തം സാ പ്രാഹ മഹാഭാഗ ഗന്തുമിച്ഛാമ്യഹം ദിവമ് । പ്രസാദസുമുഖോ ബ്രഹ്മന്നനുജ്ഞാം ദാതുമര്ഹസി ॥ ൧,൧൫.
അവൾ അവനോട് പറഞ്ഞു: മഹാഭാഗവ, ഞാൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ദയാവാനായ ബ്രാഹ്മണാ, ദയവായി എന്നെ അനുമതി തരിക.
തയൈവമുക്തഃ സ മുനിസ്തസ്യാമാസക്തമാനസഃ । ദിനാനി കതിചിദ്ഭദ്രേ സ്ഥീയതാമിത്യഭാഷത ॥ ൧,൧൫.
അങ്ങനെ അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവളോടു അതിയായി ആസ്വദിച്ചിരുന്ന മഹർഷി പറഞ്ഞു: ഭദ്രേ, കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൂടി ഇവിടെ തങ്ങൂ.
ഏവമുക്താ തതസ്തേന സാഗ്രം വര്ഷശതം പുനഃ । ബുഭുജേ വിഷയാംസ്തന്വീ തേന സാകം മഹാത്മനാ ॥ ൧,൧൫.
അവന്റെ ഈ വാക്കുകൾക്കു ശേഷം, അവളും മഹാത്മാവുമായ ആ മഹർഷിയും വീണ്ടും ഒരു നൂറുവർഷം മുഴുവൻ ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ലീനരായി കഴിഞ്ഞു.
അനുജ്ഞാം ദേഹി ഭഗവന് വ്രജാമി ത്രിദശാലയമ് । ഉക്തസ്തഥേതി സ പുനഃ സ്ഥീയതാമിത്യഭാഷത ॥ ൧,൧൫.
അവൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: ഭഗവൻ, ദയവായി അനുമതി തരിക, ഞാൻ ദേവലോകത്തേക്ക് പോകണം. മഹർഷി സമ്മതിച്ചെങ്കിലും വീണ്ടും: 'കുറച്ചു നേരം കൂടി തങ്ങൂ' എന്നു പറഞ്ഞു.
പുനര്ഗതേ വര്ഷശതേ സാധിക സാ ശുഭാനനാ । യാമീത്യാഹ ദിവം ബ്രഹ്മന്പ്രണയസ്മിതശോഭനമ് ॥ ൧,൧൫.
മറ്റൊരു നൂറുവർഷം കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ മനോഹരമുഖിയായ സ്ത്രീ സ്നേഹപൂർവമായ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മണാ, ഞാൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകണം.
ഉക്തസ്തയൈവം സ മുനിരുപഗുഹ്യായതേ ക്ഷണാമ് । ഇഹാസ്യതാം ക്ഷണം സുഭു ചിരകാലം ഗമിഷ്യസി ॥ ൧,൧൫.
അവളത് പറഞ്ഞപ്പോൾ, മഹർഷി അവളെ ഒരു നിമിഷം ചേർത്ത് പിടിച്ചു: 'സുന്ദരിയേ, ഒരു നിമിഷം കൂടി ഇവിടെ ഇരിക്കൂ; നീ ദീർഘകാലം പോകേണ്ടി വരും' എന്നു പറഞ്ഞു.
സാ ക്രീഡമാനാ സുശ്രോണീ സഹ തേനര്ഷിണാ പുനഃ । ശതദ്വയം കിഞ്ചിദൂനം വര്ഷണാമന്വതിഷ്ഠത ॥ ൧,൧൫.
അവളും മഹർഷിയും വീണ്ടും കളിച്ചു സന്തോഷിച്ചു, രണ്ടുനൂറുവർഷം കുറച്ച് കുറവായി അവളവനോടൊപ്പം കഴിഞ്ഞു.
ഗമനായ മഹാഭാഗ ദേവരാജനിവേശനമ് । പ്രോക്തഃ പ്രോക്തസ്തയാ തന്വ്യാ സ്ഥീയതാമിത്യഭാഷത ॥ ൧,൧൫.
ദേവരാജാവിന്റെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് പോകാൻ അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, സുന്ദരിയായ അവളോട് മഹർഷി വീണ്ടും: 'കുറച്ചു നേരം കൂടി തങ്ങൂ' എന്നു പറഞ്ഞു.
