യത്രാനപായീ ഭഗവാന് ഹ്ടദ്യാസ്തേ ഹരിരീഖ്വരഃ । ഭങ്ഗോ ഭവതി വജൂസ്യ തത്ര ശൂലസ്യ കാ കഥാ
ഹരിയായ അനശ്വരനായ ഭഗവാൻ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നിടത്ത്, വജ്രം പോലും തകരുന്നു; അപ്പോൾ ശൂലത്തിന്റെ കാര്യം പറയേണ്ടതുണ്ടോ?
അപായേ തത്ര പാപൈശ്ച പാതിതാ തത്ര യാജകൈഃ । താനേവ സാ ജദ്യാനാശു കൃത്യാ നാശം ജഗാമ ഷ
അവിടെ, യജ്ഞികർ പാപികളെ താഴെ വീഴ്ത്തിയപ്പോൾ, ആ നാശകരമായ ശക്തി ഉടൻ തന്നെ നശിച്ചു.
കൃത്യയാ ദഹ്മമാനാംസ്താന് വിലോക്യ സ മഹാമതിഃ । ത്രാഹി കൃഷ്ണേത്യനന്തേതി വദന്നഭ്യവപദ്യത
ആ മഹാത്മാവ് അവരെ ആ നാശകരമായ ശക്തിയിൽ കത്തുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, 'എന്നെ രക്ഷിക്കണേ കൃഷ്ണാ! അനന്തനേ!' എന്ന് വിളിച്ചു അഭയം തേടി.
സര്വ്വവ്യാപിന് ജഗദ്രപൂ ജഗതൂസ്ത്രര്ജനാര്ദന । പാഹി വിപ്രാനിമാനസ്മാദൂ ദുഃസഹാന്മന്ത്രപാവകാത്
സകലത്തിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവനേ, ലോകത്തിന്റെ രൂപമായവനേ, ലോകദു:ഖങ്ങൾ നീക്കുന്നവനേ, ഈ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഈ സഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത മന്ത്രാഗ്നിയിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കണമേ.
യഥാ സര്വ്വേഷുഭൂതേഷു സര്വ്വവ്യാപീ ജഗദൂഗുരുഃ । വിഷ്ണുരേവ തഥാ സര്വ്വേ ജീവന്ത്വേതേ പുരോഹിതാഃ
എങ്ങനെ വിഷ്ണു എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ലോകഗുരുവായി എല്ലാ ജീവികളിലും നിലകൊള്ളുന്നു, അതുപോലെ ഈ യജ്ഞികരും അവനിൽ ജീവിക്കുന്നു.
യഥാ സര്വ്വഗതം വിഷ്ണും മന്യമാനോ ന പാവകമ് । ചിന്തയാമ്യരിപക്ഷേഽപി ജീവന്ത്വേതേ പുരോഹിതാഃ
എനിക്ക് വിഷ്ണു എല്ലായിടത്തും ഉള്ളവനാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുമ്പോൾ, അഗ്നിയല്ല; അതുപോലെ ശത്രുവിന്റെ പക്ഷത്തിലും ഈ യജ്ഞികർ വിഷ്ണുവിൽ ജീവിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
യേ ഹന്തുമാഗതാ ദത്തം യൈര്വിഷം യൈര്ഹു താശനഃ । യൈര്ദ്ദിഗൂഗജൈരഹം ക്ഷുണണോ ദഷ്ടഃ സര്പൈശ്വ യൈരപി
എന്നെ കൊല്ലാൻ വന്നവർ, വിഷം കൊടുത്തവർ, തീകൊളുത്തിയവർ, ആനകളാൽ ചവിട്ടിച്ചവർ, പാമ്പുകളാൽ കടിപ്പിച്ചവർ—
തേഷ്വഹം മിത്രഭാവേന സമഃ പാപോഽസ്മി ന വവചിത് । തഥാ തേനാദ്യ സത്യേന ജീവന്ത്വസുരയാജകാഃ
അവരെ ഞാൻ സൗഹൃദത്തോടെ തുല്യമായി കാണുന്നു; ഞാൻ പാപിയാണെന്ന് കരുതുന്നില്ല. അതിനാൽ ഈ സത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ഈ അസുരയജ്ഞികർ ഇന്ന് ജീവിക്കട്ടെ.
