ശ്രീപരാശര ഉവാച । ഏതച്ഛ്രുത്വാ തു കോപേന സമുത്ഥായ വരാസനാത് । ഹിരണ്യകശിപുഃ പുത്രം പദാ വക്ഷസ്യതാഡയത് 1.19.
ശ്രീ പരാശരൻ പറഞ്ഞു: ഇത് കേട്ട ഹിരണ്യകശിപു കോപത്തോടെ ഉന്നതാസനത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു, തന്റെ മകനെ കാലുകൊണ്ട് നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു.
ഉവാച ച സ കോപേന സാമര്ഷഃ പ്രജ്വലന്നിവ । നിഷ്പിഷ്യ പാണിനാ പാണിം ഹന്തുകാമോ ജഗദ്യഥാ
അവൻ കോപത്തിലും ക്രോധത്തിലും കത്തുന്ന പോലെ, കൈകൊണ്ട് കൈ ഞെരിച്ച്, ലോകം നശിപ്പിക്കാനായി ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ, മകനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു.
ഹിരണ്യകശിപുരുവാച । ഹേ വിപ്രചിത്തേ ഹേ രാഹോ ഹേ ബലൈഷ മഹാര്ണവേ । നാഗപാശൈര്ദൃഢൈര്ബദ്ധാ ക്ഷിപ്യതാം മാ വിലംബ്യതാമ്
ഹിരണ്യകശിപു പറഞ്ഞു: വിപ്രചിത്തേ, രാഹോ, ബാലാ, ഈ ദുഷ്ടനെ ശക്തമായ പാമ്പുപാശത്തിൽ കെട്ടി വലിയ സമുദ്രത്തിൽ എറിയൂ, വൈകരുത്!
അന്യഥാ സകലാ ലോകാസ്തഥാ ദൈതേയദാനവാഃ । അനുയാസ്യന്തി മൂഢസ്യ മതമസ്യ ദുരാത്മനഃ
അല്ലെങ്കിൽ, എല്ലാ ലോകങ്ങളും, ദൈത്യരും ദാനവരും, ഈ മൂഢനും ദുഷ്ടനും ഉള്ളതിന്റെ മനസ്സിനെ പിന്തുടരും.
ബഹുശോ വാരി തോസ്മാഭിരയം പാപസ്തഥാപ്യരേഃ । സ്തുതിം കരോതി ദുഷ്ടാനാം വധ ഏവോപകാരകഃ
നാം പലതവണ ഈ പാപിയെ ശിക്ഷിച്ചിട്ടും, ഇനിയും അവൻ ശത്രുവിനെ സ്തുതിക്കുന്നു; ദുഷ്ടന്മാർക്ക് മരണമേ ഉപകാരപ്രദം.
പരാശര ഉവാച। തതസ്തേ സത്വരാ ദൈത്യാ ബദ്ധാ തം നാഗബന്ധനൈഃ । ഭര്തുരാജ്ഞാം പുരസ്കൃത്യ ചിക്ഷിപുഃ സലിലാര്ണവേ
പരാശരൻ പറഞ്ഞു: ഉടൻ ദൈത്യർ ഭർത്താവിന്റെ ആജ്ഞ അനുസരിച്ച്, പാമ്പുപാശത്തിൽ കെട്ടി അവനെ സമുദ്രത്തിൽ എറിഞ്ഞു.
തതശ്ചചാല ചലതാ പ്രഹ്ലാദേന മഹാര്ണവഃ । ഉദ്വേലോഭൂത്പരം ക്ഷോഭമുപേത്യ ച സമന്തതഃ
അപ്പോൾ പ്രഹ്ലാദൻ കടലിൽ കടക്കുമ്പോൾ, വലിയ സമുദ്രം കുലുങ്ങി, എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും വലിയ ഉല്ലാസത്തോടെ അലയടിച്ചു.
