ന മായാഭിര്ന ചൈവോച്ചാത്പാതിതോ ന ച ദിഗ്ഗജൈഃ । ബാലോതിദുഷ്ടചിത്തോയം നാനേനാര്ഥോസ്തി ജീവതാ
മായയാൽ അല്ല, ഉയർത്തി തള്ളിയാലും അല്ല, ദിക്കുകളുടെ ആനകൾ കൊണ്ടും ഇല്ല; ഈ കുട്ടിയുടെ മനസ്സ് വളരെ ദുഷ്ടമാണ്, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിൽ യാതൊരു പ്രയോജനവും ഇല്ല.
തദേഷ തോയമധ്യേ തു സമാക്രാന്തോ മഹീധരൈഃ । തിഷ്ഠത്വബ്ദസഹസ്രാന്തം പ്രാണാന്ഹാസ്യതി ദുര്മതിഃ
അതിനാൽ, ഈ ദുഷ്ടൻ പർവതങ്ങൾ ചുറ്റിയ ജലത്തിനടിയിൽ ആയിരം വർഷം കഴിയട്ടെ; പിന്നെ അവൻ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടും.
തതോ ദൈത്യാദാനവാശ്ച പര്വതൈസ്തം മഹോദധൌഃ । ആക്രമ്യ ചയനം ചക്രുര്യോജനാനി സഹസ്രശഃ
അതിനുശേഷം ദൈത്യരും ദാനവരും പർവതങ്ങളിൽ കയറി, ആ മഹാസമുദ്രത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് യോജനങ്ങൾ നീളുന്ന വലിയ ഒരു തടയണ നിർമ്മിച്ചു.
സ ചിതഃ പര്വതൈരന്തഃ സമുദ്ര സ്യ മഹാമതിഃ । തുഷ്ടാവാഹ്നികവേലായാമേകാഗ്രമതിരച്യുതമ്
ആ സമുദ്രത്തിനുള്ളിൽ പർവതങ്ങൾ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ആ തടയണയെ, മഹാമതിയായവൻ, അഹ്നികവേളയിൽ ഏകാഗ്രചിത്തോടെ അച്യുതനേ സ്തുതിച്ചു.
പ്രഹ്ലാദ ഉവാച । നമസ്തേ പുണ്ഡരീകാക്ഷ നമസ്തേ പുരുഷോത്തമ । നമസ്തേ സര്വലോകാത്മന്നമസ്തേ തിഗ്മചക്രിണേ
പ്രഹ്ലാദൻ പറഞ്ഞു: കമലനയനനായവാ, നിനക്കു വന്ദനം. പരമപുരുഷനേ, നിനക്കു വന്ദനം. എല്ലുലോകത്തിൻറെ ആത്മാവേ, നിനക്കു വന്ദനം. കൂര്മായുധം കൈവശമുള്ളവാ, നിനക്കു വന്ദനം.
നമോ ബ്രഹ്മണ്യദേവായ ഗോബ്രാഹ്മണഹിതായ ച । ജഗദ്ധിതായ കൃഷ്ണായ ഗോവിന്ദായ നമോനമഃ
വേദദേവനായവാ, പശുക്കളുടെയും ബ്രാഹ്മണരുടെയും ഹിതത്തിനായി നില്ക്കുന്നവാ, ലോകഹിതത്തിനായി ജനിച്ച കൃഷ്ണാ, ഗോവിന്ദാ, വീണ്ടും വീണ്ടും നിനക്കു വന്ദനം.
ബ്രഹ്മത്വേ സൃജതേ വിശ്വം സ്ഥിതൌ പാലയതേ പുനഃ । രുദ്ര രൂപായ കല്പാന്തേ നമസ്തുഭ്യം ത്രിമൂര്തയേ
ബ്രഹ്മാവായി നീ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്നു, വിഷ്ണുവായി സംരക്ഷിക്കുന്നു, കാലാവസാനത്ത് രുദ്രനായി അതിനെ ലയിപ്പിക്കുന്നു. മൂന്നു രൂപങ്ങളുള്ളവാ, നിനക്കു വന്ദനം.