ഇത്യുക്താസ്തേന തേ സര്വ്വൈ സംസ്പൃഷ്ടാശ്വ നിരാമയാഃ । സമുത്തസ്ഥുര്ദ്രിജാ ഭൂയസ്തഞ്ചോചുഃ പ്രശ്വയാന്വിതമ്
അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവരെ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാവരും രോഗമില്ലാതെ എഴുന്നേറ്റു. ബ്രാഹ്മണന്മാർ വിനയത്തോടെ അവനോട് പറഞ്ഞു.
ദീര്ഘായുരപ്രതിഹത-ബലവീര്യ്യസമന്വിതഃ । പുത്ര-പൌത്ര-ധനൈശ്വര്യ്യയുക്തോ വത്സ ! ഭവോത്തമ
നീ ദീർഘായുസ്സുള്ളവനാകട്ടെ, തടസ്സമില്ലാത്ത ശക്തിയും വീര്യവും ഉണ്ടാകട്ടെ, മക്കളും മുമ്മക്കളും സമ്പത്തും ഐശ്വര്യവും ലഭിക്കട്ടെ, പ്രിയപ്പെട്ടവനേ.
ഇത്യുത്തവാ തം തതോ ഗത്വാ യഥാവൃത്തം പരോഹിതാഃ । ദൈത്യരാജായ സകലമാചചക്ഷു ര്മഹാമുനേ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവർ പോയി സംഭവിച്ച എല്ലാം മഹാമുനിയായ ദൈത്യരാജാവിനോട് അറിയിച്ചു.
ശ്രീപരാശര ഉവാച ഹിരണ്യകശിപുഃ ശ്രുത്വാ താം കൃത്യാം വിതഥീകൃതാമ് । ആഹൂയ പുത്രം പപ്രച്ഛ പ്രഭാവസ്യാസ്യ കാരണമ്
ശ്രീപരാശരൻ പറഞ്ഞു: ഹിരണ്യകശിപു ആ നാശകരമായ ശക്തി ഫലിച്ചില്ലെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, തന്റെ മകനെ വിളിച്ചു, ഈ ശക്തിയുടെ കാരണം ചോദിച്ചു.
ഹിരണ്യകശിപുരുവാച । പ്രഹ്ലാദ സുപ്രഭാവോസി കിമേതത്തേ വിചേഷ്ടിതമ് । ഏതന്മംത്രാദിജനിതമുതാഹോ സഹജം തവ
ഹിരണ്യകശിപു പറഞ്ഞു: പ്രഹ്ലാദാ, നീ വലിയ ശക്തിയുള്ളവനാണ്. ഇതെന്താണ് നീ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്? ഇത് മന്ത്രാദികളാൽ ഉണ്ടാകുന്നതോ, അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടോ?
ശ്രീപരാശര ഉവചാ। ഏവം പൃഷ്ടസ്തദാ പിത്രാ പ്രഹ്ലാദോഽസുരബാലകഃ । പ്രണിപത്യ പിതുഃ പാദാവിദം വചനമബ്രവീത്
ശ്രീപരാശരൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ പിതാവിനാൽ ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അസുരബാലനായ പ്രഹ്ലാദൻ പിതാവിന്റെ കാലിൽ വീണു നമസ്കരിച്ചു, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ന മംത്രാദികൃതം താത ന ച നൈസര്ഗികോ മമ । പ്രഭാവ ഏഷ സാമാന്യോ യസ്യ യസ്യാച്യുതോ ഹൃദി
അച്യുതൻ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നവർക്കു സാധാരണമായ ഈ ശക്തി, അച്യുതൻ ഹൃദയത്തിൽ ഇല്ലാത്തവർക്കല്ല. അതു മന്ത്രാദികളാൽ അല്ല, അഥവാ എന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടുമല്ല, അച്യുതൻ ഉള്ളവർക്കു ഇത് സാധാരണമാണ്.
