഷ്വാകുവിന്റെ മകനായിരുന്ന നിമി എന്ന രാജാവ് ആയിരം വർഷം നീണ്ട യാഗം ആരംഭിച്ചു. അതിന് മുഖ്യഹോതാവായി വസിഷ്ഠനെ തിരഞ്ഞെടുത്തു.
തമാഹ വശിഷ്ഠഃ, അഹമിന്ദ്രണ പഞ്ചവര്ഷശതം യാഗാര്ഥം പ്രഥമതര വൃതഃ, തദനന്തര പ്രതിപാല്യതാമ്, ആഗത സ്തവാപി ഋത്വിഗൂ ഭവിഷ്യാമി, ഇത്യുക്തേ സ പൃഥിവീപതിനാ ന കിഞ്ചിദുക്തഃ വശിഷ്ഠോഽപ്യനേന സമന്വീപ്സികമിത്യമരപതേര്യാഗമകരോത് ।। ൪-൫-
വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: 'ഇന്ദ്രൻ എന്നെ അഞ്ചു നൂറ്റാണ്ട് നീളുന്ന യാഗത്തിന് മുമ്പേ തിരഞ്ഞെടുത്തു. അതിനുശേഷം ഞാൻ വരാം, നിന്റെ യാഗത്തിന് ഹോതാവാകാം.' രാജാവ് ഒന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അപ്പോൾ വസിഷ്ഠൻ അവന്റെ മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കി ഇന്ദ്രന്റെ യാഗം നടത്തി.
പ്രതിബുദ്ധശ്വാസാവവനീപതിരപി പ്രാഹ, യസ്മാന്മാ മസമ്ഭാഷ്യ അജാനത ഏവ ശയാനസ്യ ശാപോതൂസര്ഗമസൌ ദുഷ്ടഗുരുശ്വകാര, തസ്മാത് തസ്യാപി ദഹഃ പതിതോ ഭവിഷ്യതീതി പ്രതിശാപം ദത്ത്വാ ദേഹമത്യജത് ।। ൪-൫-
അപ്പോൾ ഉണർന്ന രാജാവ് പറഞ്ഞു: 'നീ, എന്റെ ഗുരു, എന്നെ അറിയാതെ ഉറങ്ങുമ്പോൾ, ഒന്നും ചോദിക്കാതെ ശപിച്ചുവല്ലോ. അതിനാൽ നിന്നെയും ശാപം ബാധിക്കും.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് രാജാവ് തന്റെ ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ചു.
തസ്മാച്ഛാപാച്ച മിത്രാവരുണയോസ്തേജസി വശിഷ്ഠതേജഃ പ്രവിഷ്ടമ്, ഉര്വ്വശീദര്ശനാം ദുദ്ഭൂതവീര്യ്യപ്രപാതയോഃ സകാശാദൂ വശിഷ്ഠോ ദേഹമപരം ലേഭേ ।। ൪-൫-
അങ്ങനെ വസിഷ്ഠനു ലഭിച്ച ശാപം മൂലം അവന്റെ തേജസ് മിത്രനും വരുണനും ചേർന്ന പ്രകാശത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവർക്കും ഉർവശിയുമായി ഉണ്ടായ സംഗമത്തിൽ നിന്നു വസിഷ്ഠന് മറ്റൊരു ദേഹം ലഭിച്ചു.
നിമേരപി തച്ഛരീരമതിമനോഹരതൈലഗന്ധാദിഭരുപ സ്ക്രിയമാണം നൈവ ക്ല ദാദിക ദോഷമവാപ, സദ്യോമൃതമിവ തസ്ഥൌ ।। ൪-൫-
നിമിയുടെ ദേഹം അത്യന്തം മനോഹരവും എണ്ണയുടെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നതു കൊണ്ടു, അതിന് ചീന്തലോ പിഴവോ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. അതു പുതിയതായി മരിച്ചവനെന്നപോലെ നിലനിന്നു.
യജ്ഞസമാപ്തൌ ച ഭാഗഗ്രഹണായാഗതാന് ദേവാന് ഋത്വിജ ഊചുഃ, യജമാനായ വരോ ദീയതാമിതി । ദേവൈ ശ്ഛന്ദിതോ നിമിരാഹ ।। ൪-൫-
യാഗം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവതകൾക്ക് ഭാഗം നൽകാൻ വന്നപ്പോൾ, ഋത്വിക്മാർ പറഞ്ഞു: 'യജമാനന് ഒരു വരം നൽകണം.' ദേവന്മാർ ചോദിച്ചപ്പോൾ നിമി പറഞ്ഞു.
