യാജ്ഞവല്ക്യോഽപി മൈത്രേയ! പ്രാമായാമപരായണഃ । തുഷ്ടാവ പ്രയതഃ സൂര്യം യജൂഷ്യബിലഷംസ്തതഃ
മൈത്രേയാ, യാജ്ഞവൽക്ക്യനും പരമശുദ്ധിയിലേക്കു മനസ്സു കേന്ദ്രീകരിച്ച് സൂര്യനെ ഭക്തിപൂർവ്വം സ്തുതിച്ചു, യജുർവേദമന്ത്രങ്ങൾ ലഭിക്കണമെന്നാഗ്രഹത്തോടെ.
നമഃ സവിത്രേ ദ്രാരായ വിമുക്തേഃ സിതതേജസേ । ഋഗൂയജുഃ സാമഭൂതായ ത്രയീധാമവതേ നമഃ
ശക്തനായ രക്ഷകനായ, മോക്ഷം നൽകുന്ന, വെളിച്ചത്തിന്റെ സ്വരൂപനായ സവിത്രേ, ഋഗ്, യജുർ, സാമവേദങ്ങളുടെ സാരമായ, ത്രയീധാമമായവനേ, നമസ്കാരം.
നമോഽഗ്രീഷോമഭൂതായ ജഗതഃ കാരണാത്മനേ । ഭാസ്കരായ പരം തേജഃ സൌഷുമ്നമുരു ബിഭ്രതേ
അഗ്നിയും സോമവുമാകുന്ന, ലോകത്തിന്റെ കാരണമാകുന്ന ആത്മാവായ, പരമതേജസ്സും മഹത്തായ സൗഷുമ്ന കിരണങ്ങളും ഉള്ള ഭാസ്കരനേ, നമസ്കാരം.
കലാകാഷ്ഠാനിമേഷാദികാലജ്ഞാനാത്മനേ നമഃ । ധ്യേയായ വിഷ്ണുരൂപായ പരമാക്ഷരരൂപിണേ
കല, കഷ്ട, നിമിഷം തുടങ്ങിയ കാലത്തിന്റെ അറിവാണ് സ്വരൂപമായവനേ, ധ്യാനയോഗ്യനായ, വിഷ്ണുരൂപിയും പരമാക്ഷരമായവനേ, നമസ്കാരം.
ബിഭര്ത്തി യഃ സുരഗണാനാപ്യായ്യേന്ദു ഖരശ്മിഭിഃ । സുധാമൃതേന ച പിതൄ സ്തസ്മൈ തൃപ്താത്മനേ നമഃ
ദേവതകളെ കഠിനമായ കിരണങ്ങൾകൊണ്ട് പോഷിപ്പിക്കുന്നവനും, പിതൃകളെ അമൃതംകൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നവനും, തൃപ്തിയെന്ന സ്വരൂപനായവനേ, നമസ്കാരം.
ഹിമാമ്ബുഘര്മവൃഷ്ടീനാം കര്താ ഹര്താ ച യഃ പ്രഭുഃ । തസ്മൈ ത്രികാലരൂപായ നമഃ സൂര്യ്യായ വേധസേ
ഹിമം, വെള്ളം, ചൂട്, മഴ എന്നിവ സൃഷ്ടിക്കുകയും നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രഭുവായ, ത്രികാലസ്വരൂപിയായ, സ്രഷ്ടാവായ സൂര്യനേ, നമസ്കാരം.
യോ ഹന്തി തിമിരാണ്യേകോ ജഗതോഽസ്യ ജഗര്ത്പാതഃ । സത്ത്വധാമധരോ ദേവോ നമസ്തസ്മൈ വിവസ്വതേ
ഇഹലോകത്തിലെ ഇരുട്ട് ഒറ്റയ്ക്കു നീക്കം ചെയ്യുന്നവനും, ലോകത്തെ ഉണർത്തുന്നവനും, സത്ത്വധാമം നിലനിര്ത്തുന്ന ദേവനായ വിവസ്വാനേ, നമസ്കാരം.
