തസ്യ രേവതീനാമ കന്യാഭവത്
അവനു രേവതി എന്നൊരു മകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സ താമാദായ കസ്യോയമര്ഹതീതി ഭഗവംതമബ്ജയോനിം പ്രഷ്ടും ബ്രഹ്മലോകം ജഗാമ
അവൾയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട്, ആരാണ് അവളെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ ഏറ്റവും യോഗ്യൻ എന്ന് അറിയാൻ, കമലജനനായ ഭഗവാനെ ചോദിക്കാൻ ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് പോയി.
താവച്ച ബ്രഹ്മണഓംതികേ ഹാഹാഹൂഹൂസംജ്ഞാഭ്യാം ഗംധര്വാഭ്യാമതിതാനം നാമ ദിവ്യം ഗാംധര്വമഗീയത
അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ ഹാഹാ, ഹൂഹൂ എന്ന ഗന്ധർവന്മാർ അതിതാന എന്ന ദിവ്യഗന്ധർവഗാനം പാടുകയായിരുന്നു.
തച്ച ത്രിമാര്ഗപരിവൃത്തൈരനേകയുഗപരിവൃത്തിം തിഷ്ഠന്നപി രൈവതശ്ശൃണ്വന്മുഹൂര്ത്തമിവ മേനേ
ആ ഗാനം പാടുമ്പോൾ മൂന്നു മാർഗ്ഗങ്ങൾ പലതവണ ചുറ്റി അനേകം യുഗങ്ങൾ കടന്നുപോയെങ്കിലും, രൈവതൻ അതു കേൾക്കുമ്പോൾ അതൊരക്ഷണം മാത്രമായിരുന്നെന്നു തോന്നി.
ഗീതാവസാനേ ച ഭഗവംതമബ്ജയോനിം പ്രണമ്യ രൈവതഃ കന്യായോഗ്യം വരമപൃച്ഛത്
ഗാനം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രൈവതൻ കമലജനനായ ഭഗവാനെ നമസ്കരിച്ച് തന്റെ മകൾക്ക് യോഗ്യനായ വരനെ ചോദിച്ചു.
തതശ്ചാസൌ ഭഗവാനകഥയത്കഥയ യോഭിമതസ്തേ വര ഇതി
അപ്പോൾ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള വരൻ ആരാണെന്ന് പറയൂ.'
പുനശ്ച പ്രണമ്യ ഭഗവതേ തസ്മൈ യഥാഭിമതാനാത്മനസ്സ വരാന് കഥയാമാസ । ക ഏഷാം ഭഗവതോഭിമത ഇതി യസ്മൈ കന്യാമിമാം പ്രയച്ഛാമീതി
പുനരായിയും ഭഗവാനെ നമസ്കരിച്ച് താൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ട വരന്മാരെ പറഞ്ഞു: 'ഇവരിൽ ആരെയാണ് ഭഗവാൻ അനുഗ്രഹിക്കുന്നത്? ആരെക്കാണ് ഈ മകളെ നൽകേണ്ടത്?' എന്ന് ചോദിച്ചു.
തതഃ കിംചിദവനതശിരാസ്സസ്മിതം ഭഗവാനബ്ജയോനിരാഹ
അപ്പോൾ തല കുറച്ച് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ കമലജനനായ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു.
യ ഏതേ ഭവതോഭിമതാ നൈതേഷാം സാംപ്രതം പുത്രപൌത്രാപത്യാപത്യസംതതിരസ്ത്യവനീതലേ
നിനക്ക് ഇഷ്ടമായവരിൽ ഒരാളുടെയും മക്കളോ മുമ്മക്കളോ ഇനി ഭൂമിയിൽ ശേഷിക്കുന്നില്ല.
