തസ്യ തച്ചേതസോ ദേവഃ സ്തുതിമിത്ഥം പ്രകൂര്വതഃ । ആവിര്ബഭൂവ ഭഗവാന് പീതാമ്ബരധരോ ഹരിഃ
അങ്ങിനെ മനസ്സോടെ സ്തുതി അർപ്പിച്ചപ്പോൾ, പീതാംബരം ധരിച്ച ഭഗവാൻ ഹരിഃ അവന്റെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷനായി.
സസമ്ഭ്രമസ്തമാലോക്യ സമുത്ഥായാകുലാക്ഷരമ് । നമോഽസ്തു വിഷ്ണവേത്യതദ വ്യാജഹാരാസകൃദ ദ്രിജ
അവനെ കണ്ടയുടൻ ഭയഭക്തികളോടെ എഴുന്നേറ്റ്, വാക്കുകൾ അകമ്പടിച്ച്, പുനഃപുനഃ 'വിഷ്ണുവിന് വന്ദനം' എന്ന് ഉച്ചരിച്ചു.
ദേവ പ്രപന്നാര്ത്തിഹര പ്രസാദം കുരു കേശവ । അവലോകനദാനേന ഭൂയോ മാം പാവയാച്യത
പ്രഭോ, ശരണം പ്രാപിച്ചവരുടെ ദുഃഖം നീക്കം ചെയ്യുന്നവനേ, കേശവാ, ദയവായി കൃപ കാണിക്കണമേ. നിന്റെ ദർശനം വീണ്ടും ദാനം ചെയ്ത് എന്നെ ശുദ്ധീകരിക്കണമേ.
കുര്വ്വതസ്തേ പ്രസന്നോഽഹം ഭക്തിമവ്യഭിചാരിണീമ് । യഥാഭിലഷിതോ മത്തഃ പ്രഹ്ലാദ വ്രിയതാം വരഃ
നീ ഇങ്ങനെ ഭക്തിയോടെ പ്രവർത്തിച്ചതിനാൽ ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്. പ്രഹ്ലാദാ, നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള വരം എന്നിൽ നിന്ന് ചോദിക്കൂ.
നാഥ യോനിസഹസ്ത്രേഷു യേഷു യേഷു വ്രജാമ്യഹമ് । തേഷു തേഷ്വച്യുതാ ഭക്തിരച്യുതാസ്തു സദാ ത്വയി
പ്രഭോ, ഞാൻ എത്ര ജന്മങ്ങളിൽ എവിടെയായാലും ജനിച്ചാലും, അച്യുതനേ, എല്ലായിടത്തും എനിക്ക് അച്യുതമായ ഭക്തി നിലനിൽക്കട്ടെ.
യാ പ്രീതിരവിവേകാനാം വിഷയേഷ്വനപായിനീ । ത്വാമനുസ്മരതഃ സാ മേ ഹ്ടദയാന്മാഽപസര്പതു
അർത്ഥബോധം ഇല്ലാത്തവർക്ക് ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന അവിച്ഛിന്നമായ ആസ്വാദനം, ഞാൻ നിന്നെ സ്മരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോകട്ടെ.
മയി ഭക്തിസ്തവാസ്ത്യേവ ഭൂയോഽപ്യേവം ഭവിഷ്യതി । വരസ്തു മത്തഃ പ്രഹ്ലാദ വ്രിയതാം യസ്തവേപ്സിതഃ
നിനക്കു എന്റെ ഭക്തി ഇപ്പോൾ ഉണ്ട്, ഭാവിയിലും അതു തുടരും. എന്നിരുന്നാലും, പ്രഹ്ലാദാ, നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള വരം എന്നിൽ നിന്ന് ചോദിക്കൂ.
മയി ദ്ര ഷാനുബന്ധോഽഭൂത് സംസ്തൂതാവുദ്യതേ തവ । മതൂപിതുസ്തത്കൃതം പാപം ദേവ തസ്യ പ്രണശ്യതു
നിനക്കൊപ്പമുള്ള ബന്ധം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്നെ സ്തുതിക്കാൻ പ്രേരിതനായത്. പ്രഭോ, എന്റെ അച്ഛൻ ചെയ്ത പാപം നശിക്കട്ടെ.