സത്കര്മയോഗ്യോ ന ജനോ നൈവാപഃ സൌചകാരണമ് । യസ്മിന്നനുദിതേ തസ്മൈ നമോ ദേവായ വേധസേ
സൂര്യൻ ഉദയിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ, യാതൊരു മനുഷ്യനും സത്കർമ്മങ്ങൾക്ക് യോഗ്യനല്ല; വെള്ളം പോലും ശുദ്ധിയുടെ കാരണമാകില്ല. ആ സ്രഷ്ടാവായ ദേവനേ, നമസ്കാരം.
സ്പൃഷ്ടോ യദംശുബിര്ലോകഃ ക്രിയായോഗ്യോഽഭിജായതേ । പവിത്രതാകാരണായ തസ്മൈ ശുദ്ധാത്മനേ നമഃ
അവന്റെ കിരണങ്ങൾ ലോകത്തെ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ, ലോകം പ്രവർത്തനത്തിന് യോഗ്യമാകുന്നു; ശുദ്ധിയുടെ കാരണമാകുന്ന ശുദ്ധാത്മാവിനേ, നമസ്കാരം.
നമഃ സവിത്രേ സൂര്യായ ഭാസ്കരായ വിവസ്വതേ । ആദിത്യായാദിബൂതായ ദേവാദീനാം നമോ നമഃ
സവിത്രേ, സൂര്യനേ, ഭാസ്കരനേ, വിവസ്വാനേ, ആദിത്യനേ, ആദിദേവനായവനേ, ദേവന്മാരിൽ പ്രഥമനായവനേ, നമസ്കാരം, നമസ്കാരം.
ഹിരണ്മയം രഥം യസ്യ കേതവോഽമൃതധായിനഃ । വഹന്തി ബുവനാലോകിചക്ഷുഷം തം നമാമ്യഹമ്
അമൃതം നിറഞ്ഞ കിരണങ്ങൾ വഹിക്കുന്ന സ്വർണ്ണരഥത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന, ലോകങ്ങളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന കണ്ണായവനേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
ഇത്യേവമാദിഭിസ്തേന സ്തൂയമാനഃ സ്തവൈ രവിഃ । വാജിരൂപധരഃ പ്രാഹ വ്രിയതാമിതി വാച്ഛിതമ്
ഇങ്ങനെ ഈ സ്തോത്രങ്ങളാൽ സ്തുതിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, സൂര്യൻ കുതിരയുടെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനായി: 'നിനക്ക് ആഗ്രഹമുള്ളത് ചോദിക്കൂ' എന്നു പറഞ്ഞു.
യാജ്ഞവല്കയസ്തദാ പ്രാഹ പ്രണിപത്യ ദിവാകരമ് । യജൂഷി താനി മേ ദേഹി യാനി സന്തി ന മേ ഗുരൌ
അപ്പോൾ യാജ്ഞവൽക്ക്യൻ ദിവാകരനോട് നമസ്കരിച്ചു പറഞ്ഞു: 'എന്റെ ഗുരുവിനില്ലാത്ത യജുർവേദമന്ത്രങ്ങൾ ദയവായി എനിക്ക് തരിക.'
ഏവമുക്തോ ദദൌ തസ്മൈ യജൂഷി ഭഗവാന് രവിഃ । അയാതയാമസംജ്ഞാനി യാനി വേത്തി ന തദഗുരുഃ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഭഗവാൻ രവി അവനു അയാതയാമം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന, ഗുരുവിന് അറിയില്ലാത്ത യജുർവേദമന്ത്രങ്ങൾ നൽകി.
യജൂഷി യൈരധീതാനി താനി വിപ്രൈര്ദ്രിജോത്തമ । വാജിനസ്തേ സമാഖ്യാതാഃ സൂര്യാശ്വഃ സോഽഭവദ യതഃ
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനായ ബ്രാഹ്മണന്മാർ പഠിച്ച യജുര്വേദ മന്ത്രങ്ങൾ വാജിനൻ പഠിപ്പിച്ചു. അവിടെയാണു സൂര്യന്റെ കുതിരകളുടെ പാരമ്പര്യം ആരംഭിച്ചത്.