ഭൂര്ലോകമഖിലം ദൃഷ്ട്വാ പ്ലാവ്യമാനം മഹാമ്ഭസാ । ഹിരണ്യകശിപുര്ദൈത്യാനിദമാഹ മഹാമതേ
വലിയ വെള്ളത്തിൽ ഭൂമിയൊക്കെയും മുങ്ങുന്നത് കണ്ട ഹിരണ്യകശിപു, ദൈത്യരിൽ ഏറ്റവും ബുദ്ധിമാൻ, അവരോട് പറഞ്ഞു:
ഹിരണ്യകശിപുരുവാച। ദൈതേയാഃ സകലൈഃ ശൈലൈരത്രൈവ വരുണാലയേ । നിശ്ഛിദ്രൈ ഃ! സര്വശഃ സര്വൈശ്ചീയതാമേഷ ദുര്മതിഃ
ഹിരണ്യകശിപു പറഞ്ഞു: ദൈത്യരേ, എല്ലാ പർവതങ്ങളാലും ഇവിടെ വരുണന്റെ ആലയത്തിൽ ഈ ദുഷ്ടനെ പൂർണ്ണമായും അടച്ചു, ഒരു വിടവുമില്ലാതെ തടയൂ!
നാഗ്നിര്ദഹതി നൈവായം ശസ്ത്രൈശ്ഛിന്നോ ന ചോരഗൈഃ । ക്ഷയം നീതോ ന വാതേന ന വിഷേണ ന കൃത്യയാ
അവനെ അഗ്നി കത്തിക്കില്ല, ആയുധങ്ങൾ ചിതറിക്കില്ല, പാമ്പുകൾ നശിപ്പിക്കില്ല, കാറ്റ് തകർക്കില്ല, വിഷം അല്ലെങ്കിൽ മന്ത്രവാദം ഒന്നും ബാധിക്കില്ല.
ന മായാഭിര്ന ചൈവോച്ചാത്പാതിതോ ന ച ദിഗ്ഗജൈഃ । ബാലോതിദുഷ്ടചിത്തോയം നാനേനാര്ഥോസ്തി ജീവതാ
മായയാൽ അല്ല, ഉയർത്തി തള്ളിയാലും അല്ല, ദിക്കുകളുടെ ആനകൾ കൊണ്ടും ഇല്ല; ഈ കുട്ടിയുടെ മനസ്സ് വളരെ ദുഷ്ടമാണ്, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിൽ യാതൊരു പ്രയോജനവും ഇല്ല.
തദേഷ തോയമധ്യേ തു സമാക്രാന്തോ മഹീധരൈഃ । തിഷ്ഠത്വബ്ദസഹസ്രാന്തം പ്രാണാന്ഹാസ്യതി ദുര്മതിഃ
അതിനാൽ, ഈ ദുഷ്ടൻ പർവതങ്ങൾ ചുറ്റിയ ജലത്തിനടിയിൽ ആയിരം വർഷം കഴിയട്ടെ; പിന്നെ അവൻ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടും.
തതോ ദൈത്യാദാനവാശ്ച പര്വതൈസ്തം മഹോദധൌഃ । ആക്രമ്യ ചയനം ചക്രുര്യോജനാനി സഹസ്രശഃ
അതിനുശേഷം ദൈത്യരും ദാനവരും പർവതങ്ങളിൽ കയറി, ആ മഹാസമുദ്രത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് യോജനങ്ങൾ നീളുന്ന വലിയ ഒരു തടയണ നിർമ്മിച്ചു.
സ ചിതഃ പര്വതൈരന്തഃ സമുദ്ര സ്യ മഹാമതിഃ । തുഷ്ടാവാഹ്നികവേലായാമേകാഗ്രമതിരച്യുതമ്
ആ സമുദ്രത്തിനുള്ളിൽ പർവതങ്ങൾ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ആ തടയണയെ, മഹാമതിയായവൻ, അഹ്നികവേളയിൽ ഏകാഗ്രചിത്തോടെ അച്യുതനേ സ്തുതിച്ചു.
പ്രഹ്ലാദ ഉവാച । നമസ്തേ പുണ്ഡരീകാക്ഷ നമസ്തേ പുരുഷോത്തമ । നമസ്തേ സര്വലോകാത്മന്നമസ്തേ തിഗ്മചക്രിണേ
പ്രഹ്ലാദൻ പറഞ്ഞു: കമലനയനനായവാ, നിനക്കു വന്ദനം. പരമപുരുഷനേ, നിനക്കു വന്ദനം. എല്ലുലോകത്തിൻറെ ആത്മാവേ, നിനക്കു വന്ദനം. കൂര്മായുധം കൈവശമുള്ളവാ, നിനക്കു വന്ദനം.