ശസ്ത്രാണി പാതിതാന്യങ്ഗ ക്ഷിപ്തോ യജ്വാഗ്രിസംഹതൌ । ദംശിതശ്ചോരഗൈര്ദൃത്തം യദ്രിഷം മമ ഭോജനേ
എന്നെ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു, യജ്ഞാഗ്നിയിൽ തള്ളിയിട്ടുണ്ട്, പാമ്പുകൾ കടിച്ചിട്ടുണ്ട്, ഭക്ഷണത്തിൽ വിഷം കലർത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ബദ്ധ്വാ സമുദ്ര യത് ക്ഷിപ്തോ യജ്വിതോഽസ്മി ശലോച്ചയാഃ । അന്യാനി ചാപ്യസാധൂനി യാനി യാനി കൃതാനി മേ
എന്നെ കെട്ടി സമുദ്രത്തിൽ തള്ളിയിട്ടുണ്ട്, പർവ്വതശിഖരങ്ങളിൽ നിന്ന് തള്ളിയിട്ടുണ്ട്, ഇതുപോലെയുള്ള അനേകം ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾ എനിക്കു നേരെ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
ത്വയി ഭക്തിമതോ ദ്രേഷാദഘം തത്സമ്ഭവഞ്ച യത് । ത്വതൂപ്രസാദാത് പ്രഭോ സദ്യസ്തേന മുച്യേത മേപിതാ
പ്രഭോ, നിനക്കു ഭക്തിയുള്ളവരോടുള്ള വൈരാഗ്യത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ എല്ലാ പാപങ്ങളും, നിന്റെ കൃപയാൽ എന്റെ അച്ഛൻ ഉടൻ മോചിതനാകട്ടെ.
പ്രഹ്ലാദ സര്വ്വമേതത് തേ മത്പ്രസാദാദൂ ഭവിഷ്യതി । അന്യഞ്ച തേ വരം ദഹ്മി വ്രിയതാമസുരാത്മജ
പ്രഹ്ലാദാ, ഇതൊക്കെയും എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ നിനക്കു ലഭിക്കും. അസുരപുത്രാ, വേറെ ഒരു വരം നിനക്ക് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ ചോദിക്കൂ.
കൃതകൃത്യോഽസ്മി ഭഗവന് വരേണാനേന യത് ത്വയി । ഭവിത്രീ ത്വത്പ്രസാദേന ഭക്തിരവ്യഭിചാരിണീ
ഭഗവൻ, ഈ വരംകൊണ്ട് ഞാൻ തൃപ്തനാണ്, കാരണം നിന്റെ കൃപയാൽ എനിക്ക് അച്യുതമായ ഭക്തി നിലനിൽക്കും.
ധര്മ്മര്ഥകാമൈഃ കിം തസ്യ മുക്തിസ്തസ്യ കരോ സ്ഥിതാ । സമസ്തജഗതാം മൂലേ യസ്യ ഭക്തിഃ സ്ഥിരാ ത്വയി
ധർമ്മം, സമ്പത്ത്, കാമം എന്നിവയ്ക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം? എല്ലായ്പ്പോഴും നിന്റെ ഭക്തി ഉറപ്പുള്ളവനു മോക്ഷം ഉറപ്പാണ്, അവൻ സകലലോകത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനമാണ്.
യഥാ തേ നിശ്ചലം ചേതോ മയി ഭക്തിസമന്വിതമ । തഥാ ത്വം മത്പ്രസാദേന നിവ്വാണാ പരമാപ്സ്യസി
നിന്റെ മനസ്സിൽ എങ്ങനെ അചഞ്ചലമായ ഭക്തി ഉണ്ട്, അതുപോലെ എന്റെ കൃപയാൽ നീ പരമമോക്ഷം പ്രാപിക്കും.
ഇത്യുക്ത്വാന്തര്ദൃ ധേ വിഷ്ണുസ്തസ്യ മൈത്രേയ ! പശ്യതഃ । സ ചാപി പുനരാഗമ്യ വവന്ദേ ചരണൌ പിതുഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് വിഷ്ണു, മൈത്രേയൻ കാണുമ്പോൾ തന്നെ, അപ്രത്യക്ഷനായി. പിന്നെ അവൻ വീണ്ടും വന്നു അച്ഛന്റെ കാലിൽ വന്ദനം ചെയ്തു.
തം പിതാ മൂദ്ധ ന്യുപാഘ്രായ പരിഷ്വജ്യ ച പീഡിതാമ് । ജീവസീത്യാഹ വത്സേതി ബാഷ്പാര്ദ്ര നയനോ ദ്രിജ
അവന്റെ അച്ഛൻ അത്യന്തം ഉല്ലാസത്തോടെ മകനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു മണത്ത്, കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീർവിട്ട്, 'നീ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു, മകനേ' എന്ന് പറഞ്ഞു.
