വിശുദ്ധമായ സ്ഥലത്ത്, വിശ്വാസപൂര്വ്വം, ഭൂമിയില് തന്നെ, പിതൃകര്മ്മമായ ശ്രാദ്ധം നിര്വഹിക്കേണ്ടതാണെന്ന് പുരാണം ഉപദേശിക്കുന്നു. അപ്പോള് തന്നെ, തിലം ഭൂമിയില് ചിതറാതിരിക്കാന് അസുരന്മാരെ തടയേണ്ടതുമുണ്ട്. ശ്രാദ്ധാര്ത്ഥം അര്പ്പിക്കപ്പെടുന്ന അന്നം, നഖം, മുടി, പുഴു മുതലായവകൊണ്ടോ, ശേഷിച്ച ഭക്ഷണം കലര്ന്നതോ, പഴകിയതോ ആകരുത്. അങ്ങനെ അര്പ്പിക്കപ്പെടുന്ന അന്നം മാത്രം പിതൃകള്ക്ക് പോഷകമായിത്തീരുന്നു—വിശ്വാസപൂര്വ്വം, അവരുടെ വംശം ഉച്ചരിച്ച് ഭക്തിയോടെ അര്പ്പിക്കുമ്പോള്. പുരാതനകാലത്ത്, കലാപവനത്തില്, മനുവിന്റെ പുത്രനായ ഇക്ഷ്വാകുവിനോട് പിതൃകള് ഒരു ശ്ലോകം പാടിയതും പരാശരര് പറയുന്നു: “നമ്മുടെ വംശത്തില് ധാര്മികന്മാര് ജനിക്കട്ടെ; ഗയയില് എത്തി, ഭക്തിപൂര്വ്വം പിണ്ഡം അര്പ്പിക്കുന്നവരായിരിക്കുക. മഴക്കാലത്ത്, മഘാനക്ഷത്രത്തില്, പാല്, തേന്, നെയ്യ് ചേര്ത്ത അന്നം പതിമൂന്നാം പ്രഹാരമായി അര്പ്പിക്കുന്നവന് ജനിക്കട്ടെ. അല്ലെങ്കില്, വെടിപ്പുള്ള ഒരു യുവതിയെ വിവാഹം ചെയ്യുകയോ, കറുത്ത കാളയെ മോചിപ്പിക്കുകയോ, യജ്ഞാനുസൃതമായി അശ്വമേധയാഗം നടത്തുകയോ ചെയ്യട്ടെ”—ഇവയൊക്കെയാണു് പിതൃകള് ആഗ്രഹിച്ചത്. ഇതിന്റെ ശേഷം, യയാതിയുടെ മൂത്തമകനായ യദുവിന്റെ വംശാവലിയും പരാശരര് വിശദീകരിക്കുന്നു: ജയധ്വജന്റെ പുത്രനായിരുന്നു താലജംഗ. അതുപോലെ, യയാതിയുടെ നാലാമത്തെ മകനായ അനുവിന് മൂന്ന് പുത്രന്മാര് ജനിച്ചു—സഭാനല, ചക്ഷു, പരമേഷു. സഭാനലന്റെ പുത്രനായിരുന്നു കാലാനല. ഇനി, സൃഷ്ടിക്കഥയിലേക്ക്. ഒരു കാല്പാവസാനത്തില്, രാത്രിയ്ക്ക് ശേഷം ബ്രഹ്മാവിന് ജാഗ്രതയുണ്ടായി. അപ്പോള് ലോകം ശൂന്യമായിരുന്നത് അവന് കണ്ടു. മഹാനായ നാരായണസ്വരൂപനായ ബ്രഹ്മാവാണ് സകല ജീവജാലങ്ങളെയും സൃഷ്ടിച്ചത്. ബ്രഹ്മാവിന്റെ അത്ഭുതമായ ഈ നാരായണസ്വരൂപം സകലത്തിന്റെയും ആദിയും അന്തവും ആകുന്നു. നാരായണനെക്കുറിച്ച് പണ്ഡിതര് പാടുന്ന ശ്ലോകം ഇങ്ങനെയാണ്: ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപമായ ദൈവം ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും ലയവുമാണ്. ജലങ്ങള്ക്ക് 'നാരാ' എന്ന പേരുണ്ട്; ആ ജലങ്ങള് നരനില് നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്. അതുകൊണ്ടു