ബഹൂനി തവാത്രൈവ ഗാംധര്വം ശൃണ്വതശ്ചതുര്യഗാന്യതീതാനി സാംപ്രതം
നീ ഇവിടെ ഈ ഗന്ധർവഗാനം കേൾക്കുമ്പോൾ അനേകം യുഗങ്ങൾ ഇതിനകം കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു.
മഹീതലേഷ്ടാവിംശതിതമമനോശ്ചതുര്യുഗമതീതപ്രായം വര്തതേ
ഭൂമിയിൽ ഇരുപത്തിയെട്ടാമത്തെ മനുവിന്റെ ചതുര്യുഗം ഇപ്പോൾ കഴിഞ്ഞുപോകുന്ന സമയത്താണ്.
ആസന്നോ ഹി കലിഃ
ഇപ്പോൾ കലിയുഗം അടുത്തിരിക്കുന്നു.
അന്യസ്മൈ കന്യാരത്നമിദം ഭവതൈകാകിനാഭിമതായ ദേയമ്
നീ ഈ മകളെ, നീയൊറ്റയ്ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന മറ്റൊരു യോഗ്യനായവനു നൽകണം.
ഭവതോപി പുത്രമിത്ത്രകലത്രമംത്രിഭൃത്യബംധുബലകോശാദയസ്സമസ്താഃ കാലേനൈതേനാത്യംതമതീതാഃ
നിന്റെ എല്ലാ മക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും ഭാര്യമാരും മന്ത്രിമാരും സേവകരും ബന്ധുക്കളും സൈന്യവും ധനവും എല്ലാം കാലക്രമത്തിൽ പൂര്ണമായും കഴിഞ്ഞുപോയി.
തതഃ പുനരപ്യുത്പന്നസാധ്വസോ രാജാ ഭഗവംതം പ്രണമ്യ പപ്രച്ഛ
അതിനുശേഷം വീണ്ടും ഭയത്തോടെ രാജാവ് ഭഗവാനെ നമസ്കരിച്ച് ചോദിച്ചു.
ഭഗവന്നേവമവസ്ഥിതേ മ യേയം കസ്മൈ ദേയേതി
ഭഗവാനേ, ഇങ്ങനെയുള്ള സാഹചര്യത്തിൽ ഈ പെൺകുട്ടിയെ ആര്ക്ക് നൽകരുതെന്ന് പറയാമോ?
തതസ്സ ഭഗവാന് കിംചിദവനമ്രകംധരഃ കൃതാംജലിര്ഭൂത്വാ സര്വലോകഗുരുരംഭോജയോനിരാഹ
അപ്പോൾ സർവ്വലോകഗുരുവായ കമലത്തിൽ ജനിച്ച ഭഗവാൻ, തല കുറച്ച് കൂപ്പി കൈകൂപ്പി നമസ്കരിച്ച് പറഞ്ഞു.
ബ്രഹ്മോവാച । ന ഹ്യാദിമധ്യാംതമജസ്യ യസ്യ വിദ്മോ വയം സര്വമയസ്യ ധാതുഃ । ന ച സ്വരൂപം ന പരം സ്വഭാവം ന ചൈവ സാരം പരമേശ്വരസ്യ
ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: ജനനമില്ലാത്തവന്റെ ആരംഭവും നടുവും അവസാനംവുമെന്തെന്നു ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല; എല്ലാം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ സ്രഷ്ടാവിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപവും പരമസ്വഭാവവും സാരവും ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല.
കലാമുഹൂര്ത്താദിമയശ്ച കാലോ ന യദ്വിഭൂതേഃ പരിണാമഹേതുഃ । അജന്മനാശസ്യ സദൈകമൂര്ത്തേരനാമരൂപസ്യ സനാതനസ്യ
ക്ഷണം, മുഹൂർത്തം എന്നിവകൊണ്ട് കണക്കാക്കുന്ന കാലം, ജനനമില്ലാത്ത, മരണമില്ലാത്ത, ഒരേ രൂപത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന, നാമരൂപരഹിതമായ, ശാശ്വതനായ അവന്റെ മഹത്വത്തിന് മാറ്റം വരുത്തുന്ന കാരണമല്ല.