ദേവാ യക്ഷാഃ സുരാഃ സിദ്ധാ നാഗാ ഗന്ധര്വകിന്നരാഃ । പിശാചാ രാക്ഷസാശ്ചൈവ മനുഷ്യാഃ പശവസ്തഥാ
ദേവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, സുറന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, നാഗന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, കിന്നരന്മാർ, പിശാചുകൾ, രാക്ഷസുകൾ, മനുഷ്യർ, മൃഗങ്ങൾ—
പക്ഷിണസ്ഥാവരാശ്ചൈവ പിപീലികസരീസൃപാഃ । ഭൂമ്യാപോഗ്നിര്നഭോവായുഃ ശബ്ദഃ സ്പര്ശസ്തഥാ രസഃ
പക്ഷികൾ, ചലനമില്ലാത്തവ, ഉറുമ്പുകൾ, സർപ്പങ്ങൾ, ഭൂമി, വെള്ളം, അഗ്നി, ആകാശം, വായു, ശബ്ദം, സ്പർശം, രുചി—
രൂപം ഗന്ധോ മനോ ബുദ്ധിരാത്മാ കാലസ്തഥാ ഗുണാഃ । ഏതേഷാം പരമാര്ഥശ്ച സര്വമേതത്ത്വമച്യുത
രൂപം, ഗന്ധം, മനസ്സ്, ബുദ്ധി, ആത്മാവ്, കാലം, ഗുണങ്ങൾ—ഇവയും ഇവയുടെ പരമാർത്ഥവും, അച്യുതാ, എല്ലാം നീ തന്നെയാണ്.
വിദ്യാവിദ്യേ ഭവാന്സത്യമസത്യം ത്വം വിഷാമൃതേ । പ്രവൃത്തം ച നിവൃത്തം ച കര്മ വേദോദിതം ഭവാന്
വിദ്യയും അവിദ്യയും, സത്യം അസത്യം, വിഷവും അമൃതവും, പ്രവൃത്തിയും നിരവൃത്തിയും, വേദങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കര്മങ്ങളും നീ തന്നെയാണ്.
സമസ്തകര്മഭോക്താ ച കര്മോപകരണാനി ച । ത്വമേവ വിഷ്ണോ സര്വാണി സര്വകര്മഫലം ച യത്
സകല കര്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നവനും കര്മത്തിനുള്ള ഉപകരണങ്ങളും നീ തന്നെയാണ്, വിഷ്ണുവേ, എല്ലാ കര്മഫലവും നീ തന്നെയാണ്.
മയ്യന്യത്ര തഥാന്യേഷു ഭൂതേഷു ഭുവനേഷു ച । തവൈവാവ്യാപ്തിരൈശ്വര്യഗുണസംസൂചികീ പ്രഭോ
എന്നിലും മറ്റുള്ളവരിലും, എല്ലാ ജീവികളിലും ലോകങ്ങളിലും, പ്രഭോ, നിന്റെ ഐശ്വര്യഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് നിന്റെ വ്യാപനം സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്.
ത്വാം യോഗിനശ്ചിംതയന്തി ത്വാം യജംതി ച യാജകാഃ । ഹവ്യകവ്യഭുഗേകസ്ത്വം പിതൃദേവസ്വരൂപധൃക്
യോഗികൾ നിന്നെ ധ്യാനിക്കുന്നു, യാഗകർ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു, ഹവ്യവും കവ്യവും അനുഭവിക്കുന്നവൻ നീയാണു, പിതൃ-ദേവരൂപം ധരിക്കുന്നവൻ നീയാണു.
രൂപം മഹത്തേ സ്ഥിതമത്ര വിശ്വം തതശ്ച സൂക്ഷ്മം ജഗദേതദീശ । രൂപാമി സര്വാണി ച ഭൂതഭേദാസ്തേഷ്വന്തരാത്മാഖ്യമതീവ സൂക്ഷ്മമ്
നിന്റെ മഹത്തായ രൂപം ഈ ലോകത്താണ് നിലകൊള്ളുന്നത്, അതിനുശേഷം സൂക്ഷ്മമായ ഈ ലോകം, ഈശാ; എല്ലാ രൂപങ്ങളും ഭേദങ്ങളും നിനക്കാണ്, അവയ്ക്കുള്ളിൽ അത്യന്തം സൂക്ഷ്മമായ അന്തരാത്മാവും നീ തന്നെയാണ്.