അന്യേഷാം യോ ന പാപാനി ചിന്തയത്യാത്മനോ യഥാ । തസ്യ പാപാഗമസ്താത ഹേത്വഭാവാന്ന വിദ്യതേ
മറ്റുള്ളവരുടെ പാപങ്ങൾ തനിക്കുള്ളതുപോലെ ആരും ചിന്തിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ, അത്തരം ആളുകൾക്ക് പാപം വരില്ല, കാരണം അതിന് കാരണം ഇല്ല.
കര്മണാ മനസാ വാചാ പരിപീഡാം കരോതി യഃ । തദ്ബീജം ജന്മ ഫലതി പ്രഭൂതം തസ്യ ചാശുഭമ്
ആൾ പ്രവർത്തിയിൽ, മനസ്സിൽ, വാക്കിൽ മറ്റുള്ളവരെ പീഡിപ്പിച്ചാൽ, അതിന്റെ വിത്ത് ജന്മത്തിൽ വലിയ ദു:ഖഫലമായി വളരും.
സോഹം ന പാപമിച്ഛാമി ന കരോമി വദാമി വാ । ചിന്തയന്സര്വഭൂതസ്ഥമാത്മന്യപി ച കേശവമ്
ഞാൻ പാപം ആഗ്രഹിക്കുകയുമില്ല, ചെയ്യുകയുമില്ല, പറയുകയുമില്ല, കാരണം എല്ലാ ജീവികളിലും എന്റെ ഉള്ളിലും വസിക്കുന്ന കേശവനെ ഞാൻ നിരന്തരം ധ്യാനിക്കുന്നു.
ശാരീരം മാനസം ദുഃഖം ദൈവം ഭൂതഭവം തഥാ । സര്വത്ര ശുഭചിത്തസ്യ തസ്യ മേ ജായേത കുതഃ
ശരീരത്തിൽ, മനസ്സിൽ, ദൈവികമായതിലും ഭൂതവിഭവങ്ങളിലും ഉണ്ടാകുന്ന ദുഃഖങ്ങൾ എല്ലാം, എല്ലായിടത്തും നല്ല മനസ്സുള്ളവനു എവിടെ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകാൻ കഴിയുക?
ഏവം സര്വേഷു ഭൂതേഷു ഭക്തിരവ്യഭിചാരിണീ । കര്തവ്യാ പണ്ഡിതൈര്ജ്ഞാത്വാ സര്വഭൂതമയം ഹരിമ്
അങ്ങനെ, എല്ലാ ജീവികളിലെയും ഹരിയെ അറിയുന്ന ജ്ഞാനികൾക്ക്, അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം മനസ്സിലാക്കി, അചഞ്ചലമായ ഭക്തി എല്ലാ ജീവികളോടും പുലർത്തണം.
ശ്രീപരാശര ഉവാച । ഇതി ശ്രുത്വാ സ ദൈത്യേന്ദ്ര ഃ! പ്രാസാദശിഖരേ സ്ഥിതഃ । ക്രോധാന്ധകാരിതമുഖഃ പ്രാഹ ദൈതേയകിംകരാന്
ശ്രീ പരാശരൻ പറഞ്ഞു: ഇത് കേട്ട ശേഷം, പ്രാസാദത്തിന്റെ മുകളിൽ നില്ക്കുന്ന ദാനവാധിപൻ, കോപത്തിൽ മുഖം ഇരുണ്ടു, ദാനവസേവകരോട് പറഞ്ഞു.
ഹിരണ്യകശിപുരുപാച । ദുരാത്മാ ക്ഷിപ്യതാമസ്മാത്പ്രാസാദാച്ഛതയോജനാത് । ഗിരിപൃഷ്ഠേ പതത്വസ്മിന് ശിലാഭിന്നാങ്ഗസംഹതിഃ
ഹിരണ്യകശിപു പറഞ്ഞു: ഈ ദുഷ്ടബാലനെ ഈ കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്ന് നൂറു യോജന ദൂരം എറിഞ്ഞുകളയൂ. അവൻ പാറകളാൽ ശരീരം തകർന്നു മലയുടെ മുകളിൽ വീഴട്ടെ.