ഭഗവന്തോഽഖിലസംസാരദൂഃ ഖസങ്ഘാതസ്യ ച്ഛത്തോരഃ ന ഹ്യതോവജ്ജഗത്യന്യദ ദുഃ ഖമസ്തി, യച്ഛരീരാത്മനോര്വ്വിയോഗോ ഭവതി, തദഹമിച്ഛാമി സകലലോക ലോചനേഷു വസ്തുമ്, ന പുനഃ ശരീരഗ്രഹണം കര്ത്തുമ് । ഇത്യുക്തേ ദേവൈരസാവശേഷ ഭൂതാനാം നൈത്രേഷ ആസാം കാരിതഃ । തതോ ഭൂതാന്യുന്മേഷനിമേഷം ചക്രുഃ ।। ൪-൫-
അപുത്രസ്യ ച തസ്യ ഭൂഭുജഃ ശരീരമരാജകഭീരവസ്തേ മുനയോഽരണയാം മമന്ഥുഃ ।। ൪-൫-
ആ രാജാവിന് മകനില്ലാത്തതുകൊണ്ട് രാജ്യമു രാജാവില്ലാതാകുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ, മുനികൾ വനത്തിൽ അവന്റെ ദേഹം ചുരണ്ടി.
തത്ര കുമാരോ ജജ്ഞേ, ജനനാജ്ജനകസംജ്ഞാഞ്ചാസാ വവാപ ।। ൪-൫-
അങ്ങനെ ഒരു ബാലൻ ജനിച്ചു. ജനനത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചതിനാൽ അവനെ ജനകൻ എന്നു വിളിച്ചു.
ഇത്യേതേ മൈഥിലാഃ। പ്രാചുര്യ്യണഏതേഷാമാത്മവിദ്യാശ്രയിണോഭൂപാലാ ഭവിഷ്യന്തീതി ।। ൪-൫-
ഇവരാണ് മൈഥില രാജാക്കന്മാർ. ഇവരിൽ പലരും ആത്മവിദ്യയിൽ ആഴമായിരുന്ന ഭൂപാലന്മാരാവും.
മൈത്രേയ ഉവാച । സൂര്യസ്യ വംശ്യാ ഭഗവന്കഥിതാ ഭവതാ മമ । സോമസ്യാപ്യഖിലാന്വശ്യാഞ്ഛ്രോതുമിച്ഛാമി പാര്ഥിവാന്
മൈത്രേയൻ ചോദിച്ചു: ഭഗവനെ, സൂര്യവംശജരെ കുറിച്ച് നിങ്ങൾ എനിക്ക് പറഞ്ഞുതന്നു. ഇപ്പോൾ സോമവംശജരായ എല്ലാ രാജാക്കന്മാരെയും കുറിച്ചും ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
കീര്ത്ത്യതേ സ്ഥിരകീര്ത്തീനാം യേഷാമദ്യാപി സംതതിഃ । പ്രസാദസുമുഖസ്താന്മേ ബ്രഹ്മന്നാഖ്യാതുമര്ഹസി
ഇന്നും പ്രശസ്തിയോടെ നിലനിൽക്കുന്ന, ദീർഘകാലം മഹത്വം പുലർത്തുന്ന ആ വംശത്തെക്കുറിച്ച് ദയവായി എനിക്ക് വിശദമായി പറയാമോ, മഹർഷേ?
ശ്രീപരാശര ഉവാച । ശ്രൂയതാം മുനിശാര്ദൂല വംശഃ പ്രതിഥതേജസഃ । സോമസ്യാനുക്രമാത്ഖ്യാതാ യത്രോര്വീപതയോഽഭവന്
ശ്രീപരാശരൻ പറഞ്ഞു: മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, സോമവംശത്തെപ്പറ്റി ശ്രവിക്കൂ. അതിൽ ധരാപാലന്മാർ അനേകം പേർ ജനിച്ചു. ആ വംശം മഹത്വത്താൽ പ്രശസ്തമാണ്.