തസ്മാച്ച സൂക്ഷ്മാദിവിശ്ഷോണാനാമഗോചരേ യത്പരമാത്മരൂപമ് । കിമപ്യചിന്ത്യം തവ രൂപമസ്തി തസ്മൈ നമസ്തേ പുരുഷോത്തമായ
അതിനുമപ്പുറം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു അപ്രാപ്യമായ അതിൽ, നിന്റെ പരമാത്മരൂപം നിലകൊള്ളുന്നു; ആചിന്ത്യമായ ആ രൂപത്തിന്, പരമപുരുഷനേ, വന്ദനം.
സര്വഭൂതേഷു സര്വാത്മന്യാ ശക്തിരപരാ തവ । ഗുണാശ്രയാ നമസ്തസ്യൈ ശാശ്വതായൈ സുരേശ്വര
എല്ലാ ജീവികളിലും എല്ലാ ആത്മാക്കളിലും, ദേവാധിപതിയായ നിന്റെ ശക്തിയാണ് ശാശ്വതമായത്, ഗുണങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതമായത്; ആ ശക്തിക്ക് വന്ദനം.
യാതീതഗോചരാ വാചാം മനസാം ചാവിശ്ഷോണാ । ജ്ഞാനിജ്ഞാനപരിച്ഛേദ്യാ താം വന്ദേ സ്വേശ്വരീം പരാമ്
വാക്കിനും മനസ്സിനും അതീതമായവളാണ് അവൾ, വിഷ്ണുവേ; ജ്ഞാനത്താലോ അജ്ഞാനത്താലോ അവളെ പിടികൂടാൻ കഴിയില്ല; ആ പരമേശ്വരിയായ ശക്തിക്ക് ഞാൻ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു.
ഓം നമോ വാസുദേവായ തസ്മൈ ഭഗവതേ സദാ । വ്യതിരിക്തം ന യസ്യാസ്തി വ്യതിരിക്തോഖിലസ്യ യഃ
ഓം, വാസുദേവനേ, ആ ഭഗവാനെ എപ്പോഴും വന്ദനം. അവനിൽ നിന്ന് ഒന്നും വേർപെടുന്നില്ല, ഒന്നും അവനിൽ നിന്ന് വേർപെടുന്നില്ല.
നമസ്തസ്മൈ നമസ്തസ്മൈ നമസ്തസ്മൈ മഹാത്മനേ । നാമ രൂപം ന യസ്യൈകോ യോസ്തിത്വേനോപലഭ്യതേ
ആ മഹാത്മാവിന് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം. അവൻ ഒരു പേര് കൊണ്ടോ രൂപം കൊണ്ടോ, ഒരൊറ്റതായിട്ടോ അറിയപ്പെടുന്നില്ല.
യസ്യാവതാരരൂപാണി സമര്ചന്തി ദിവൌകസഃ । അപശ്യന്തഃ പരം രൂപം നമസ്തസ്മൈ മഹാത്മനേ
ദേവന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന അവതാരരൂപങ്ങൾ ഉള്ളവനും, ദേവന്മാർക്ക് അവന്റെ പരമരൂപം കാണാൻ കഴിയാത്തവനും, മഹാത്മാവായ അവനോട് ഞാൻ വിനയപൂർവ്വം നമസ്കരിക്കുന്നു.
യോന്തസ്തിഷ്ഠന്നശേഷസ്യ പശ്യതീശഃ ശുഭാശുഭമ് । തം സര്വസാക്ഷിണം വിശ്വം നമസ്യേ പരമേശ്വരമ്
എല്ലാവരിലും വസിച്ച്, നല്ലതും ചീത്തയും കാണുന്ന, സാക്ഷിയായും ഈ ലോകം മുഴുവൻ ആയും നിലകൊള്ളുന്ന പരമേശ്വരനോട് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
നമോസ്തു വിഷ്ണവേ തസ്മൈ യസ്യാ ഭിന്നമിദം ജഗത് । ധ്യേയഃ സ ജഗതാമാദ്യഃ സ പ്രസീദതു മേഽവ്യയഃ
ഈ ലോകം വ്യത്യസ്തമായി കാണപ്പെടുന്നത് വിഷ്ണുവിന്റെ ശക്തിയാൽ തന്നെയാണ്. ലോകങ്ങളിലെ ആദ്യനായി ധ്യാനയോഗ്യനായ അനശ്വരനാകുന്ന അവൻ എന്നോട് ദയചെയ്യട്ടെ.
