പരമാര്ഥസ്ത്വമേവൈകോ നാന്യോസ്തി ജഗതഃ പതേ । തവൈഷ മഹിമാ യേന വ്യാപ്തമേതച്ചരാചരമ്
ലോകനാഥാ, നീയേയാണ് പരമാർത്ഥം; മറ്റൊന്നുമില്ല. നിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടാണ് ഈ ചലനശീലവും അചലവുമായ ലോകം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.
യദേതദൃശ്യതേ മൂര്ത്തമേതജ്ജ്ഞാനാത്മനസ്തവ । ഭ്രാന്തിജ്ഞാനേന പശ്യന്തി ജഗദ്രൂ പമയോഗിനഃ
ഇവിടെ കാണുന്ന എല്ലാ രൂപങ്ങളും, ജ്ഞാനസ്വരൂപമായ നിന്റെ തന്നെ ഭാവങ്ങളാണ്; എന്നാൽ മായയാൽ ബാധിച്ചവരാണ് ലോകത്തെ വേറിട്ടതായാണ് കാണുന്നത്, യോഗിമാരേ.
ജ്ഞാനസ്വരൂപമഖിലം ജഗദേതദബുദ്ധയഃ । അര്ഥസ്വരൂപം പശ്യന്തോ ഭ്രാമ്യന്തേ മോഹസംപ്ലവേ
അറിയാത്തവർ ഈ ലോകം മുഴുവൻ വസ്തുവായാണ് കാണുന്നത്; അങ്ങനെ അവർ അതിനെ വെറും വസ്തുക്കളായി കരുതി, മായയുടെ തിരമാലയിൽ അലയുന്നു.
യേ തു ജ്ഞാനവിദഃ ശുദ്ധചേതസസ്തേഽഖിലം ജഗത് । ജ്ഞാനാത്മകം പ്രപശ്യന്തി ത്വദ്രൂ പം പരമേശ്വര
ജ്ഞാനം അറിയുന്ന, ശുദ്ധചിത്തമുള്ളവർ, ഈ ലോകം മുഴുവൻ ജ്ഞാനസ്വരൂപമായാണ് കാണുന്നത്; അവർ നിന്റെ രൂപം കാണുന്നു, പരമേശ്വരാ.
പ്രസീദ സര്വ സര്വാത്മന്ഭവായ ജഗതാമിമാമ് । ഉദ്ധരോര്വീമമേയാത്മഞ്ഛന്നോ ദേഹ്യബ്ജലോചന
സകലത്തിന്റെയും ആത്മാവായവനേ, ലോകങ്ങളുടെ ഭാവിക്കായി ദയചെയ്യണേം. കമലനയനനായവനേ, ഈ രൂപത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവനേ, ഭൂമിയെ ഉയർത്തണമേ.
സത്ത്വോദ്രി ക്തോഽസി ഭഗവന് ഗോവിംദ പൃഥിവീമിമാമ് । സമുദ്ധര ഭവായേശ ശന്നോ ദേഹ്യബ്ജലോചന
സത്വഗുണം നിറഞ്ഞ ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദാ, ഈ ഭൂമിയെ നമ്മുടെ ഭാവിക്കായി ഉയർത്തണമേ. കമലനയനനായവനേ, ഞങ്ങൾക്കു ദയചെയ്യണമേ.
സര്ഗപ്രവൃത്തിര്ഭവതോ ജഗതാമുപകാരിണീ । ഭവത്വേഷാ നമസ്തേഽസ്തു ശന്നോ ദേഹ്യബ്ജലോചന
ലോകങ്ങൾക്ക് ഉപകാരമായ സൃഷ്ടിക്രമം നിന്നിൽ നിന്നു തുടരണമേ. നമസ്കാരം, കമലനയനനായവനേ, ഞങ്ങൾക്കു ദയചെയ്യണമേ.
ശ്രീപരാശര ഉവാച। ഏവം സംസ്തൂയമാനസ്തു പരമാത്മാ മഹീധരഃ । ഉജ്ജഹാര ക്ഷിതിം ക്ഷിപ്രം ന്യസ്തവാംശ്ച മഹാമ്ഭസി
ശ്രീപരാശരൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട പരമാത്മാവും ഭൂമിയെ ചുമക്കുന്നവനും വേഗത്തിൽ ഭൂമിയെ ഉയർത്തി മഹാസമുദ്രത്തിൽ വെച്ചു.
തസ്യോപരി ജലൌഘസ്യ മഹതീ നൌരിവ സ്ഥിതാ । വിതതത്ത്വാത്തു ദേഹസ്യ ന മഹീ യാതി സംപ്ലവമ്
അവന്റെ മേൽ, വെള്ളത്തിന്റെ പ്രളയത്തിൽ, ഭൂമി വലിയ ഒരു കപ്പലുപോലെ നിലകൊണ്ടു. അവന്റെ ദേഹത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയാൽ ഭൂമി മുങ്ങിയില്ല.