തതസ്തം ചിക്ഷുപുഃ സര്വേ ബാലം ദൈതേയദാനവാഃ । പപാത സോപ്യധഃ ക്ഷിപ്തോ ഹൃദയേനോദ്വഹഹ്നരിമ്
അപ്പോൾ എല്ലാ ദാനവരും ആ ബാലനെ എറിഞ്ഞു. ഹൃദയത്തിൽ ഹരിയെ ധരിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ താഴേക്ക് വീണു.
പതമാനം ജഗദ്ധാത്രീ ജഗദ്ധാതരി കേശവേ । ഭക്തിയുക്തം ദധാരൈനമുപസംഗമ്യ മേദിനീ
അവൻ വീഴുമ്പോൾ, ലോകത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്നവനായ കേശവനോടുള്ള ഭക്തിയോടെ ഭൂമി സമീപിച്ചു, അവനെ ഏറ്റെടുത്തു.
തതോ വിലോക്യ തം സ്വസ്ഥമവിശിര്ണാസ്ഥിപഞ്ജരമ് । ഹിരണ്യകശിപുഃ പ്രാഹ ശമ്ബരം മായിനാം വരമ്
അവനെ സുഖമായും, അസ്ഥിപഞ്ചരം തകരാതെ കാണുമ്പോൾ, ഹിരണ്യകശിപു മായാവിദ്യകളിൽ പ്രധാനനായ ശംബരനോട് പറഞ്ഞു.
ഹിരണ്യകശിപുരുപാച । നാസ്മാഭിഃ ശക്യതേ ഹന്തുമസൌ ദുര്ബുദ്ധിബാലകഃ । മായാം വേത്തി ഭവാംസ്തസ്മാന്മായയൈനം നിഷൂദയ
ഹിരണ്യകശിപു പറഞ്ഞു: നമ്മാൽ ഈ ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ള ബാലനെ കൊല്ലാൻ കഴിയുന്നില്ല. നീ മായാവിദ്യ അറിയുന്നവനല്ലേ, അതുകൊണ്ട് മായാവശാൽ അവനെ നശിപ്പിക്കൂ.
ശമ്ബര ഉവാച। സൂദയാമ്യേവ ദൈത്യേന്ദ്ര പശ്യ മായാബലം മമ । സഹസ്രമത്ര മായാനാം പശ്യ കോടിശതം തഥാ
ശംബരൻ പറഞ്ഞു: ദാനവാധിപാ, ഞാൻ അവനെ തീർച്ചയായും നശിപ്പിക്കും. എന്റെ മായാബലമോ കാണൂ—ഇവിടെ ആയിരം മായകളും, കോടികൾക്കണക്കിന് കൂടുതൽ ഉണ്ട്.
ശ്രീപരാശര ഉവാച । തതഃ സ സസൃജേ മായാം പ്രഹ്ലാദേ ശമ്ബരോഽസുരഃ । വിനാശമിച്ഛന്ദുര്ബുദ്ധിഃ സര്വത്ര സമദര്ശിനി
ശ്രീ പരാശരൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ ശംബരൻ, പ്രഹ്ലാദനെ നശിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, മായാവിദ്യകൾ സൃഷ്ടിച്ചു. എന്നാൽ പ്രഹ്ലാദൻ എല്ലായിടത്തും സമദർശിയായിരുന്നു.
സമാഹിതമതിര്ഭൂത്വാ ശമ്ബരേപി വിമത്സരഃ । മൈത്രേയ സോപി പ്രഹ്ലാദഃ സസ്മാര മധുസൂദനമ്
മൈത്രേയാ, പ്രഹ്ലാദൻ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി, ശംബരനോടും വൈരാഗ്യമില്ലാതെ, മധുസൂദനനെ സ്മരിച്ചു.
ശ്രീപരാശര ഉവാച। തതോ ഭഗവതാ തസ്യ രക്ഷാര്ഥം ചക്രമുത്തമമ് । ആജഗാമ സമാജ്ഞപ്തം ജ്വാലാമാലി സുദര്ശനമ്
ശ്രീ പരാശരൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ ഭഗവാൻ അവനെ രക്ഷിക്കാൻ, ജ്വാലകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഉത്തമമായ സുദർശനചക്രം, ആഹ്വാനപ്രകാരം എത്തി.