യത്രോതമേതത്പ്രോതം ച വിശ്വമക്ഷരമവ്യയമ് । ആധാരഭൂതഃ സര്വസ്യ സ പ്രസീദതു മേ ഹരിഃ
ഈ അക്ഷരവും അനശ്വരവുമായ വിശ്വം മുഴുവൻ അവനിൽ ചേർന്നു നിൽക്കുന്നു. എല്ലാറ്റിനും ആധാരമായ ഹരിയെന്നോട് ദയചെയ്യട്ടെ.
ഓം നമോ വിഷ്ണവേ തസ്മൈ നമസ്തസ്മൈ പുനഃ പുനഃ । യത്ര സര്വം യതഃ സര്വം യഃ സര്വസംശ്രയഃ
ഓം, എല്ലാ വട്ടത്തിലും എല്ലാം നിലനിൽക്കുന്നവനും എല്ലാം ഉത്ഭവിക്കുന്നവനും എല്ലാറ്റിനും ആശ്രയമായ വിഷ്ണുവിനോട് വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.
സര്വഗത്വാദനന്തസ്യ സ ഏവാഹമവസ്ഥിതഃ । മത്തഃ സര്വമഹം സര്വം മയി സര്വം സനാതനേ
അനന്തനായ സർവവ്യാപിയായതുകൊണ്ട് ഞാൻ മാത്രം നിലകൊള്ളുന്നു. എല്ലാം എന്നിൽ നിന്നാണ്, ഞാൻ എല്ലാം തന്നെയാണ്, എല്ലാം ശാശ്വതനായ എന്നിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
അഹമേവാക്ഷയോ നിത്യഃ പരമാത്മാത്മസംശ്രയഃ । ബ്രഹ്മസംജ്ഞോഽഹമേവാഗ്രേ തഥാന്തേ ച പരഃ പുമാന്
അക്ഷയനും നിത്യനും പരമാത്മാവും ആത്മാവിന്റെ ആശ്രയവുമാണ് ഞാൻ തന്നെ. ആദിയിൽ ബ്രഹ്മമെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നവനും അവസാനം പരപുരുഷനുമാണ് ഞാൻ.
ഏവം സഞ്ചിന്തയന് വിഷ്ണുമഭോദേനാത്മനോ ദ്രിജ । ത്മയത്വമവാപ്യാഗ്രയ മേനേ ചാത്മാനമച്യുതമ്
ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ വിഷ്ണുവിനെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ ബ്രാഹ്മണൻ അവനുമായി ഐക്യമായും, താനാണ് അച്യുതൻ എന്ന് മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു.
വിസസ്മാര തഥാത്മാനം നാന്യത് കിഞ്ചിദജാനത । അഹമേവാവ്യയോഽനന്തഃ പരമാത്മേത്യചിന്തയത്
അവൻ തനിക്കുള്ള വ്യക്തിത്വം മറന്നു, മറ്റൊന്നും അറിഞ്ഞില്ല; 'ഞാനാണ് അവ്യയനും അനന്തനും പരമാത്മാവും' എന്ന് ചിന്തിച്ചു.
തസ്യ തദഭാവനായോഗാത് ക്ഷീണാപാപസ്യ വേ ക്രമാത് । ശുദ്ധ ഽന്തഃ കരണോ വിഷ്ണുസ്തസ്ഥൌ ജ്ഞാനമയേഽച്യുതഃ
അങ്ങനെയുള്ള ധ്യാനത്തിന്റെ ഫലത്തിൽ, പാപങ്ങൾ കുറയുന്നതിനനുസരിച്ച്, അവന്റെ അന്തഃകരണവും ശുദ്ധമായി. അച്യുതനായ വിഷ്ണു ജ്ഞാനരൂപിയായി അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.