തതഃ ക്ഷിതിം സമാം കൃത്വാ പൃഥിവ്യാം സോചിനോദ്ഗിരീന് । യഥാവിഭാഗം ഭഗവാനനാദിഃ പരമേശ്വരഃ
അതിനുശേഷം ഭൂമിയെ സമമായി ആക്കി, ആദിയില്ലാത്ത പരമേശ്വരൻ, പർവ്വതങ്ങളെ അവയുടെ വിഭാഗംപ്രകാരം ഭൂമിയിൽ സ്ഥാപിച്ചു.
പ്രാക്യസര്ഗദഗ്ധാനഖിലാന്പര്വതാന്പൃഥിവീതലേ । അമോഘേന പ്രഭാവേണ സസര്ജാമോഘവാഞ്ഛിതഃ
മുൻ സൃഷ്ടിയിൽ നശിച്ചിരുന്ന എല്ലാ പർവ്വതങ്ങളെയും, പരാജയമില്ലാത്ത ശക്തിയാൽ, ഒന്നും വെറുതെ ആഗ്രഹിക്കാതെ, ഭൂമിയിൽ സൃഷ്ടിച്ചു.
ഭൂവിഭാഗം തതഃ കൃത്വാ സപ്തദ്വീപാന്യഥാതഥമ് । ഭൂരാദ്യാംശ്ചതുരോ ലോകാന്പൂര്വവത്സമകല്പയത്
അതിനുശേഷം ഭൂമിയെ വിഭജിച്ച്, ഏഴു ദ്വീപുകളും മുൻപുപോലെ ഉണ്ടാക്കി, ഭൂലോകം മുതലായ നാല് ലോകങ്ങളെയും മുൻപുപോലെ സ്ഥാപിച്ചു.
ബ്രഹ്മരൂപധരോ ദേവസ്തതോഽസൌ രജസാ വൃതഃ । ചകാര സൃഷ്ടിം ഭഗവാംശ്ചതുര്വക്ത്രധരോ ഹരിഃ
ശേഷം, ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപം ധരിച്ച്, രാജസികഗുണം നിറഞ്ഞ, നാലുമുഖങ്ങളുള്ള ഹരിയും സൃഷ്ടിക്രമം നടത്തി.
നിമിത്തമാത്രമേവാഽസൌ സൃജ്യാനാം സര്ഗകര്മണി । പ്രധാനകാരണീഭൂതാ യതോ വൈ സൃജ്യശക്തയഃ
സൃഷ്ടിക്കുള്ള കാര്യത്തിൽ, അവൻ ഉപാധി മാത്രമാണ്; സൃഷ്ടിയുടെ ശക്തികൾ തന്നെയാണ് പ്രധാന കാരണങ്ങൾ.
നിമിത്തമാത്രം മുക്ത്വൈവം നാന്യത്കിംചിദപേക്ഷതേ । നീയതേ തപതാം ശ്രേഷ്ഠ സ്വശക്ത്യാ വസ്തു വസ്തുതാമ്
ഉപാധിയായതിൽപ്പുറം, വേറൊന്നും അവനു ആവശ്യമില്ല; തപസ്സിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അവന്റെ സ്വന്തം ശക്തിയാൽ ഓരോ വസ്തുവും അതിന്റെ സ്വഭാവം പ്രാപിക്കുന്നു.
ശ്രീമൈത്രേയ ഉവാച യഥാ സസര്ജ ദേവോഽസൌ ദേവര്ഷിപിതൃദാനവാന് । മനുഷ്യതിര്യഗ്വൃക്ഷാദീന്ഭൂവ്യോമസലിലൌകസഃ
ശ്രീമൈത്രേയൻ ചോദിച്ചു: ദേവന്മാരെയും, ഋഷിമാരെയും, പിതാക്കളെയും, ദാനവന്മാരെയും, മനുഷ്യരെയും, മൃഗങ്ങളെയും, വൃക്ഷങ്ങളെയും, ഭൂമിയിലും ആകാശത്തിലും ജലത്തിലും ജീവിക്കുന്നവരെയും ആ ദൈവം എങ്ങനെ സൃഷ്ടിച്ചു എന്ന് ദയവായി പറയൂ.
