ന ശഹ്ദഗോചരേ യസ്യ യോഗിധ്യേയം പരം പദമ് । യതോ യശ്വ സ്വയം വിശ്വം സ വിഷ്ണുഃ പരമേശ്വരഃ
വാക്കുകൾക്കപ്പുറമാണ് അവന്റെ പരമാവസ്ഥ; യോഗികൾ ധ്യാനിക്കുന്നവൻ; അവനിൽ നിന്നാണ് ഈ വിശ്വം ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. ആ പരമേശ്വരനാണ് വിഷ്ണു.
പരമേശ്വരസംജ്ഞോഽജ്ഞ ! കിമന്യോ മയയവസ്ഥിതേ । തവാസ്തി മര്ത്തുകാമസ്ത്വ പ്രബ്രവീഷി പുനഃ പുനഃ
അജ്ഞാനിയേ, സ്വശക്തിയിൽ നിലകൊള്ളുന്ന പരമേശ്വരൻ എന്ന പേരിൽ മറ്റാരുണ്ട്? നീ വീണ്ടും വീണ്ടും ഇത് പറയുന്നത് മരിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം കൊണ്ടല്ലേ?
ന കേവലം താത ! മമ പ്രജാനാം സ ബ്രഹ്മഭൂതോ ഭവതശ്വ വിഷ്ണുഃ । ധാതാ വിധാതാ പരമേശ്വരശ്ച പ്രസീദ കോപം കുരുഷേ കിമര്ഥമ
അപ്പാ, എന്റെ മാത്രം അല്ല, എല്ലാ ജീവികളുടെയും സ്രഷ്ടാവും കർത്താവും ആ പരമേശ്വരനായ വിഷ്ണുവാണ്. ദയവായി, കോപം കാണിക്കേണ്ടതെന്തിന്?
പ്രവിചഷ്ടഃ കോഽസ്യ ഹ്ടദയേ ദുര്ബുദ്ധേരതിപാപകൃത് । യേനേദൃശാന്യസാധൂനി വദത്യാവിഷ്ടമാനസഃ
ഈ ദുഷ്ടനും പാപബുദ്ധിയുമുള്ളവന്റെ ഹൃദയം ആരാണ് ഇങ്ങനെ ദോഷം നിറച്ചത്? മനസ്സിൽ പിടിവാശിയോടെ ഇങ്ങനെ അശുദ്ധമായ വാക്കുകൾ പറയാൻ.
ന കേവലം മദൂഹ്ടദയം സ വിഷ്ണു--രാക്രമ്യ ലോകാന് സകലാനവസ്ഥിതഃ । സ മാം ത്വദാദീംശ്ച പിതഃ ! സമസ്താന് സമസ്തചേഷ്ടാസു യുനക്തി സര്വഗഃ
എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മാത്രം അല്ല, വിഷ്ണു എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; പിതാവേ, അവൻ എന്നെയും നിന്നെയും നമ്മുടെ ബന്ധുക്കളെയും എല്ലാ പ്രവൃത്തികളിലും ഒന്നിപ്പിക്കുന്നു.
നിഷ്കാമ്യതാമയം ദുഷ്ടഃ ശാസ്യതാഞ്ച ഗുരോഗൃ ഹേ । യോജിതോ ദുര്മ്മതിഃ കേന വിപക്ഷവിതഥസ്തുതൌ
ഈ ദുഷ്ടനെ ഗുരുവിന്റെ വീട്ടിൽ നിയന്ത്രിക്കുകയും ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യണം; ആരാണ് ഈ ദുർബുദ്ധിയുള്ളവനെ ശത്രുവിനെ അനാവശ്യമായി പുകഴ്ത്താൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്?
ഇത്യുക്തോഽസൌ തദാ ദൈത്യൈര്നീതോ ഗുരുഗൃഹം പുനഃ । ജഗ്രാഹ വിദ്യാമനിശം ഗുരുശുശ്വൂ ഷണോദ്യതഃ
അങ്ങനെ ദൈത്യന്മാർ പറഞ്ഞതുപോലെ, അവനെ വീണ്ടും ഗുരുവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി; അവിടെ അവൻ രാത്രി പകലില്ലാതെ വിദ്യകൾ മനസ്സോടെ പഠിച്ചു.
കാലേഽതീതേ ച മഹതി പ്രഹ്ലാദമസുരേശ്വരഃ । സമാഹൂയാബ്രവീത് പുത്ര ! ഗാധ കാചിത് പ്രഗീയതാമ്
നാൾക്കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അസുരാധിപൻ പ്രഹ്ലാദനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: മകനേ, നീ പഠിച്ച ഏതെങ്കിലും ശ്ലോകം പറയൂ.