തന്നെയാണ് നാരായണന് എന്ന പേര്. ലോകം ഒറ്റ സമുദ്രമായി മാറിയപ്പോള്, ഭൂമി ആ ജലത്തില് അകന്നു കിടന്നിരുന്നു. അതിനെ ഉയിര്ത്തേണ്ടതെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, സൃഷ്ടിയുടെ രക്ഷകനായ ദൈവം, മുമ്പ് ചെയ്തതുപോലെ, മീന്, ആമ മുതലായ രൂപങ്ങള് സ്വീകരിച്ചതുപോലെ, ഈ സഞ്ചരത്തിലുള്ള അവതാരമായി വരാഹരൂപം ധരിച്ചു. വേദയാഗങ്ങളാല് സമ്പൂജിതനായ, ജനലോകത്തില് വസിക്കുന്ന സനകാദിമുനിമാരാല് സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ദൈവം, ജലത്തിലേക്ക് കടന്നു. അപ്പോള് പാതാളത്തിലെ ഏറ്റവും താഴെയുള്ള ഭാഗത്തു നിന്നുള്ള ഭൂദേവി അവനെ കണ്ട് ഭക്തിപൂര്വ്വം വന്ദിച്ചു, ഈപ്രകാരം പ്രാര്ത്ഥിച്ചു: “കമലനയനനായോനേ, ശംഖചക്രഗദാധരാ, എന്നെ വീണ്ടും ഇവിടെ നിന്ന് ഉയിര്ത്തുമാറാക്കണം; മുമ്പ് ഞാന് നിന്നില് നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്. ജനാര്ദ്ദനാ, നീയാണു് എന്നെ നേരത്തെ ഉയര്ത്തിയത്; ആകാശം മുതലായ മറ്റെല്ലാവരും നിന്നില് നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്. സകലഭൂതങ്ങളുടെ ആത്മാവായ പരമാത്മാവേ! അവ്യക്തമായ പ്രകൃതിയായും, സമയമായും, സകലരൂപങ്ങളിലും നീയാണു്. സൃഷ്ടിക്കാരനായും, രക്ഷകനായും, സംഹാരകനായും നീ ബ്രഹ്മാവായും, വിഷ്ണുവായും, രുദ്രനായും നിലകൊള്ളുന്നു. ലോകം ഒറ്റ സമുദ്രമായപ്പോള്, നീയാണു് സകലമൊക്കെയും ആസ്വദിച്ച്, ജ്ഞാനികള് ധ്യാനിക്കുന്ന ഏകത്വം. ആരും നിന്റെ പരമസത്യം അറിയുന്നില്ല. നിന്റെ അവതാരങ്ങള് ദേവന്മാര് ആരാധിക്കുന്നു. മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവര് നിന്നെ പരബ്രഹ്മമായി ആരാധിക്കുന്നു; വാസുദേവനെ ആരാധിക്കാതെ മോക്ഷം നേടാന് കഴിയില്ല. മനസ്സുകൊണ്ടും ഇന്ദ്രിയങ്ങളാലും ബുദ്ധിയാലും ഗ്രഹിക്കാവുന്നതെല്ലാം നിന്റെ രൂപങ്ങളാണ്. ഞാന് നിന്നില് വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു, നിന്നില് ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു, നിന്നാല് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് എന്നെ ‘മാധവി’ എന്നു വിളിക്കുന്നത്. വിജയം നിനക്ക്, ജ്ഞാനസ്വരൂപനായോനേ! സ്ഥൂലസൂക്ഷ്മരൂപനായോനേ, അനശ്വരനേ! അനന്തനേ, അവ്യക്തവ്യക്തനായോനേ, ലോകനാഥാ! സകലഭൂതാത്മാവായോനേ, സമസ്തത്തിന്റെയും