പ്രീതിമാംസ്വാഭവത് തസ്മിന്നനുതാപീ മഹാസുരഃ । ഗുരുപിത്രോശ്വകാരൈവം ശുശ്വൂഷാം സോഽപി ധര്മ്മവിത്
ആ മഹാസുരൻ, നേരത്തെ അനുഭവിച്ച ദു:ഖം മറന്നും, മകനിൽ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു. അങ്ങനെ, ധർമ്മം അറിയുന്നവനായി, ഗുരുവിനെയും അച്ഛനെയും ഭക്തിയോടെ സേവിച്ചു.
പിതര്യ്യുപരതിം നീതേ നരസിംഹസ്വരൂപിണാ । വിഷ്ണുനാ സോഽപിദൈത്യാനാം മൈത്രയാഭൂത് പരിസ്തതഃ
നരസിംഹസ്വരൂപിയായ വിഷ്ണു അച്ഛനെ അകറ്റിയപ്പോൾ, അവനും ചുറ്റുമുള്ള ദൈത്യരോടൊക്കെ സൗഹൃദത്തോടെ പെരുമാറി.
തതോ രാജ്യദ്യു തിം പ്രാപ്യ കര്മ്മശുദ്ധികരീം ദ്രിജ । പുത്രപൌത്രാംശ്വ സുബഹുനവാപ്യൈശ്വയ്യേമേവ ച
ശുദ്ധമായ പ്രവൃത്തികൾക്ക് കാരണമാകുന്ന രാജ്യം ലഭിച്ച ശേഷം, അവൻ അനേകം മക്കളെയും മുമ്മക്കളെയും സമ്പത്തും അനുഭവിച്ചു.
ക്ഷീണാധികാരഃസ യദാ പുണ്യപാപവിവര്ജിതഃ । തദാസൌ ഭഗവദൂധ്യാനാത് പരം നിര്വ്വണമാപ്തവാന
അവന്റെ അധികാരം കുറയുമ്പോൾ, പുണ്യപാപങ്ങൾ ഇല്ലാതെ, ഭഗവാനെ ധ്യാനിച്ച്, പരമമായ മോക്ഷം നേടി.
ഏവമ്പ്രഭാവോ ദൈത്യോഽസൌ മൈത്രേയാസീനൂമഹാമതിഃ । പ്രഹ്ലാദോ ഭഗവദൂഭക്തോ യം ത്വം മാമനുപൃച്ഛസി
മൈത്രേയാ, നീ ചോദിച്ച ഭഗവത്ഭക്തനായ പ്രഹ്ലാദൻ എന്ന മഹാമതിയായ ദൈത്യന്റെ ശക്തി ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.
യസ്ത്വേതച്ചരിതം തസ്യ പ്രഹ്ലാദസ്യ മഹാത്മനഃ । ശ്വൃണോതി ത്സയ പാപാനി സദ്യാ ഗച്ഛന്തി സംക്ഷയമ്
ആ മഹാത്മാവായ പ്രഹ്ലാദന്റെ കഥ ആരെങ്കിലും കേട്ടാൽ, അവരുടെ പാപങ്ങൾ ഉടൻ തന്നെ നശിക്കും.
അഹോരാത്രകൃതം പാപം പ്രഹ്ലാദചരിതം നരഃ । ശ്വൃണവന് പഠംശ്വ മൈത്രേയ വ്യപോഹതി ന സംശയഃ
മൈത്രേയാ, പകലോ രാത്രിയോ ചെയ്ത പാപങ്ങൾ പ്രഹ്ലാദന്റെ കഥ കേൾക്കുകയോ വായിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, സംശയമില്ലാതെ അകറ്റപ്പെടും.
പൌര്ണാമാസ്യാമമാവസ്യാമഷ്ടമ്യാമഥവാ പഠന് । ദ്രാദശ്യാം വാ തദാപ്നോതി ഗോപ്രദാനഫലം ദ്രിജ
പൗർണമി, അമാവാസി, അഷ്ടമി, ദ്വാദശി തുടങ്ങിയ ദിവസങ്ങളിൽ ഈ കഥ വായിച്ചാൽ, പശുദാനം ചെയ്തതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും.