യതഃ പ്രധാനപുരുഷൌ യതശ്ചൈതജ്വരാചരമ് । കാരണാം സകലസ്യാസ്യ സ നോ വിഷ്ണുഃ പ്രസീദതു
പ്രധാനവും പുരുഷനും ഉത്ഭവിക്കുന്നതും, ചലനവും അചലവും എല്ലാം ഉദ്ഭവിക്കുന്നതും ആ വിഷ്ണുവിൽ നിന്നാണ്; ആ സകലത്തിന്റെയും കാരണനായവൻ നമ്മോട് ദയവുള്ളവനാകട്ടെ.
ദുരാത്മാ വധ്യതാമേഷ നനിനാര്ഥോഽസ്തി ജീവതാ । ഖപക്ഷഹാനികര്ത്തൃ ത്വാദ യഃ കുലാങ്ഗാരതാം ഗതഃ
ഈ ദുഷ്ടനെ കൊല്ലണം; ജീവിച്ചിരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. പക്ഷിയുടെ ചിറകു മുറിക്കുന്നവനെപ്പോലെ, ഇദ്ദേഹം കുടുംബത്തിന് അപമാനമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
ഇത്യാജ്ഞപ്താസ്തതസ്തേന പ്രഗൃഹീതമഹായുധാഃ । ഉദ്യതാസ്തസ്യ നാശായ ദൈത്യാഃ ശതസഹസ്ത്രശഃ
അവന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, വലിയ ആയുധങ്ങൾ കൈവശമുള്ള ദൈത്യർ ആയിരക്കണക്കിന് കൂട്ടങ്ങളായി അവനെ നശിപ്പിക്കാൻ എഴുന്നേറ്റു.
വിഷ്ണൂഃ ശസ്ത്രേഷു യുഷ്മാകം മയി ചാസൌ യഥാ സ്ഥിതഃ । ദൈതേയാസ്തേന സത്യേന മാ ക്രാമന്ത്വായുധാനി മേ
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങൾക്കിടയിലും നിങ്ങളോടൊപ്പം ഞാൻ നിലകൊള്ളുന്നുവെന്ന സത്യത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ, ദൈത്യരേ, നിങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങൾ എനിക്ക് തൊടരുത്.'
തതസ്തൈഃ ശതശോ ധൈത്യൈഃ സസ്ത്രൌഘൈരാഹതോഽപി സന് । നാവാപ വേദനാമല്പാമഭൂജ്വ വൈ പുനര്നവഃ
അതിനുശേഷം, ദൈത്യർ നൂറുകണക്കിന് ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചിട്ടും, അവൻ ചെറിയൊരു വേദന പോലും അനുഭവിച്ചില്ല; പുനരുത്ഥാനത്തോടെ അവൻ വീണ്ടും നിലകൊണ്ടു.
ദുര്ബുദ്ധ ! വിനിവര്ത്തസ്വ വൈരിപക്ഷസ്തവാദതഃ । അഭയം തേ പ്രയച്ഛാമി മാതിമൂढ़മതിര്ഭവ
മൂഢനേ, ശത്രുവിന്റെ പക്ഷത്തുനിന്ന് പിന്മാറുക; ഞാൻ നിന്നെ ഭയരഹിതനാക്കുന്നു—മതിയുള്ളവനാവുക, ഭ്രമത്തിൽ തുടരേണ്ട.
ഭയം ഭയാനാമപഹാരിണി സ്ഥിതേ മനസ്യനന്തേ മമ കുത്ര തിഷ്ഠതി । യസ്മിന് സ്മതേ ജന്മജരാന്തകാദിഭയാനി സര്വ്വാണയപയാന്തി താത
എന്റെ മനസ്സിൽ എല്ലാ ഭയങ്ങളും അകറ്റുന്നവൻ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, അച്ഛാ, ഭയം എവിടെ ഉണ്ടാകും? അവനെ ഓർത്താൽ ജനനം, വൃദ്ധാവസ്ഥ, മരണം തുടങ്ങിയ എല്ലാ ഭയങ്ങളും അകന്ന് പോകുന്നു.
ഭോഭോഃ സര്പാ ! ദുരാചാരമേനമത്യന്തദുര്മതിമ് । വിഷജ്വാലാകുലൈര്വ്വക്തൂഃ സദ്യോ നയത സംക്ഷയമ്
സർപ്പങ്ങളേ, ഈ ദുഷ്ടനും അത്യന്തം ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവനും തെറ്റായ പ്രവൃത്തികളുള്ളവനുമാണ്—നിങ്ങളുടെ വിഷജ്വാലകളാൽ ഉടൻ അവനെ നശിപ്പിക്കുക.