ശാഖാഭേദാസ്തു തേഷാം വൈ ദശ പഞ്ച ച വാജിനാമ് । കാണ്വാദ്യാസ്തു മഹാഭാഗ! യാജ്ഞവല്ക്യാ-പ്രവര്തിതാഃ
മഹാഭാഗനേ, വാജിനന്മാർക്ക് പതിനഞ്ച് ശാഖകളുണ്ട്. യാജ്ഞവൽക്ക്യൻ ആരംഭിച്ച കാണ്വാദികൾ പ്രശസ്തരാണ്.
സാമവേദതരോഃ ശാശാ വ്യാസശിഷ്യഃ സ ജൈമിനിഃ । ക്രമേണ യേന മൈത്രേയ! ബിഭേദ ശ്വൃണു തന്മമ
മൈത്രേയാ, വ്യാസന്റെ ശിഷ്യനായ ജൈമിനി ക്രമമായി സാമവേദത്തിന്റെ ശാഖകൾ വിഭജിച്ചു. അതെല്ലാം നീ എന്റെ മുഖേന കേൾക്കു.
സുമന്തുസ്തസ്യ പുത്രോഽഭൂത് സുകര്മാസ്യാപ്യഭൂത് സുതഃ । അധീതവന്താവേകൈകാം സംഹിതാം തൌ മഹാമുനീ
ജൈമിനിയുടെ മകനായി സുമന്തു ജനിച്ചു. അവനു സുകർമാ എന്ന പുത്രനും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ മഹാമുനികൾ ഓരോരുത്തരും ഓരോ സംഹിത പഠിച്ചു.
സാഹസ്ത്രം സംഹിതാഭേദം സുകര്മാ തത്സുതസ്തതഃ । ചകാര തഞ്ച തിച്ഛിഷ്യൌ ജഗൃഹാതേ മഹാമതീ
സുമന്തുവിന്റെ മകനായ സുകർമാ ആയിരം സംഹിതാഭേദങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. അതിൽ രണ്ടു പ്രബുദ്ധ ശിഷ്യന്മാർ അവയെ ഏറ്റെടുത്തു.
ഹിരണ്യനാഭഃ കൌശല്യഃ പൌഷ്പിഞ്ജിശ്വ ദ്രിജോത്തമ । ഉദീച്യസാമഗാഃ ശിഷ്യാസ്തേബ്യഃ പഞ്ചദശാ സ്മൃതാഃ
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, കൗശല്യകുലത്തിൽ ജനിച്ച ഹിരണ്യനാഭനും പോഷ്പിഞ്ചിയും ശിഷ്യന്മാരായിരുന്നു. അവരിൽ നിന്ന് വടക്കൻ സാമഗന്മാർ പതിനഞ്ച് പേരായി അറിയപ്പെടുന്നു.
ഹിരണയനാഭാത് താവത്യഃ സംഹിതാ യൈര്ദ്രിജോത്തമൈഃ । ഗൃഹീതാസ്തേഽപി ചോച്യന്തേ പണ്ഡിതൈഃ പ്രാച്യസാമഗാഃ
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, ഹിരണ്യനാഭനിൽ നിന്ന് മഹാന്മാരായ ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഏറ്റെടുത്ത സംഹിതകൾ പണ്ഡിതന്മാർ കിഴക്കൻ സാമഗന്മാർ എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.
ലോകാക്ഷിഃ കുഥമിശ്ചൈവ കുസീദിര്ലാങ്ഗലിസ്തഥാ । പൌഷ്പിഞ്ജിശിഷ്യാസ്തദ്ഭദൈഃ സംഹിതാ ബഹൂലീകൃതാഃ
ലോകാക്ഷി, കുതുമി, കുസീദി, ലാംഗലി എന്നിവരും മറ്റ് ശിഷ്യന്മാരും ചേർന്ന് പോഷ്പിഞ്ചിയുടെ ശിഷ്യരായി സംഹിതകൾ വളരെ വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
ഹിരണ്യനാഭശിഷ്യശ്ച ചതുര്വിശംതിസംഹിതാഃ । പ്രോവാച കൃതിനാമാസൌ ശിഷ്യേഭ്യഃ സ മഹാമതിഃ
ഹിരണ്യനാഭന്റെ ശിഷ്യനായ ആ പ്രബുദ്ധൻ തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് ഇരുപത്തിനാലു സംഹിതകൾ പഠിപ്പിച്ചു.