നിഷധസ്യാപ്യനലസ്തസ്മാദപി നഭാഃ നഭസഃ പുംഡരീകസ്തത്തനയഃ ക്ഷേമധന്വാ തസ്യ ച ദേവാനീകസ്തസ്യാപ്യഹീനകോഽഹീനകസ്യാപി രുരുസ്തസ്യ ച പാരിയാത്രകഃ പാരിയാത്രാദ്ദേവലോ ദേവലാദ്വച്ചലഃ തസ്യാപ്യുത്കഃ ഉത്കാച്ച വജ്രനാഭസ്തസ്മാച്ഛംഖണസ്തമാദ്യുഷിതാശ്വസ്തതശ്ച വിശ്വസഹോ ജജ്ഞേ
നിഷധനിൽ നിന്നു അനലൻ ജനിച്ചു. അനലനിൽ നിന്നു നഭാഃ, നഭായിൽ നിന്നു പുണ്ടരീകം, അവനിൽ നിന്നു ക്ഷേമധൻവാൻ, ക്ഷേമധൻവാനിൽ നിന്നു ദേവാനീകൻ, ദേവാനീകനിൽ നിന്നു അഹീനകൻ, അഹീനകനിൽ നിന്നു റുരു, റുരുവിൽ നിന്നു പാരിയാത്രകൻ, പാരിയാത്രകനിൽ നിന്നു ദേവളൻ, ദേവളനിൽ നിന്നു വത്സലൻ, വത്സലനിൽ നിന്നു ഉത്കൻ, ഉത്കനിൽ നിന്നു വജ്രനാഭൻ, വജ്രനാഭനിൽ നിന്നു ശംഖനൻ, ശംഖനനിൽ നിന്നു ആദ്യുഷിതാശ്വൻ, ആദ്യുഷിതാശ്വനിൽ നിന്നു വിശ്വസഹൻ ജനിച്ചു.
സോഽപി തതൂകാലമേവാന്യൈര്ഗൌതമാദിഭിര്യാഗമകരോത് । സമാപ്തേ ചാമരപതേര്യാഗേ ത്വരാവാന് വിശിഷ്ടോ നിമേഃ കര്മ്മ കരിഷ്യാമീത്യാജഗാമ, തതൂകര്മ്മകര്ത്തൃ ത്വഞ്ച തത്ര ഗൌത മസ്യ ദൃഷ്ട്വാ, അഥ സ്വപതേ തസ്മൈ രാജ്ഞേ മാമപ്രത്യാഖ്യായൈത ദനേന ഗൌതമായ കര്മ്മാന്തരമര്പിതം യസ്മാത്, തസ്മാദയം വിദേഹോ ഭവിഷ്യാതീതി ശാപം ദദൌ ।। ൪-൫-
അതിനിടയിൽ നിമി ഗൗതമൻമാരെപ്പോലുള്ള മറ്റു ഋത്വിക്മാരുമായി യാഗം നടത്തി. ഇന്ദ്രന്റെ യാഗം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വസിഷ്ഠൻ വന്നു: 'ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിമിയുടെ യാഗം നടത്താം' എന്നു പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ഗൗതമൻ ഇതിനകം യാഗം നടത്തുന്നത് കണ്ടു, രാജാവ് തന്നെ നിരസിച്ചില്ലെന്നറിഞ്ഞു, വസിഷ്ഠൻ കോപത്തോടെ ഗൗതമനു മറ്റൊരു യാഗം ഏൽപ്പിച്ചു. രാജാവിനെ നോക്കി, 'നീ എന്നെ നിരസിക്കാതിരുന്നതുകൊണ്ട് നീ ദേഹരഹിതനാവും' എന്നിങ്ങനെ ശപിച്ചു.
'പ്രഭുവേ, ശരീരവും ആത്മാവും വേർപെടുന്നതിൽക്കാളേറെ വേദന ഈ ലോകത്ത് ഇല്ല. അതിനാൽ ഞാൻ എല്ലാ ജീവികളുടെ കണ്ണുകളിൽ വസിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു; വീണ്ടും ശരീരം എടുക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.' അപ്പോൾ ദേവന്മാർ അവനെ എല്ലാ ജീവികളുടെയും കണ്ണുകളിൽ പാർപ്പിച്ചു. അതിനുശേഷം ജീവികൾക്ക് ഉന്മേഷവും നിമിഷവും ഉണ്ടായി.