യദ്ഗുണം യത്സ്വഭാവം ച യദ്രൂ പം ച ജഗദ്ദ്വിജ। സര്ഗാദൌ സൃഷ്ടവാന്ബ്രഹ്മാ തന്മമാചക്ഷ്വ കൃത്സ്നശഃ
ദ്വിജന്മാരേ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ ബ്രഹ്മാവ് ലോകത്തിൽ സൃഷ്ടിച്ച ഗുണങ്ങളും സ്വഭാവങ്ങളും രൂപങ്ങളും മുഴുവൻ എങ്ങനെ ഉണ്ടായി എന്ന് ദയവായി എനിക്ക് വിശദമായി പറയൂ.
ശ്രീപരാശര ഉവാച മൈത്രേയ കഥയാമ്യേതച്ഛൃണുഷ്വ സുസമാഹിതഃ । യഥാ സസര്ജ ദേവോസൌ ദേവാദീനഖിലാന്വിഭുഃ
ശ്രീപരാശരൻ പറഞ്ഞു: മൈത്രേയാ, ഞാൻ ഇതെല്ലാം പറയാം, നീ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കു. ആ ദൈവം ദേവന്മാരെയും മറ്റെല്ലാവരെയും എങ്ങനെ സൃഷ്ടിച്ചു എന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു.
സൃഷ്ടിം ചിംതയ തസ്തസ്യ കല്പാദിഷു യഥാ പുരാ । അബുദ്ധിപൂര്വകഃ സര്ഗഃ പ്രാദുര്ഭൂതസ്തമോമയഃ
പഴയകാലത്ത് പോലെ, ഓരോ കൽപ്പത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലും സൃഷ്ടിയെ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, അവബോധമില്ലാത്ത, ഇരുണ്ടതായ ഒരു സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു.
തമോമോഹോ മഹാമോഹസ്താമിസ്രോ ഹ്യന്ധസംജ്ഞിതഃ । അവിദ്യാ പംചപര്വൈഷാ പ്രാദുര്ഭൂതാ മഹാത്മനഃ
ആ ഇരുണ്ടതാണ് മോഹം, മഹാമോഹം, താമിസ്രം, അന്ധസം എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നത്. ഈ അജ്ഞാനം, അഞ്ചു രൂപത്തിൽ, ആ മഹാത്മാവിൽ നിന്നു ഉദിച്ചു.
പഞ്ചധാഽവസ്ഥിതഃ സര്ഗോ ധ്യായതോ പ്രതിബോധവാന് । ബഹിരന്തോഽപ്രകാശശ്ച സംവൃതാത്മാ നഗാത്മകഃ
അവൻ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, അഞ്ചു വകഭേദങ്ങളായി സൃഷ്ടി നിലകൊണ്ടിരുന്നു, എന്നാൽ അവബോധമില്ലാതെ. അകത്തും പുറത്തും വെളിച്ചമില്ലാതെ, സ്വഭാവത്തിൽ മറഞ്ഞ്, വൃക്ഷസദൃശമായി അതുണ്ടായിരുന്നു.
മുഖ്യാ നഗാ യതഃ പ്രോക്താ മുഖ്യസര്ഗസ്തതസ്ത്വയമ് ൭ തം ദൃഷ്ട്വാഽസാധകം സര്ഗമമന്യദപരം പുനഃ
പ്രധാന വൃക്ഷങ്ങൾ മുഖ്യസൃഷ്ടി എന്നറിയപ്പെടുന്നതിനാൽ, അതാണ് മുഖ്യസൃഷ്ടി. എന്നാൽ ആ സൃഷ്ടി ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ വീണ്ടും മറ്റൊരു സൃഷ്ടി ഉണ്ടാക്കി.
തസ്യാഭിധ്യായതഃ സര്ഗസ്തിര്യക്സ്ത്രോതോഭ്യവര്ത്തത । യസ്മാത്തിര്യക്പ്രവൃത്തിസ്സ തിര്യക്സ്രോതാസ്തതഃ സ്മൃതഃ
അവൻ വീണ്ടും ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, അക്ഷാംശമായി പ്രവഹിക്കുന്ന ഒരു സൃഷ്ടി ഉണ്ടായി. അവയുടെ പ്രവൃത്തി അക്ഷാംശമായതിനാൽ, അതിനെ തിര്യക്‌സ്രോതസ്സ് സൃഷ്ടി എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
പശ്വാദയസ്തേ വിഖ്യാതാസ്തമഃപ്രായാ ഹ്യവേദിനഃ । ഉത്പഥഗ്രാഹിണശ്ചൈവ തേഽജ്ഞാനേ ജ്ഞാനമാനിനഃ
പശുക്കൾ മുതലായവയാണ് ഇവർ. ഇവർ ഇരുണ്ടതിൽ ആഴപ്പെട്ടവരും അജ്ഞാനികളും തെറ്റായ വഴികളിൽ പോകുന്നവരുമാണ്. അജ്ഞാനികളായിട്ടും, തങ്ങൾ ജ്ഞാനികൾ എന്ന് കരുതുന്നു.