തസ്യ ശാപഭയാദ്ഭീതാ ദാക്ഷിണ്യേന ച ദക്ഷിണാ । പ്രോക്താ പ്രണയഭങ്ഗര്തിവേദിനീ ന ജഹൌ മുനിമ് ॥ ൧,൧൫.
അവന്റെ ശാപം ഭയന്ന്, ദയയാൽ, പ്രിയവियोगത്തിന്റെ വേദന അറിയുന്ന ആ സുന്ദരിയും, മഹർഷിയെ വിട്ടുപോകാൻ മനസ്സില്ലാതായിരുന്നു.
തയാ ച രമതസ്തസ്യ പരമര്ഷേരഹര്നിശമ് । നവംനവമഭൂത്പ്രമ മന്മഥാവിഷ്ടചേതസഃ ॥ ൧,൧൫.
അവളോടൊപ്പം രാവും പകലും സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞ മഹർഷിക്ക്, മനസ്സിൽ പ്രണയത്തിന്റെ continually പുതിയ സന്തോഷം അനുഭവമായി.
ഏകദാ തു ത്വരായുക്തോ നിശ്ചക്രാമോടജാന്മുനിഃ । നിഷ്ക്രാമന്തം ച കുത്രേതി ഗമ്യതേ പ്രാഹ സാ ശുഭാ ॥ ൧,൧൫.
ഒരു ദിവസം, അത്യാവശ്യമായി, ആ മുനി തന്റെ കുടിലം വിട്ടു പുറത്ത് പോയി. അപ്പോൾ അവൻ പുറത്ത് പോകുമ്പോൾ, ആ ശുഭസ്വഭാവമുള്ള സ്ത്രീ ചോദിച്ചു: "എവിടേക്ക് പോകുന്നു?"
ഇത്യുക്തഃ സ തയാ പ്രാഹ പരിവൃത്തമഹഃ ശുഭേ । സന്ധ്യോപാസ്തിം കരിഷ്യാമി ക്രിയാലോപോന്യഥാ ഭവേത് ॥ ൧,൧൫.
അവൾ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവൻ പറഞ്ഞു: "ദിവസം മാറിയിരിക്കുന്നു, ശുഭേ. ഞാൻ സന്ധ്യാപൂജ ചെയ്യണം, അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ കർമ്മങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടും."
തതഃ പ്രഹസ്യ സുദദീ തം സാ പ്രാഹ മഹാമുനിമ് । കിമദ്യ സര്വധര്മജ്ഞ പരിവൃത്തമഹസ്തവ ॥ ൧,൧൫.
അപ്പോൾ, മധുരമായി പുഞ്ചിരിച്ച്, അവൾ ആ മഹാമുനിയോട് പറഞ്ഞു: "സകല ധർമ്മങ്ങളും അറിയുന്നവനേ, ഇന്ന് തന്നെ നിന്റെ ദിവസം മാറിയോ?"
ബഹൂനാം വിപ്ര വര്ഷാണാം പരിവൃത്തമ ഹസ്തവ । ഗതമേതന്ന കുരുതേ വിസ്മയം കസ്യ കഥ്യതാമ് ॥ ൧,൧൫.
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, നിന്റെ ദിവസം പല വർഷങ്ങളായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇതിൽ അത്ഭുതം ഒന്നുമില്ല—ഇത് ആരുടെ അത്ഭുതമാണെന്ന് പറയൂ.
മുനിരുവാച പ്രാതസ്ത്വമാഗതാ ഭദ്രേ നദീതീരമിദം ശുഭമ് । മയാ ദൃഷ്ടാസി തന്വങ്ഗി പ്രവിഷ്ടാസി മമാശ്രമമ് ॥ ൧,൧൫.
മുനി പറഞ്ഞു: "നല്ലവളേ, നീ രാവിലെ ഈ ശുഭമായ നദീതീരത്ത് എത്തിയിരുന്നു. ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടു, പിന്നെ നീ എന്റെ ആശ്രമത്തിൽ കടന്നു."
ഇയം ച വര്തതേ സന്ധ്യാ പരിണാമമഹര്ഗതമ് । ഉപഹാസഃ കിമര്ഥോയം സദ്ഭാവഃ കഥ്യതാം മമ ॥ ൧,൧൫.