അഭൂദൂ വിദേഹോഽസ്യ പിതേതി വൈദേഹോ മഥനാന്മിഥിരഭൂത് । തസ്യോദാവസുഃ പുത്രോഽഭൂത് । തതോ നന്ദിവര്ദ്ധനഃ, തസ്മാത് സുകേതുഃ തസ്യാപി ദേവരാതഃ, തതശ്വ ബൃഹദുകൂഥഃ, തസ്യ ച മഹാവീര്യ്യഃ, തസ്യാപി സത്യധൃതിഃ, തതശ്വ ധൃഷ്ടകേതുഃ, ധൃഷ്ടകേതോര്ഹര്യ്യശ്വഃ, തസ്യ ച മരുഃ മരോഃ പ്രതിബന്ധകഃ തസ്മാത് കൃതരഥഃ തസ്മാത് കൃതിഃ, തസ്യ വിബുധഃ, തസ്യാപ മഹാധൃതിഃ, തസ്യ ച കൃതി രാതഃ, തതോ മഹാരോമാ തതഃ സുവര്ണരോമാ, തസ്യാപി പുത്രോ ഹ്രസ്വരോമാ തതഃ സീര ധ്വജോഽഭൂത് । തസ്യ പുത്രാര്ഥ യജനഭുവ കൃഷതഃ സീരേ സീതാ ദുഹിതാ സമുത്പന്നാസീത് സീരധ്വജസ്യ ഭ്രാതാ സാങ്കാശ്യാധിപതിഃ കുശധ്വജ നാമാ । സീരധ്വജസ്യാ പത്യഭാനുമാന് ।। ൪-൫-
അവനു ഒരു മകനായി വിദ്യേഹൻ ജനിച്ചു. അതിനാൽ അവനെ വൈദേഹൻ എന്നും വിളിച്ചു. മഥനനിൽ നിന്ന് മിഥി ജനിച്ചു. അവന്റെ മകൻ ഉദാവസു. ഉദാവസുവിൽ നിന്ന് നന്ദിവർദ്ധനൻ, നന്ദിവർദ്ധനനിൽ നിന്ന് സുകേതു, സുകേതുവിന്റെ മകൻ ദേവരാതൻ. ദേവരാതനിൽ നിന്ന് ബൃഹദുകൂഥൻ, അവനിൽ നിന്ന് മഹാവീര്യൻ, മഹാവീര്യനിൽ നിന്ന് സത്യധൃതി, സത്യധൃതിയിൽ നിന്ന് ധൃഷ്ടകേതു, ധൃഷ്ടകേതുവിൽ നിന്ന് ഹര്യശ്വൻ, ഹര്യശ്വന്റെ മകൻ മരു, മരുവിന്റെ മകൻ പ്രതിബന്ധകൻ, പ്രതിബന്ധകനിൽ നിന്ന് കൃതരഥൻ, കൃതരഥനിൽ നിന്ന് കൃതി, കൃതിയുടെ മകൻ വിഭുദൻ, വിഭുദനിൽ നിന്ന് മഹാധൃതി, മഹാധൃതിയിൽ നിന്ന് കൃതിരാതൻ, കൃതിരാതനിൽ നിന്ന് മഹാരോമൻ, മഹാരോമനിൽ നിന്ന് സുവർണരോമൻ, സുവർണരോമന്റെ മകൻ ഹ്രസ്വരോമൻ, ഹ്രസ്വരോമനിൽ നിന്ന് സീരധ്വജൻ ജനിച്ചു. സീരധ്വജൻ മകനായി ജനിക്കണമെന്നാഗ്രഹിച്ച് യാഗം നടത്തുമ്പോൾ, സീത എന്ന മകൾ ഉഴുവിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചുവന്നു. സീരധ്വജന്റെ സഹോദരൻ സാംകാശ്യയുടെ രാജാവായ കുശധ്വജൻ. സീരധ്വജന്റെ ഭാര്യ ഭാനുമതിയാണ്.