പ്രഹ്ലാദം സകലാപത്സു യഥാ രക്ഷിതവാന് ഹരിഃ । തഥാ രക്ഷതി യസ്തസ്യ ശ്വൃണോതി ചരിതം സദാ
ഹരിഃ എങ്ങനെ എല്ലാ കഷ്ടതകളിലും പ്രഹ്ലാദനെ രക്ഷിച്ചുവോ, അങ്ങനെ ഈ കഥ എല്ലായ്പ്പോഴും കേൾക്കുന്നവരെ അവൻ രക്ഷിക്കും.
പ്രഹ്ലാദപുത്ര ആയുഷ്മാഞ്ഛിബിര്ബാഷ്കല ഏവ ച വിരോചനസ്തു പ്രാഹ്ലാദിര്ബലിര്ജജ്ഞേ വിരോചനാത് ൧ ബലേഃ പുത്രശതം ത്വാസീദ്ബാണജ്യേഷ്ഠം മഹാമുനേ ഹിരണ്യാക്ഷസുതാശ്ചാസന്സര്വ ഏവ മഹാ ബലാഃ ൨ ഝര്ഝരഃ ശകുനിശ്ചൈവ ഭൂതസന്താപനസ്തഥാ മഹാനാഭോ മഹാബാഹുഃ കാലനാഭസ്തഥാപരഃ ൩ അഭവന്ദനുപൂത്രാശ്ച ദ്വിമൂര്ദ്ധാ ശംബരസ്തഥാ അയോമുഖഃ ശംകുശിരാഃ കപിലഃ ശംകരസ്തഥാ ൪ ഏകചക്രോ മഹാബാഹുസ്താരകശ്ച മഹാബലഃ സ്വര്ഭാനുര്വൃഷപര്വാ ച പുലോമ ച മഹാബലഃ ൫ ഏതേ ദനോഃ സുതാഃ ഖ്യാതാ വിപ്രചിത്തിശ്ച വീര്യവാന് ൬ സ്വര്ഭാനോസ്തു പ്രഭാ കന്യാ ശര്മിഷ്ഠാ വാര്ഷപര്വണീ ഉപദാനീ ഹയശിരാഃ പ്രഖ്യാതാ വരകന്യകാഃ ൭ വൈശ്വാനരസുതേ ചോഭേ പുലോമാ കാലകാ തഥാ ഉഭേ സുതേ മഹാഭാഗേ മാരീചേസ്തു പരിഗ്രഹഃ ൮ താഭ്യാം പുത്രസഹസ്രാണി ഷഷ്ടിര്ദാനവസത്തമാഃ പൌലോമാഃ കാലകേയാശ്ച മാരീചതനയാഃ സ്മൃതാഃ ൯ തതോഽപരേമഹാവീര്യാ ദാരുണാസ്ത്വതിനിര്ഘൃണാഃ സിംഹികായാമഥോത്പന്നാ വിപ്രചിത്തേഃ സുതാസ്തഥാ ൧൦ ത്ര്! യംശഃ ശല്യശ്ച ബലവാന് നഭശ്ചൈവ മഹാബലഃ വാതാപീ നമുചിശ്ചൈവ ഇല്വലഃ ഖസൃമസ്തഥാ ൧൧ ആന്ധകോ നരകശ്ചൈവ കാലനാഭസ്തഥൈവ ച സ്വര്ഭാനുശ്ച മഹാവീര്യോ വക്ത്രയോധീ മഹാസുരഃ ൧൨ ഏതേ വൈ ദാനവാഃ ശ്രേഷ്ഠാ ദനുവംശവിവര്ദ്ധനാഃ ഏതേഷാം പുത്രപൌത്രാശ്ച ശതശോഽഥ സഹസ്രശഃ ൧൩ പ്രഹ്ലാദസ്യ തു ദൈത്യസ്യ നിവാതകവചാഃ കുലേ സമുത്പന്നാഃ സുമഹതാ തപസാ ഭാവിതാത്മനഃ ൧൪ ഷട് സുതാഃ സുമഹാസത്ത്വാസ്താമ്രായാഃ പരികീര്ത്തിതാഃ ശുകീ ശ്യേനീ ച ഭാസീ ച സുഗ്രീവീ ശുചിഗൃദ്ധ്രകാ ൧൫ ശുകീ ശുകാനജനയദുലൂകപ്രത്യുലൂകികാന് ശ്യേനീ ശ്യേനാംസ്തഥാ ഭാസീ ഭാസാന്ഗൃദ്ധാംശ്ച ഗൃദ്ധ്ര്യപി ൧൬ ശുച്യൌദകാന്പക്ഷിഗണാന്സുഗ്രീവീ തു വ്യജായത അശ്വാനുഷ്ട്രാന്ഗര്ദഭാംശ്ച താമ്രാവംശഃ പ്രകീര്ത്തിതഃ ൧൭ വിനതായാസ്തു ദ്വൌ പുത്രൌ വിരതൌ ഗരുഡാരുണൌ സുപര്ണഃ പതതാം ശ്രേഷ്ഠോ ദാരുണഃ പന്നഗാശനഃ ൧൮ സുരസായാം സഹസ്രം തു സര്പാണാമമിതൌജസാമ് അനേകശിരസാം ബ്രഹ്മന് ഖേചരാണാം മഹാത്മനാമ് ൧൯ കാദ്ര വേയാസ്തു ബലിനഃ സഹസ്രമമിതൌജസഃ സുപര്ണവശഗാ ബ്രഹ്മന് ജജ്ഞിരേ നൈകമസ്തകാഃ ൨൦ തേഷാം പ്രധാനഭൂതാസ്തു ശ്ഷോവാസുകിതക്ഷകാഃ ശംഖശ്വേതോ മഹാപദ്മഃ കമ്ബലാശ്വതരൌ തഥാ ൨൧ ഏലാപുത്രസ്തഥാ നാഗഃ കര്കോടകധനഞ്ജയൌ ഏതേ ചാന്യേ ച ബഹവോ ദന്ദശൂകാ വിഷോല്ബണാഃ ൨൨ ഗണം ക്രോധവശം വിദ്ധി തസ്യാഃ സര്വേ ച ദംഷ്ട്രിണഃ സ്ഥലജാഃ പക്ഷിണോബ്ജാശ്ച ദാരുണാഃ പിശിതാശനാഃ ൨൩ ക്രോധാത്തു പിശാചാംശ്ച ജനയാമാസ മഹാബലാന് ഗാസ്തു വൈ ജനയാമാസ സുരഭീര്മഹിഷീസ്തഥാ ഇരാവൃക്ഷലതാവല്ലീസ്തൃണജാതീശ്ച സര്വശഃ ൨൪ സ്വസാ തു യക്ഷരക്ഷാംസി മുനിരപ്സരസസ്തഥാ അരിഷ്ടാ തു മഹാസത്ത്വാന് ഗന്ധര്വാന്സമജീജനത് ൨൫ ഏതേ കശ്യപദായാദാഃ കീര്ത്തിതാഃ സ്ഥാണുജങ്ഗമാഃ തേഷാം പുത്രാശ്ച പൌത്രാശ്ച ശതശോഥ സഹസ്രശഃ ൨൬ ഏഷ മന്വന്തരേ സര്ഗോ ബ്രഹ്മന്സ്വാരോചിഷേ സ്മൃതഃ ൨൭ വൈവസ്വതേ ച മഹതി വാരുണേ വിതതേ കൃതൌ ജുഹ്വാനസ്യ ബ്രഹ്മണോ വൈ പ്രജാസര്ഗ ഇഹോച്യതേ ൨൮ പൂര്വം യത്ര തു സപ്തര്ഷിനുത്പന്നാന്സപ്തമാനസാന് പുത്രത്വേ കല്പയാമാസ സ്വയമേവ പിതാമഹഃ ഗന്ധര്വഭോഗിദേവാനാം ദാനവാനാം ച സത്തമ ൨൯ ദിതിര്വിനഷ്ടപുത്രാ വൈ തോഷയാമാസ കാശ്യപമ് തയാ ചാരാധിതഃ സമ്യക്കാശ്യപസ്തപതാം വരഃ ൩൦ വരേണ ച്ഛന്ദയാമാസ സാ ച വവ്രേ തതോ വരമ് പുത്രമിന്ദ്ര വധാര്ഥായ സമര്ഥമമിതൌജസമ് ൩൧ സ ച തസ്മൈ വരം പ്രാദാദ്ഭാര്യായൈ മുനിസത്തമഃ ദത്ത്വാ ച വരമത്യുഗ്രം കശ്യപസ്താമുവാച ഹ ൩൨ ശക്രം പുത്രോ നിഹന്താ തേ യദി ഗര്ഭം ശരച്ഛതമ് സമാഹിതാതിപ്രയതാ ശൌചിനീ ധാരയിഷ്യസി ൩൩ ഇത്യേവമുക്ത്വാ താം ദേവീം സംഗതഃ കശ്യപോ മുനിഃ ദധാര സാ ച തം ഗര്ഭം സമ്യക്ഛോചസമന്വിതാ ൩൪ ഗര്ഭമാത്മവധാര്ഥായ ജ്ഞാത്വാ തം മഘവാനപി ശുശ്രൂഷുസ്താമഥാഗച്ഛദ്വിനയാദമരാധിപഃ ൩൫ തസ്യാശ്ചൈവാന്തരപ്രേപ്സുരതിഷ്ഠത്പാകശാസനഃ ഊനേ വര്ഷശതേ ചാസ്യാ ദദര്ശാന്തരമാത്മനാ ൩൬ അകൃത്വാ പാദയോഃ ശൌചം ദിതിഃ ശയനമാവിശത് നിദ്രാ ം! ചാഹാരയാമാസ തസ്യാഃ കുക്ഷിം പ്രവിശ്യ സഃ ൩൭ വജ്രപാണിര്മഹാഗര്ഭം ചിച്ഛേദാഥ സ സപ്തധാ സമ്പീഡ്യമാനോ വജ്രേണ സ രുരോദാതിദാരുണമ് ൩൮ മാ രോദീരിതി തം ശക്രഃ പുനഃപുനരഭാഷത സോഽഭവത്സപ്തധാ ഗര്ഭസ്തമിംദ്ര ഃ! കുപിതഃ പുനഃ ൩൯ ഏകൈകം സപ്തധാ ചക്രേ വജ്രേണാരിവിദാരിണാ മരുതോ നാമ ദേവാസ്തേ ബഭൂവുരതിവേഗിനഃ ൪൦ യദുക്തം വൈ ഭഗവതാ തേനൈവ മരുതോഽഭവന് ദേവാ ഏകോനപഞ്ചാശത്സഹായാ വജ്രപാണിനഃ ൪൧ ഇതി ശ്രീവിഷ്ണുപുരാണേ പ്രഥമേംശേ ഏകവിംശോഽധ്യായഃ ൨൧ സംഹ്ലാദപുത്ര ആയുഷ്മാന് ശിവിര്വാഷ്കല ഏവ ച । വിരോചനസ്തു പ്രാഹ്ലാദിര്ബലിര്ജ്ജജ്ഞച വിരോചനാത്
ബലേഃ പുത്രശതന്ത്വാസീദൂ ബാണജ്യേഷ്ഠം ഭഹാമുനേ । ഹിരണയാക്ഷസുതാശ്വാസന് സര്വ്വ ഏവ മഹാബലാഃ
ബലിക്ക് നൂറ് മക്കളുണ്ടായിരുന്നു, മഹാമുനിയേ, ബാണൻ മൂത്തവനായിരുന്നു. ഹിരണ്യാക്ഷന്റെ മക്കൾ എല്ലാവരും അത്യന്തം ശക്തിയുള്ളവരായിരുന്നു.
ഉത്കുരഃ ശകുനിശ്ചൈവ ഭൂതസന്താപനസ്തഥാ മഹാനാഭോ മഹാബാബഹു- കാലനാഭസ്തഥാപരഃ
ജർജരൻ, ശകുനി, ഭൂതസന്താപൻ, മഹാനാഭൻ, മഹാബാഹു, മറ്റൊരു കാലനാഭൻ എന്നിവരും അവരിലുണ്ടായിരുന്നു.
അഭവന് ദനുപുത്രാശ്ച ദ്രിമൂര്ദ്ധാ ശങ്കരസ്തഥാ । അയോമുഖഃ ശങ്കു ശിരാഃ കപിലഃ ശമ്ബരസ്തഥാ
അനുപു, ദ്വിമൂർദ്ധ, ശംഭരൻ, അയോമുഖൻ, ശങ്കുശിരൻ, കപിലൻ, ശങ്കരൻ എന്നിവരും ദാനുവിന്റെ മക്കളായി ജനിച്ചു.
പ്രഹ്ലാദന്റെ മക്കളായി ആയുസ്സുള്ള ശിവി, വാഷ്കലൻ എന്നിവരും, പ്രഹ്ലാദന്റെ വംശജനായ വിരോചനനും ജനിച്ചു. വിരോചനനിൽ നിന്ന് ബലി ജനിച്ചു.