യസ്യ പ്രസാദാദഹമച്യുതസ്യ മൂര്ത്തിഃ പ്രജാസൃഷ്ടികരഓംതകാരീ । ക്രോധാച്ച രുദ്ര ഃ! സ്ഥിതിഹേതുഭൂതോ യസ്മാച്ച മധ്യേ പുരുഷഃ പരസ്മാത്
അച്യുതന്റെ കൃപയാൽ ഞാൻ സൃഷ്ടിയും സംഹാരവും ചെയ്യുന്നവനായി നിലകൊള്ളുന്നു; അവന്റെ കോപത്തിൽ നിന്ന് രുദ്രൻ, സംഹാരത്തിന് കാരണനായി ഉണരുന്നു; അതുപോലെ, ഇടയിൽ പരമനിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനായ പുരുഷൻ ഉണ്ട്.
തദ്രൂ പമാസ്ഥായ സൃജത്യ ജോയഃ സ്ഥിതൌ ച യോഽസൌ പുരുഷസ്വരൂപീ । രുദ്ര സ്വരൂപേണ ച യോത്തി വിശ്വം ധത്തേ തഥാനംതവപുസ്സമസ്തമ്
അവന്റെ തന്നെ രൂപം സ്വീകരിച്ച് അവൻ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; പുരുഷസ്വരൂപത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു; രുദ്രന്റെ രൂപത്തിൽ ലോകം സംരക്ഷിക്കുന്നു; അങ്ങനെ അനന്തരൂപനായവൻ എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.
പാകായ യോഗ്നിത്വമുപൈതി ലോകാന്ബിഭര്ത്തി പൃഥ്വീവപുഖ്യയാത്മാ । ശക്രാദിരൂപീ പരിപാതി വിശ്വമര്കേംദുരൂപശ്ച തമോ ഹിനസ്തി
ലോകം പാകപ്പെടാൻ അഗ്നിയായി മാറുന്നു; ഭൂമിരൂപത്തിൽ ആത്മാവായി ലോകങ്ങളെ താങ്ങുന്നു; ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ളവരും ആയി വിശ്വം സംരക്ഷിക്കുന്നു; സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ആയി ഇരുണ്ടത് നീക്കം ചെയ്യുന്നു.
കരോതി ചേഷ്ടാശ്ശ്വസനസ്വരൂപീ ലോകസ്യ തൃപ്തിം ച ജലാന്നരൂപീ । ദദാതി വിശ്വസ്ഥിതിസംസ്ഥിതസ്തു സര്വാവകാശം ച നഭസ്സ്വരൂപീ
ശ്വാസമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു; ജലവും അന്നവും ആയി ലോകത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു; വിശ്വത്തിന്റെ നിലനില്പിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; ആകാശം പോലെ എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സ്ഥലം നൽകുന്നു.
യസ്സൃജ്യതേ സര്ഗകൃദാത്മനൈവ യഃ പാല്യതേ പാലയിതാ ച ദേവഃ । വിശ്വാത്മകസ്സംഹൃയതേംതകാരീ പൃഥക് ത്രയസ്യാസ്യ ച യോവ്യയാത്മാ
സ്വയം സൃഷ്ടിയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ, സംരക്ഷകൻ, ദൈവം, വിശ്വത്തിന്റെ ആത്മാവ്, സംഹാരകൻ, ഈ മൂവിന്റെയും അക്ഷയമായ സാരമായവൻ.