ബാനുമതഃ ശതദ്യ മ്നഃ, തസ്യ ശുചിഃ, തസ്മാദൂര്ജ്ജ ചവഹോ നാമ പുത്രോ ജജ്ഞ തസ്യാപി സത്യധ്വജഃ തതഃ കുനിഃ (ക്രിണിഃ), കുനേരഞ്ജനഃ, തതൂപുത്രഃ, ഋതുജിത്, തതോഽരിഷ്ടനേമിഃ, തസ്മാത് ശ്രതായുഃ, തതഃ സൂര്യ്യാശ്വഃ, തസ്മാത് സഞ്ജയഃ (സംനയഃ), തതഃ ക്ഷേമാരിഃ, തസമാ ദനേനാഃ,തസ്മാന്മീനരഥഃ (മാനരഥഃ) തസ്യ സത്യരഥഃ, തസ്യ സാത്യരഥിഃ, സാത്യരഥരുപഗുഃ, തസ്മാത് ശ്രുതഃ, തസ്മാച്ഛാ പാച്ച മിത്രാവരുണയോസ്തേജസി വാംശഷ്ഠതേജ (സുവര്ജ്ജാഃ), തസ്യാപി സുഭാസഃ, തതഃ സുശ്രുതഃ, തസ്മാജ്ജയഃ, ജയപുത്രോ വിജയഃ, തസ്യ ഋതഃ, ഋതാത് സുനയഃ, തതോ വീതഹവ്യഃ, തസ്മാത് സഞ്ജയഃ, തസ്മാദ് (ക്ഷേമാശ്വഃ തസ്മാത്) ധൃതിഃ ധൃതേര്ബഹുലാശ്വഃ തസ്യ പുത്രഃ കൃതിഃ കൃതൌ സന്തിഷ്ഠതേഽയ ജനക-വംശഃ ।। ൪-൫-
ഭാനുമതിയിൽ നിന്ന് ശതദ്യുമ്നൻ ജനിച്ചു. ശതദ്യുമ്നന്റെ മകൻ ശുചി. ശുചിയിൽ നിന്ന് ഊർജ്ജചവഹൻ എന്ന മകൻ ജനിച്ചു. അവനിൽ നിന്ന് സത്യധ്വജൻ, സത്യധ്വജനിൽ നിന്ന് കുനി, കുനിയിൽ നിന്ന് അഞ്ജനൻ, അഞ്ജനനിൽ നിന്ന് ഋതുജിത്, ഋതുജിതിൽ നിന്ന് അരിഷ്ടനേമി, അരിഷ്ടനേമിയിൽ നിന്ന് ശ്രതായു, ശ്രതായുവിൽ നിന്ന് സൂര്യാശ്വൻ, സൂര്യാശ്വനിൽ നിന്ന് സഞ്ജയൻ, സഞ്ജയനിൽ നിന്ന് ക്ഷേമാരി, ക്ഷേമാരിയിൽ നിന്ന് ദനേനൻ, ദനേനനിൽ നിന്ന് മീനരഥൻ, മീനരഥനിൽ നിന്ന് സത്യരഥൻ, സത്യരഥനിൽ നിന്ന് സാത്യരഥി, സാത്യരഥിയിൽ നിന്ന് സാത്യരഥരുപഗു, അവനിൽ നിന്ന് ശ്രുതൻ, ശ്രുതനിൽ നിന്ന് ശാപൻ, ശാപനിൽ നിന്ന് മിത്രാവരുണന്റെ പുത്രനായ പ്രകാശമുള്ള സുവർജ്ജൻ, സുവർജ്ജനിൽ നിന്ന് സുഭാസൻ, സുഭാസനിൽ നിന്ന് സുശ്രുതൻ, സുശ്രുതനിൽ നിന്ന് ജയൻ, ജയന്റെ മകൻ വിജയൻ, വിജയനിൽ നിന്ന് ഋത, ഋതയിൽ നിന്ന് സുനയൻ, സുനയനിൽ നിന്ന് വീതഹവ്യൻ, വീതഹവ്യനിൽ നിന്ന് സഞ്ജയൻ, സഞ്ജയനിൽ നിന്ന് ധൃതി, ധൃതിയിൽ നിന്ന് ബഹുലാശ്വൻ, ബഹുലാശ്വന്റെ മകൻ കൃതി. കൃതിയിൽ ജനകവംശം നിലനിൽക്കുന്നു.