ഇത്യുക്താസ്തേന തേ സര്പാഃ കുഹകാസ്തക്ഷകാന്ധകാഃ । അദശന്ത സമസ്തേഷു ഗാത്രേഷ്വതിവിഷോല്വണാഃ
അവന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, കുഹകൻ, തക്ഷകൻ, അന്ധകൻ തുടങ്ങിയ സർപ്പങ്ങൾ അത്യന്തം ശക്തമായ വിഷം കൊണ്ട് അവന്റെ ശരീരമൊക്കെയും കടിച്ചു.
സ ത്വാസക്തമതിഃ കൃഷ്ണോ ദശ്യമാനോ മഹോരഗൈഃ । ന വിവേദാത്മനോ ഗാത്രം തത്സ്മൃത്യാഹ്ലാദസംസ്ഥിതഃ
കൃഷ്ണൻ, മനസ്സ് മുഴുവനും ആസ്വാദനത്തിൽ ലയിച്ചിരുന്നതിനാൽ, വലിയ സർപ്പങ്ങൾ കടിച്ചിട്ടും, തന്റെ ശരീരം അവൻ അറിയാതെ, ഓർമ്മയുടെ ആനന്ദത്തിൽ നിലകൊണ്ടു.
ദംഷ്ട്രാ വിശീര്ണാ മണയഃ സ്ഫുടന്തി ഫണേഷു താപോ ഹൃദയേഷു കമ്പഃ । നാസ്യ ത്വചഃ സ്വല്പമപീഹ ഭിന്ന പ്രശാധി ദൈത്യേശ്വര കാര്യ്യമന്യത്
സർപ്പങ്ങളുടെ പല്ലുകൾ തകർന്നു, അവരുടെ ഫണികളിലെ രത്നങ്ങൾ പൊട്ടി, ഹൃദയത്തിൽ ചൂടും വിറയലും; എന്നിരുന്നാലും അവന്റെ ചർമ്മം ഒറ്റത്തുള്ളി പോലും തകർന്നില്ല. ദൈത്യാധിപനേ, വേറൊരു മാർഗം നോക്കുക.
ഹേ ദിഗ്ഗജാഃ ! സങ്കടദന്തമിശാവ ! ധ്നതൈനമസ്മദ്രിപുപക്ഷഭിന്നമ് । തജ്ജാ വിനാശായ ഭവന്തി തസ്യ യഥാരണോഃ പ്രജ്വലിതോ ഹുതാശാഃ
ദിശകളുടെ രക്ഷകരേ! വലിയ ദന്തമുള്ള ഗജങ്ങളേ! നമ്മുടെ ശത്രുവിന്റെ നിര തകർത്ത ഈവനെ അടി; നിങ്ങളുടെ ആക്രോശം ഉണങ്ങിയ മരച്ചില്ലുപോലെ ദഹിക്കുന്ന തീപോലെ അവനെ നശിപ്പിക്കട്ടെ.
തതഃ സ ദിഗ്ഗജൈര്ബാലോ ഭൂഭൃച്ഛിഖരസന്നിഭൈഃ । പാതിതോ ധരണീപൃഷ്ഠ വിഷാണൈരവപീड़ിതഃ
അപ്പോൾ, മലശിഖരങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ദിശകളുടെ രക്ഷകർ ആ ബാലനെ ഭൂമിയിൽ തള്ളി, അവരുടെ ദന്തങ്ങൾ കൊണ്ട് കുത്തി.
സ്മരതസ്തസ്യ ഗോവിന്ദമിഭദന്താഃ സഹസ്ത്രശഃ । ശീര്ണാ വക്ഷഃസ്ഥലം പ്രാപ്യ സ പ്രാഹ പിതരം തതഃ
അവൻ ഗോവിന്ദനെ ഓർത്തപ്പോൾ, ആയിരക്കണക്കിന് ആനദന്തങ്ങൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തകർന്നു; പിന്നെ അവൻ തന്റെ അച്ഛനോടു പറഞ്ഞു.