ഇപ്പോൾ സന്ധ്യാകാലം എത്തി, ദിവസം കഴിഞ്ഞു. നിന്റെ മനസ്സിൽ സത്യസന്ധതയാണെങ്കിൽ, ഈ പരിഹാസത്തിന് കാരണം എന്തെന്ന് എനിക്ക് പറയൂ.
പ്രമ്ലോചോവാച പ്രത്യൂഷസ്യാഗതാ ബ്രഹ്മന് സത്യമേതന്ന തന്മൃഷാ । നന്വസ്യ തസ്യ കാലസ്യ ഗതാന്യബ്ദശതാനി തേ ॥ ൧,൧൫.
പ്രമ്ലോച പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണനേ, ഞാൻ പ്രഭാതത്തിൽ വന്നതാണ്, ഇത് സത്യമാണു, കള്ളമല്ല. പക്ഷേ, നിനക്ക് ആ സമയത്ത് നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു."
സോമ ഉവാച തതഃ സ സാധ്വസോ വിപ്രസ്താം പപ്രച്ഛായതേക്ഷണാമ് । കഥ്യതാം ഭീരു കഃ കാലസ്ത്വയാ മേ രമതഃ സഹ ॥ ൧,൧൫.
സോമൻ പറഞ്ഞു: അതു കേട്ട് ഭയത്തോടെ, ആ കനിവുള്ള കണ്ണുകളുള്ളവളോട് മുനി ചോദിച്ചു: "ഭയങ്കരിയായവളേ, ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം കഴിയുമ്പോൾ എത്രകാലം കഴിഞ്ഞു എന്ന് പറയൂ."
പ്രമ്ലോചോവാച സപ്തോത്തരാമ്യതീതാനി നവവര്ഷശതാനി തേ । മാസാശ്ച ഷട്തഥൈവാന്യത്സമതീതം ദിനത്രയമ് ॥ ൧,൧൫.
പ്രമ്ലോച പറഞ്ഞു: "നിനക്ക് എഴുനൂറ് ഒപ്പം ഒമ്പത് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു, ആറു മാസം കൂടി, അതോടൊപ്പം മൂന്നു ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞു."
ഋഷിരുവാച സത്യം ഭീരു വദസ്യേതത്പരിഹാസോഽഥവാ ശുഭേ । ദിനമേകമഹം മന്യേത്വയാ സാര്ധമിഹാസിതമ് ॥ ൧,൧൫.
മുനി പറഞ്ഞു: "ഭയങ്കരിയായവളേ, സത്യം പറയൂ—ഇത് പരിഹാസമാണോ, അല്ലെങ്കിൽ സത്യമായാണോ, ശുഭേ? ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം ഇവിടെ ഒരു ദിവസം മാത്രമേ കഴിഞ്ഞതെന്ന് കരുതിയിരുന്നു."
പ്രമ്ലോചോവാച വദിഷ്യാമ്യനൃതം ബ്രഹ്മന്കഥമത്ര തവാന്തികേ । വിശേഷേണാദ്യ ഭവതാ പൃഷ്ടാ മാര്ഗാനുവര്തിനാ ॥ ൧,൧൫.
പ്രമ്ലോച പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണനേ, ഞാൻ എങ്ങനെ നിന്റെ മുമ്പിൽ കള്ളം പറയാൻ കഴിയും? പ്രത്യേകിച്ച്, നീ ഇന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ, സത്യം അന്വേഷിക്കുന്നവനാണ് നീ."
സോമ ഉവാച നിശമ്യ തദ്വചഃ സത്യം സ മുനിര്നൃപനന്ദനാഃ । ധിക്ധിക്മാമിത്യതീവേത്ഥം നിനിന്ദാത്മാനമാത്മനാ ॥ ൧,൧൫.
സോമൻ പറഞ്ഞു: ആ സത്യവാക്കുകൾ കേട്ട മുനി, രാജകുമാരനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും "അയ്യോ, എനിക്ക് ലജ്ജ!" എന്ന് പറഞ്ഞ് തന്നെ തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തി.
മുനിരുവാച തപാംസി മമ നഷ്ടനി ഹതം ബ്രഹ്മവിദാം ധനമ് । ഹതോ വിവേകഃ കേനാപി യോഷിന്മോഹായ നിര്മിതാഃ ॥ ൧,൧൫.