തൈശ്വാപി സാമവേദോഽസൌ ശാഖാഭികര്ബഹുലീകൃതഃ । അഥര്വണാമഥോ വക്ഷ്യേ സംഹിതാനാം സമുജ്വയമ്
അവരാൽ സാമവേദം കൂടുതൽ ശാഖകളായി വ്യാപിച്ചു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ അതർവവേദത്തിന്റെ സംഹിതകളെക്കുറിച്ച് പറയും.
ശിഷ്യമധ്യാപയാമാസ കബന്ധം സോഽപി തം ദ്രിധാ । കൃതാ തു ദേവദര്ശായ തഥാ പഥ്യായ ദത്തവാന്
അവൻ തന്റെ ശിഷ്യനായ കബന്ധനെ പഠിപ്പിച്ചു. കബന്ധൻ അതു ഉറപ്പോടെ ദേവദർശനും പഥ്യനും നൽകി.
അഥര്വവേദം സ മുനിഃ സുമന്തുരമിതദ്യുതിഃ । ദേവദര്ശസ്യ ശിഷ്യാസ്തു മൌദഗോ ബ്രഹ്മബലിസ്തഥാ । ശൌക്യായനിഃ പിപ്പലാദസ്തഥാന്യോ മുനിസത്തമഃ
പ്രഭയുള്ള മഹർഷിയായ സുമന്തു അതർവവേദം പഠിപ്പിച്ചു. ദേവദർശന്റെ ശിഷ്യന്മാർ മൗദഗൻ, ബ്രഹ്മബലി, ശൗക്യായനി, പിപ്പലാദൻ, മറ്റൊരു മഹർഷി എന്നിവരായിരുന്നു.
പഥ്യസ്യാപി ത്രയഃ ശിഷ്യാഃ കൂതാ യൈര്ദ്രിജ! സംഹിതാഃ । തജാജാലിഃ കുമുദാദിശ്വ തൃതീയഃ ശൌനകോ ദ്രിജ
ബ്രാഹ്മണനേ, പഥ്യനും മൂന്ന് ശിഷ്യന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. ജാജാലി, കുമുദ, മൂന്നാമൻ ശൗണകൻ—ഇവരാണ് സംഹിതകൾ വിഭജിച്ചത്.
ശൌനകസ്തു ദ്രിധാ കൃത്വാ ദദാവേകന്തു ബഭ്രവേ । ദ്രിതീയാം സംഹിതാ പ്രാദാത് സൌന്ധവായനസംജ്ഞിനേ
ശൗണകൻ സംഹിത ഉറപ്പാക്കി ഒന്നാം സംഹിത ബഭ്രവനു നൽകി. രണ്ടാമത്തേത് സൗന്ധവായനനു നൽകി.
സൈന്ധവാ മൂഞ്ജികേശാശ്വ ദ്രിധാ ഭിന്നാസ്ത്രിധാ പുനഃ । നക്ഷത്രകല്പോ വേദാനാം സംഹിതാനാം തഥൈവ ച
സൈന്ധവനും മൂഞ്ജികേശനും ഉറപ്പാക്കിയ സംഹിതയെ വീണ്ടും മൂന്നു ഭാഗങ്ങളാക്കി. അതുപോലെ നക്ഷത്രകല്പം ഉൾപ്പെടെയുള്ള വേദങ്ങളുടെ സംഹിതകളും വിഭജിച്ചു.
ചതുര്ഥഃ സ്യാദാങ്ഗിരസഃ ശാന്തികല്പശ്വ പഞ്ചമഃ ശ്രേഷ്ഠാസ്ത്വഥര്വണാമേതേ സംഹിതാനാം വികല്പകാഃ
നാലാമത് ആംഗിരസും അഞ്ചാമത് ശാന്തികല്പവുമാണ്. ഇവരാണ് അതർവവേദത്തിലെ പ്രധാന സംഹിതാവിഭജകർ.