തഥാഭിധ്യായതസ്തസ്യ സത്യാഭിധ്യായിനസ്തതഃ । പ്രാദുര്ബഭൂവ ചാവ്യക്താദര്വാക്സ്രോതാസ്തു സാധകഃ
അങ്ങനെ സത്യസങ്കല്പത്തോടെ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് കീഴോട്ടു ഒഴുകുന്ന ഫലപ്രദമായ സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു.
യസ്മാദര്വാഗ്വ്യവര്ത്തന്ത തതോര്വാക്സ്രോതസസ്തു തേ । തേ ച പ്രകാശബഹുലാസ്തമോദ്രി ക്താ രജോധികാഃ
അവർ മേലോട്ടുള്ള പ്രവാഹത്തിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞുപോയതുകൊണ്ട്, വാക്കിന്റെ പ്രവാഹങ്ങൾ അവർക്കു ലഭിച്ചു. അവ വാക്കുകൾ പ്രകാശം നിറഞ്ഞതായിരുന്നുവെങ്കിലും, ഇരുണ്ടതും ആസക്തിയാൽ ആധിക്യപ്പെട്ടതുമാണ്.
തസ്മാത്തേ ദുഃഖബഹുലാ ഭൂയോഭൂയശ്ച കാരിണഃ । പ്രകാശാ ബഹിരന്തശ്ച മനുഷ്യാഃ സാധകാസ്തു തേ
അതിനാൽ, അവർ ദു:ഖം നിറഞ്ഞവരും, വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെടുന്നവരുമാണ്. മനുഷ്യർ, പുറത്തും ഉള്ളിലും വ്യക്തമായവരാണ്, അവർ തന്നെയാണ് പരിശ്രമിക്കുന്നവർ.
ഇത്യേതേ കഥിതാഃ സര്ഗാഃ ഷഡത്ര മുനിസത്തമ । പ്രഥമോ മഹതഃ സര്ഗോ വിജ്ഞേയോ ബ്രഹ്മണസ്തു സഃ
ഇങ്ങനെ, മഹർഷേ, ഈ ആറു സൃഷ്ടികൾ ഇവിടെ വിവരിച്ചു. ആദ്യത്തെത് മഹത് സൃഷ്ടിയാണെന്നും അത് ബ്രഹ്മാവിന്റെതാണെന്നും അറിയണം.