അഹംകൃതാ അഹംമാനാ അഷ്ടാവിംശദ്വധാത്മകാഃ । അതഃ പ്രകാശാസ്തേ സര്വേ ആവൃതാശ്ച പരസ്പരമ്
അഹങ്കാരത്താൽ നിറഞ്ഞ്, അഹംഭാവമുള്ള, ഇരുപത്തിയെട്ട് വിഭാഗങ്ങളാണ് ഇവർ. അതിനാൽ, അവരെല്ലാവരും വെളിപ്പെടുന്നവരായിട്ടും പരസ്പരം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
തമപ്യസാധകം മത്വാ ധ്യായതോന്യസ്തതോഽഭവത് । ഊര്ധ്വസ്രോതാസ്തൃതീയസ്തു സാത്ത്വികോര്ധ്വമവര്ത്തത
ആ സൃഷ്ടിയും ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് കരുതി, അവൻ വീണ്ടും ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, മൂന്നാമത്തെ സത്ത്വഗുണമുള്ള, മേലോട്ടു ഒഴുകുന്ന ഊർദ്ധ്വസ്രോതസ്സ് സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു.
തേ സുഖപ്രീതിബഹുലാ ബഹിരന്തശ്ച നാവൃതാഃ । പ്രകാശാ ബഹിരന്തശ്ച ഊര്ധ്വസ്രോതോദ്ഭവാഃ സ്മൃതാഃ
ഇവർ സന്തോഷവും ആനന്ദവും നിറഞ്ഞവരാണ്, അകത്തും പുറത്തും തടസ്സമില്ല. അകത്തും പുറത്തും പ്രകാശമുള്ള, മേലോട്ടു ഒഴുകുന്നവരാണെന്ന് പറയുന്നു.
തുഷ്ടാത്മാനസ്തൃതീയസ്തു ദേവസര്ഗസ്തു സ സ്മൃതഃ । തസ്മിന്സര്ഗേഭവത്പ്രീതിര്നിഷ്പന്നേ ബ്രഹ്മണസ്തദാ
സ്വന്തം മനസ്സിൽ തൃപ്തരായ ഇവരാണ് മൂന്നാമത്തെ സൃഷ്ടി, ദേവസൃഷ്ടി എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. ആ സൃഷ്ടി പൂർത്തിയായപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന് സന്തോഷം ഉണ്ടായി.
തതോന്യം സ തദാ ദധ്യൌ സാധകം സര്ഗമുത്തമമ് . അസാധകാംസ്തു താഞ്ജ്ഞാത്വാ മുഖ്യസര്ഗാദിസമ്ഭവാന്
അപ്പോൾ, മുൻപത്തെ മുഖ്യസൃഷ്ടി മുതലായവ ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അവൻ ഉത്തമമായ മറ്റൊരു ഫലപ്രദമായ സൃഷ്ടിയെ ധ്യാനിച്ചു.
തമോമോഹോ മഹാമോഹസ്താമിസ്രോ ഹ്യന്ധസംജ്ഞിതഃ । അവിദ്യാ പംചപര്വൈഷാ പ്രാദുര്ഭൂതാ മഹാത്മനഃ ॥൫ പഞ്ചധാഽവസ്ഥിതഃ സര്ഗോ ധ്യായതോ പ്രതിബോധവാന് । ബഹിരന്തോഽപ്രകാശശ്ച സംവൃതാത്മാ നഗാത്മകഃ ॥൬ മുഖ്യാ നഗാ യതഃ പ്രോക്താ മുഖ്യസര്ഗസ്തതസ്ത്വയമ്
ആ മഹാവഞ്ചനം അജ്ഞാനതേജസ്സിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്; തമസ്മോഹം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന അന്യഥയും ക blindness എന്നു പറയാവുന്ന മോഹമാണ് അത്. ഇത് പഞ്ചരൂപേന ആനന്ദനാഥന്റെയുള്ളിൽ ജാഗ്രതയോടെയോരുന്നുണ്ടായി. പഞ്ചരീതിയുള്ള സൃഷ്ടിയില് നിലകൊള്ളുന്ന ഈ മിഥ്യാഭാവം, ചിന്തിച്ചാൽ അവജ്ഞാതനെ ജാഗ്രതയിലേയ്ക്കുയർത്തുന്നു; അത് ഏറ്റവും ഉള്ളിലും പുറത്തും ഇരു ദിശകളിലുമുള്ളതാണ്, പക്ഷേ പ്രകാശം ഇല്ലാതെ, സ്വയം മൂടിയെടുക്കുന്ന നഗരരഹിത സ്വത്ഃതാ രൂപമാണ്.