ദന്താ ഗജാനാം കുലിശാഗ്രനിഷ്ഠുരാഃ ശീര്ണാ യദേതേ ന ബലം മമൈതത് । മഹാവിപത്പാപവിനാശനോഽയം ജനാര്ദനാനുസ്മരണാനുഭാവഃ
ആനകളുടെ വജ്രപോലെയുള്ള മൂർച്ചയുള്ള ദന്തങ്ങൾ തകർന്നത് എന്റെ ശക്തിയല്ല; മഹാവിപത്തുകളും പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന ജനാർദ്ദനനെ ഓർക്കുന്നതിന്റെ ഫലമാണ് ഇത്.
ജ്വാല്യതാമസുരാ ! വഹ്നിരപസര്പത ദിഗ്ഗജാഃ । വായോ സമേധയാഗ്നിം ത്വം ദഹ്മതാമേഷ പാപകൃത് മഹാകാഷ്ഠച്ഛന്നമസുരേന്ദ്രസുതം തതഃ । പ്രജ്വാല്യ ദാനവാ വഹ്നി ദദഹുഃ ഖാമിനോദിതാഃ
അസുരരേ, തീ കൊളുത്തൂ! ദിശകളുടെ രക്ഷകരേ, പിന്മാറൂ! വായു, തീ കത്തിക്കൊള്ളൂ; വലിയ മരക്കഷ്ണങ്ങൾകൊണ്ട് മൂടിയിരിക്കുന്ന ഈ പാപിയെ തീയിൽ ദഹിപ്പിക്കട്ടെ. അതിനുശേഷം, ദാനവന്മാർ തീയുടെ പ്രേരണയിൽ അവനെ കത്തിച്ചു.
താതൈഷ വഹ്നിഃ പവനേരിതോഽപി ന മാം ദഹത്യത്ര സമന്തതോഽഹമ് । പശ്യാമി പഹ്മാസ്തരണാസ്തൃതാനി ശീതാനി സര്വ്വാണി ദിശാം മുഖാനി
അച്ഛാ, ഈ തീ വായുവാൽ ഉണർത്തിയിട്ടും എനിക്ക് എവിടെയും ദഹനം സംഭവിക്കുന്നില്ല; ഞാൻ എല്ലായിടത്തും താമരപ്പൂക്കളാൽ വിരിച്ചിരിക്കുന്നു കാണുന്നു, എല്ലാ ദിശകളും തണുത്തതാണെന്ന് അനുഭവപ്പെടുന്നു.
അഥ ദൈത്യേശ്വരം പ്രോചുര്ഭാര്ഗവസ്യാത്മജാദ്രിജാഃ । പുരോഹിതാ മഹാത്മാനഃ സാചമ്നാ സംസ്തൂയ വാഗ്മിനഃ
അപ്പോൾ ഭാർഗവന്റെ പുത്രന്മാരായ മഹാത്മാക്കളും വാഗ്മികളുമായ പുരോഹിതന്മാർ, അവനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട്, ദൈത്യാധിപനോടു പറഞ്ഞു.
രാജന് ! നിയമ്യതാം കോപോ ബാലേഽത്ര തനയേഽനുജേ । കോപോ ദേവനികായേഷു യത്ര തേ സഫലോ യതഃ
രാജാവേ, ഈ ബാലനോടും നിന്റെ പുത്രനോടും അനുജനോടും കോപം നിയന്ത്രിക്കണം; ദേവസേനകളോടാണ് നിന്റെ കോപം ഫലപ്രദമാകുന്നത്.
തഥാ തഥൈനം ബാലം തേ ശാസിതാരോ ഭവിഷ്യതി
ഇങ്ങനെ, ഈ ബാലനെ ശാസിക്കുന്നവരായി അവർ മാറും.
ബാലത്വം സര്വ്വദോഷാണാം ദൈത്യരാജാസ്പദം യതഃ । തതോഽത്ര കോപമത്യര്ഥം യോക്തുമര്ഹസി നാര്ഭകേ
ബാല്യകാലം എല്ലാ ദോഷങ്ങൾക്കും ആധാരമാണ്, ദൈത്യരാജാവേ. അതുകൊണ്ട്, ഒരു ബാലനോട് ഇതിൽ അതികം കോപം കാണിക്കേണ്ടതില്ല.
ന ത്യക്ഷ്യതി ഹരേഃ പക്ഷമസ്മാകം വചനാദ് യദി । തതഃ കൃത്യാം വധായാസ്യ കരിഷ്യാമോ നിവര്ത്തിനീമ്
നമ്മുടെ വാക്ക് കേട്ട് ഹരിയുടെ പക്ഷം അവൻ ഉപേക്ഷിക്കാതിരുന്നാൽ, അവനെ കൊല്ലാൻ ഒരു മന്ത്രവിദ്യ ഉപയോഗിക്കാം.