മുനി പറഞ്ഞു: "എന്റെ തപസ്സുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളുടെ സമ്പത്ത് നശിച്ചു; വിവേകം ആരോ നശിപ്പിച്ചു, സ്ത്രീകളെ മയക്കാൻ ഉണ്ടാക്കിയവൻ."
ഊര്മിഷട്കാതിഗം ബ്രഹ്മ ജ്ഞേയമാത്മജയേന മേ । മതിരേഷാ ഹൃതാ യേന ധിക്തം കാമം മഹാഗ്രഹമ് ॥ ൧,൧൫.
"ആറ് തരംഗങ്ങൾ കടന്ന് നിൽക്കുന്ന ബ്രഹ്മം ആത്മജയത്തിലൂടെ അറിയേണ്ടതാണ്; പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് ഇതിൽ പെട്ടുപോയി, അയ്യോ, ഈ മഹാദാഹം എന്നെ മുഴുവനും പിടിച്ചെടുത്തു."
വ്രതാനി വേദവേദ്യാപ്തികാരാണാന്യഖിലാനി ച । നരകഗ്രാമമര്ഗേണ സങ്ഗേനാപഹൃതാനി മേ ॥ ൧,൧൫.
"വേദം അറിയാൻ വേണ്ടിയുള്ള എന്റെ എല്ലാ വ്രതങ്ങളും കർമ്മങ്ങളും, ദുർമ്മാർഗ്ഗത്തിലൂടെ, ദുഷ്പരിചയത്താൽ, നരകത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ, എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു."
വിനിന്ദ്യേത്ഥം സ ധര്മജ്ഞഃ സ്വയമാത്മാനമാത്മനാ । താമപ്സരസമാസീനാമിദം വചനമബ്രവീത് ॥ ൧,൧൫.
ഇങ്ങനെ തന്നെ തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തി, ധർമ്മം അറിയുന്നവൻ അവിടെ ഇരുന്ന ആ അപ്സരസിനോട് പറഞ്ഞു:
ഗച്ഛ പാപേ യഥാകാമം യത്കാര്യം തത്കൃതം ത്വയാ । ദേവരാജസ്യ മത്ക്ഷോഭം കുര്വന്ത്യാ ഭാവചേഷ്ടിതൈഃ ॥ ൧,൧൫.
"പാപിനി, നീ എവിടേക്കും പോകൂ. ദേവേന്ദ്രന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, എന്റെ മനസ്സിനെ നീ കുലുക്കി, ചെയ്യേണ്ടത് നീ ചെയ്തു."
ന ത്വാം കരോണ്യഹം ഭസ്മ ക്രോധതീവ്രേണ വഹ്നിനാ । സതാം സപ്തപദം മൈത്രുമുഷി തോഹം ത്വയാ സഹ ॥ ൧,൧൫.
"എന്റെ ക്രോധത്തിന്റെ തീ കൊണ്ടു നിന്നെ ഞാൻ ചാരമാക്കില്ല, കാരണം സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ, ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ ഏഴു പടികൾ സ്നേഹത്തോടെ നടന്നിട്ടുണ്ട്."
അഥ വാ തവ കോ ദോഷഃ കിം വാ കുപ്യാമ്യഹം തവ । മമൈവ ദോഷോ നിതരാം യേനാഹമജിതേന്ദ്രിയഃ ॥ ൧,൧൫.
എന്താണ് നിന്റെ തെറ്റ്, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ നിനക്കു എങ്ങനെയാണ് കോപിക്കേണ്ടത്? എന്റെ തെറ്റാണ്, കാരണം ഞാൻ എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല.
യയാ ശക്രപ്രിയാര്ഥിന്യാ കൃതോ മേ തപസോ വ്യയഃ । ത്വയാ ധിക്താം മഹാമോഹമഞ്ജൃഷാം സുജുഗുപ്സിതാമ് ॥ ൧,൧൫.
ഇന്ദ്രനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ നീ എന്റെ തപസ്സിനെ നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ കാരണമായി. നീ വലിയ മായയിൽ വീണു, നിന്ദിക്കപ്പെടേണ്ടവളാണ്, യഥാർത്ഥത്തിൽ അപമാനിക്കപ്പെടേണ്ടവളാണ്.