യസ്മിഞ്ജഗദ്യോ ജഗദേതദാദ്യോ യം ചാശ്രിതോസ്മിഞ്ജഗതി സ്വയംഭൂഃ । സ സര്വഭൂതപ്രഭവോ ധരിത്ര്! യാം സ്വാംശ്നോ പുഷ്ണുര്നൃപ തേഽവതീര്ണഃ
ഈ ലോകം, ലോകങ്ങളിൽ ആദിയായത്, ആരിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; സ്വയംഭുവൻ ആരിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു; ഭൂമിദേവി, എല്ലാ ജീവികളുടെ ഉറവിടമായവൻ, തന്റെ ഭാഗം കൊണ്ട് ഇവിടെ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു, രാജാവേ, നിന്നെ പോഷിപ്പാൻ.
കുശസ്ഥലീ യാ തവ ഭൂപ രമ്യാ പുരീ പുരാഭൂദമരാവതീവ । സാ ദ്വാരകാ സംപ്രതി തത്ര ചാസ്തേ സ കേശവാംശോ ബലദേവനാമാ
രാജാവേ, നിന്റെ മനോഹരമായ നഗരമായ കുശസ്ഥലീ, മുമ്പ് അമരാവതിപോലെയായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ അതാണ് ദ്വാരക; അവിടെ കേശവന്റെ ഭാഗമായ ബാലദേവൻ വസിക്കുന്നു.
തസ്മൈ ത്വമേനാം തനയാം നരേംദ്ര പ്രയച്ഛ മായാമനുജായ ജായാമ് । ശ്ലാഘ്യോ വേരോസൌ തനയാ തവേയം സ്ത്രീരത്നഭൂതാ സദൃശോ ഹി യോഗഃ
അതിനാൽ രാജാവേ, നീ ഈ മകളെ മഹിമയുള്ള ശത്രുവിന്റെ പുത്രനു ഭാര്യയായി നൽകുക; ഈ സ്ത്രീരത്നം അവനു യോജിച്ചവളാണ്.
ശ്രീപരാശര ഉവാച । ഇതീരിതോസൌ കമലോദ്ഭവേന ഭുവം സമാസാദ്യ പതിഃ പ്രജാനാമ് । ദദര്ശ ഹ്രസ്വാന് പുരുഷാന് വിരൂപാനല്പൌജസസ്സ്വല്പവിവേകവീര്യാന്
ശ്രീ പരാശരൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കമലത്തിൽ ജനിച്ചവൻ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ജനങ്ങളുടെ അധിപൻ ഭൂമിയിൽ എത്തി, ചെറുതും രൂപവൈകല്യമുള്ളതും ശക്തിയില്ലാത്തതും വിവേകവും വീര്യവും കുറഞ്ഞതുമായ മനുഷ്യരെ കണ്ടു.
കുശസ്ഥലീം താം ച പുരീമുപേത്യ ദൃഷ്ട്വാന്യരൂപാം പ്രദദൌ സ കന്യാമ് । സീരായുധായ സ്ഫടികാചലാഭവക്ഷസ്ഥലായാതുലധീര്നരേംദ്ര ഃ!
കുശസ്ഥലീ എന്ന നഗരത്തിലെത്തിയ രാജാവ്, അതിന്റെ രൂപം മാറിയതായി കണ്ടു. തന്റെ മകളെ, സ്ഫടികപർവ്വതം പോലെയുള്ള വക്ഷസ്ഥലം ഉള്ളവളെ, അതുലബുദ്ധിയുള്ള രാജാവ് ശിരായുധനു നൽകി.
ഉച്ചപ്രമാണാമിതി താമവേക്ഷ്യ സ്വലാംഗലാഗ്രേണ ച താലകേതുഃ । വിനമ്രയാമാസ തതശ്ച സാപി ബഭൂവ സദ്യോ വനിതാ യഥാന്യാ
ആ പെണ്ണിന്റെ ഉയരം വളരെ കൂടുതലാണെന്ന് കണ്ട താലകേതു, തന്റെ നിലവിളയുടെ അറ്റം കൊണ്ട് അവളെ സ്പർശിച്ചു. ഉടനെ അവൾ സാധാരണ സ്ത്രീപോലെ മാറി.