നമോ ബ്രഹ്മണ്യദേവായ ഗോബ്രാഹ്മണഹിതായ ച । ജഗദ്ധിതായ കൃഷ്ണായ ഗോവിന്ദായ നമോനമഃ
വേദദേവനായവാ, പശുക്കളുടെയും ബ്രാഹ്മണരുടെയും ഹിതത്തിനായി നില്ക്കുന്നവാ, ലോകഹിതത്തിനായി ജനിച്ച കൃഷ്ണാ, ഗോവിന്ദാ, വീണ്ടും വീണ്ടും നിനക്കു വന്ദനം.
ബ്രഹ്മത്വേ സൃജതേ വിശ്വം സ്ഥിതൌ പാലയതേ പുനഃ । രുദ്ര രൂപായ കല്പാന്തേ നമസ്തുഭ്യം ത്രിമൂര്തയേ
ബ്രഹ്മാവായി നീ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്നു, വിഷ്ണുവായി സംരക്ഷിക്കുന്നു, കാലാവസാനത്ത് രുദ്രനായി അതിനെ ലയിപ്പിക്കുന്നു. മൂന്നു രൂപങ്ങളുള്ളവാ, നിനക്കു വന്ദനം.
ദേവാ യക്ഷാഃ സുരാഃ സിദ്ധാ നാഗാ ഗന്ധര്വകിന്നരാഃ । പിശാചാ രാക്ഷസാശ്ചൈവ മനുഷ്യാഃ പശവസ്തഥാ
ദേവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, സുറന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, നാഗന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, കിന്നരന്മാർ, പിശാചുകൾ, രാക്ഷസുകൾ, മനുഷ്യർ, മൃഗങ്ങൾ—
പക്ഷിണസ്ഥാവരാശ്ചൈവ പിപീലികസരീസൃപാഃ । ഭൂമ്യാപോഗ്നിര്നഭോവായുഃ ശബ്ദഃ സ്പര്ശസ്തഥാ രസഃ
പക്ഷികൾ, ചലനമില്ലാത്തവ, ഉറുമ്പുകൾ, സർപ്പങ്ങൾ, ഭൂമി, വെള്ളം, അഗ്നി, ആകാശം, വായു, ശബ്ദം, സ്പർശം, രുചി—
രൂപം ഗന്ധോ മനോ ബുദ്ധിരാത്മാ കാലസ്തഥാ ഗുണാഃ । ഏതേഷാം പരമാര്ഥശ്ച സര്വമേതത്ത്വമച്യുത
രൂപം, ഗന്ധം, മനസ്സ്, ബുദ്ധി, ആത്മാവ്, കാലം, ഗുണങ്ങൾ—ഇവയും ഇവയുടെ പരമാർത്ഥവും, അച്യുതാ, എല്ലാം നീ തന്നെയാണ്.
വിദ്യാവിദ്യേ ഭവാന്സത്യമസത്യം ത്വം വിഷാമൃതേ । പ്രവൃത്തം ച നിവൃത്തം ച കര്മ വേദോദിതം ഭവാന്
വിദ്യയും അവിദ്യയും, സത്യം അസത്യം, വിഷവും അമൃതവും, പ്രവൃത്തിയും നിരവൃത്തിയും, വേദങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കര്മങ്ങളും നീ തന്നെയാണ്.
സമസ്തകര്മഭോക്താ ച കര്മോപകരണാനി ച । ത്വമേവ വിഷ്ണോ സര്വാണി സര്വകര്മഫലം ച യത്
സകല കര്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നവനും കര്മത്തിനുള്ള ഉപകരണങ്ങളും നീ തന്നെയാണ്, വിഷ്ണുവേ, എല്ലാ കര്മഫലവും നീ തന്നെയാണ്.
മയ്യന്യത്ര തഥാന്യേഷു ഭൂതേഷു ഭുവനേഷു ച । തവൈവാവ്യാപ്തിരൈശ്വര്യഗുണസംസൂചികീ പ്രഭോ
എന്നിലും മറ്റുള്ളവരിലും, എല്ലാ ജീവികളിലും ലോകങ്ങളിലും, പ്രഭോ, നിന്റെ ഐശ്വര്യഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് നിന്റെ വ്യാപനം സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്.