അന്തര്യാമിയായോനേ, യജ്ഞേശ്വരാ, പാപരഹിതാ! നീയാണു് യജ്ഞം, വഷട്കാരം, ഓംകാരവും അഗ്നികളും. നീയാണു് വേദങ്ങളും അവയുടെ അംശങ്ങളും, യജ്ഞപുരുഷനുമാണ് ഹരിയേ, സൂര്യന്, ഗ്രഹങ്ങള്, നക്ഷത്രങ്ങള്, ഈ ലോകം—എല്ലാം നീയാണു്. സാക്ഷാത് രൂപവും, രൂപരഹിതനും, ദൃശ്യവും, അദൃശ്യവും നീയാണു്. ഇവിടെ ഞാന് പറഞ്ഞതും, പറയാതിരിക്കുന്നതും എല്ലാം നിനക്ക് സമര്പ്പിക്കുന്നു; വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരമര്പ്പിക്കുന്നു.” ഭൂദേവി ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ചപ്പോള്, ഭൂമിയെ ഉയര്ത്തുന്ന ദൈവം, സമവേദഗാനത്തിനു സമമായ മഹാത്ഭുതമായ ശബ്ദം പുറത്ത് വിട്ട് ഗംഭീരമായി കൂവിയെടുത്തു. പിന്നെ, കമലപൂവുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുമായി, തന്തിയില് ഭൂമിയെ ഉയര്ത്തി, ആ മഹാവരാഹം പാതാളത്തില് നിന്ന് ഉയര്ന്നു. ആ ദൃശ്യത്തില് അവന് നീലപര്വ്വതം പോലെ തിളങ്ങി, കമലപത്രങ്ങള് വിരിഞ്ഞതുപോലെയായിരുന്നു ഭംഗി. അവന് ഉയര്ന്നപ്പോള്, വായിലൂടെ പുറത്ത് വന്ന കാറ്റ് ചുറ്റുമുള്ള വെള്ളം തള്ളിക്കളഞ്ഞു; ജനലോകത്തില് അഭയം പ്രാപിച്ചിരുന്ന സനന്ദനാദിമഹർഷിമാരെ അവന് ശുദ്ധീകരിച്ചു. അവന്റെ കുതിരകളുടെ അഗ്രം പാതാളത്തിലെ ജലത്തെ ഇളക്കി, അതിന്റെ ശബ്ദം തുടര്ന്നും മുഴങ്ങി; ശ്വാസം ചുറ്റുമുള്ള ജലം ചിതറിച്ചു, അവിടെയുള്ള സിദ്ധന്മാരും യോഗികളും അങ്ങോട്ടിങ്ങോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു. മഹാവരാഹന് ഭൂമിയെ ഉയര്ത്തിക്കൊണ്ടു്, വേദസ്വരൂപമായ ശരീരം വിറയച്ചു, വയറു് വെള്ളത്തില് നിന്നുള്ള ഈര്പ്പം നിലനില്ക്കേ, അവന്റെ രോമങ്ങളില് വസിച്ചിരുന്ന മഹര്ഷിമാര് അവനെ സ്തുതിച്ചു. ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്ന യോഗികളും, സന്തോഷപൂര്വ്വം, സനന്ദനാദിമാരോടൊപ്പം, ഭൂമിയെ ഉയര്ത്തുന്ന സ്ഥിരചിത്തനായ ദൈവത്തെ നമിച്ചു, സ്തുതിച്ചു. അവര് പാടിയത്: “പരമേശ്വരാ, കേശവാ, വിജയനാഥന്മാരുടെ നാഥാ, ഗദ, ശംഖ, ഖഡ്ഗ, ചക്രധാരിനേ! സൃഷ്ടി, സംഹാരം, നിലനില്പ്പു—എല്ലാം നിന്റെ സങ്കല്പ്പത്തില്; പരമാധിപതിയായോനേ, നിന്റെ പാദങ്ങളില് ക്കാള് ഉന്നതമായ മറ്റൊന്നുമില്ല.