ത്വാം യോഗിനശ്ചിംതയന്തി ത്വാം യജംതി ച യാജകാഃ । ഹവ്യകവ്യഭുഗേകസ്ത്വം പിതൃദേവസ്വരൂപധൃക്
യോഗികൾ നിന്നെ ധ്യാനിക്കുന്നു, യാഗകർ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു, ഹവ്യവും കവ്യവും അനുഭവിക്കുന്നവൻ നീയാണു, പിതൃ-ദേവരൂപം ധരിക്കുന്നവൻ നീയാണു.
രൂപം മഹത്തേ സ്ഥിതമത്ര വിശ്വം തതശ്ച സൂക്ഷ്മം ജഗദേതദീശ । രൂപാമി സര്വാണി ച ഭൂതഭേദാസ്തേഷ്വന്തരാത്മാഖ്യമതീവ സൂക്ഷ്മമ്
നിന്റെ മഹത്തായ രൂപം ഈ ലോകത്താണ് നിലകൊള്ളുന്നത്, അതിനുശേഷം സൂക്ഷ്മമായ ഈ ലോകം, ഈശാ; എല്ലാ രൂപങ്ങളും ഭേദങ്ങളും നിനക്കാണ്, അവയ്ക്കുള്ളിൽ അത്യന്തം സൂക്ഷ്മമായ അന്തരാത്മാവും നീ തന്നെയാണ്.
തസ്മാച്ച സൂക്ഷ്മാദിവിശ്ഷോണാനാമഗോചരേ യത്പരമാത്മരൂപമ് । കിമപ്യചിന്ത്യം തവ രൂപമസ്തി തസ്മൈ നമസ്തേ പുരുഷോത്തമായ
അതിനുമപ്പുറം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു അപ്രാപ്യമായ അതിൽ, നിന്റെ പരമാത്മരൂപം നിലകൊള്ളുന്നു; ആചിന്ത്യമായ ആ രൂപത്തിന്, പരമപുരുഷനേ, വന്ദനം.
സര്വഭൂതേഷു സര്വാത്മന്യാ ശക്തിരപരാ തവ । ഗുണാശ്രയാ നമസ്തസ്യൈ ശാശ്വതായൈ സുരേശ്വര
എല്ലാ ജീവികളിലും എല്ലാ ആത്മാക്കളിലും, ദേവാധിപതിയായ നിന്റെ ശക്തിയാണ് ശാശ്വതമായത്, ഗുണങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതമായത്; ആ ശക്തിക്ക് വന്ദനം.
യാതീതഗോചരാ വാചാം മനസാം ചാവിശ്ഷോണാ । ജ്ഞാനിജ്ഞാനപരിച്ഛേദ്യാ താം വന്ദേ സ്വേശ്വരീം പരാമ്
വാക്കിനും മനസ്സിനും അതീതമായവളാണ് അവൾ, വിഷ്ണുവേ; ജ്ഞാനത്താലോ അജ്ഞാനത്താലോ അവളെ പിടികൂടാൻ കഴിയില്ല; ആ പരമേശ്വരിയായ ശക്തിക്ക് ഞാൻ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു.
ഓം നമോ വാസുദേവായ തസ്മൈ ഭഗവതേ സദാ । വ്യതിരിക്തം ന യസ്യാസ്തി വ്യതിരിക്തോഖിലസ്യ യഃ
ഓം, വാസുദേവനേ, ആ ഭഗവാനെ എപ്പോഴും വന്ദനം. അവനിൽ നിന്ന് ഒന്നും വേർപെടുന്നില്ല, ഒന്നും അവനിൽ നിന്ന് വേർപെടുന്നില്ല.
നമസ്തസ്മൈ നമസ്തസ്മൈ നമസ്തസ്മൈ മഹാത്മനേ । നാമ രൂപം ന യസ്യൈകോ യോസ്തിത്വേനോപലഭ്യതേ
ആ മഹാത്മാവിന് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം. അവൻ ഒരു പേര് കൊണ്ടോ രൂപം കൊണ്ടോ, ഒരൊറ്റതായിട്ടോ അറിയപ്പെടുന്നില്ല.