ദൈവങ്ങൾക്കും ദൈവാസുരർക്കും ഇടയിൽ വേദങ്ങൾ, സ്മൃതികൾ എന്നിവയിൽ വിവരിച്ച പരമധർമ്മം അനുസരിച്ചുള്ള ജീവിതം ആചരിച്ചിരുന്ന ദൈത്യന്മാർക്ക്, ഒരു മഹാ മായാവി വിവിധ തരത്തിലുള്ള വാദങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹം വിവിധ രീതിയിൽ വാദങ്ങൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദൈത്യന്മാർ ഓരോരുത്തരും അതനുസരിച്ച് തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ധർമ്മം ഉപേക്ഷിച്ചു. അവരും ഈ വാദങ്ങൾ മറ്റുള്ളവർക്കും പറഞ്ഞു, പിന്നെ മറ്റുള്ളവരും അതേപോലെ ആവർത്തിച്ചു. ഇതോടെ, മൈഭേയാ, വേദങ്ങൾക്കും സ്മൃതികൾക്കും അധിഷ്ഠിതമായ പരമധർമ്മം അവർ ഉപേക്ഷിച്ചു. മഹാ മായാവി, അനേകം വ്യാജമതങ്ങൾ കൊണ്ടും, ദൈത്യന്മാരെ പൂർണ്ണമായും ഭ്രാന്താക്കിച്ചു. കുറച്ചു സമയത്തിനുള്ളിൽ, ആ മായയുടെ സ്വാധീനത്തിൽ, ആ ദൈത്യന്മാർ ത്രൈവേദിക മാർഗ്ഗത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഉപദേശങ്ങൾ മുഴുവനായി ഉപേക്ഷിച്ചു. ചിലർ വേദങ്ങളെ നിന്ദിച്ചു, ചിലർ ദേവന്മാരെ, ചിലർ യാഗങ്ങളെയും ദ്വിജാതികളുടെ വംശത്തെയും പരിഹസിച്ചു. അങ്ങനെ, യുക്തിയില്ലാത്ത വാക്കുകൾ അവർ പ്രസ്താവിച്ചു; "അഗ്നിയിൽ അർപ്പിച്ച ഹോമങ്ങൾ ഫലപ്രദം ആകുമെന്നത് ബാലിശമായ വാദമാണ്," എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. "വിപുലമായ യാഗങ്ങൾകൊണ്ട് ദൈവങ്ങൾ പ്രാപിക്കപ്പെടുന്നു, ഇന്ദ്രൻ ആനന്ദിക്കുന്നു," എന്ന് പറയുന്നുവെങ്കിൽ, ഒരു മരക്കൊമ്പ് അഗ്നിയിൽ അർപ്പിച്ചാൽ, അതിന്റെ ഇലകൾ ഭക്ഷിക്കുന്ന മൃഗം ദൈവം ആകണം. "ഹത്യചെയ്ത മൃഗത്തിന്റെ യാഗം സ്വർഗ്ഗം നൽകുന്നു" എന്ന് പറയുന്നുവെങ്കിൽ, യാഗകർത്താവിന്റെ പിതാവ് ഉറങ്ങുമ്പോൾ അവനെ കൊല്ലണം, അതിനാൽ സ്വർഗ്ഗം ലഭിക്കണം. "മറ്റൊരാൾ ഭക്ഷിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിൽ തൃപ്തി ലഭിക്കുന്നു" എന്ന് പറയുന്നുവെങ്കിൽ, വിശ്വാസത്തോടെ ശ്രാദ്ധം നടത്താം, പക്ഷേ യാത്രക്കാരൻ ആ ഭക്ഷണം എടുത്തുപോകില്ല. മനുഷ്യർ വിശ്വാസത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു, അതിനാൽ fabrication ചെയ്ത വാക്കുകൾ കേൾക്കുന്നതിൽ മാത്രം ആനന്ദം ഉണ്ടെങ്കിൽ, അതിന് പ്രാധാന്യമില്ല. "സത്യത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമല്ലാത്ത വാക്കുകൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വീഴുന്നില്ല; യുക്തിയുള്ള വാക്കുകൾ മാത്രം, ഞാൻ അല്ലെങ്കിൽ നീ പോലുള്ളവർ പറയുന്നവ മാത്രം അംഗീകരിക്കണം," എന്ന് മഹാ മായാവി പറഞ്ഞു. ഈ രീതിയിൽ, ദൈത്യന്മാർ മായയിൽ പെട്ട് ത്രൈവേദിക മാർഗ്ഗത്തിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്താൻ കഴിയാതെ പോയി. ദൈത്യന്മാർ ഈ വഴി ഉപേക്ഷിച്ചതോടെ, ദേവന്മാർ വലിയ പ്രയത്നത്തോടെ യുദ്ധത്തിന് ഒരുമിച്ചു. പിന്നെ, ദേവന്മാർക്കും ദൈത്യന്മാർക്കും വീണ്ടും യുദ്ധം ഉണ്ടായി; ധർമ്മമാർഗ്ഗം തടഞ്ഞ ദൈത്യന്മാർ ദേവന്മാർക്കാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു. അവരുടെ ഇടയിൽ, സ്വന്തം ധർമ്മത്തിന്റെ കാവചം ആദ്യമായി ധരിച്ച ഒരാൾ, മുമ്പ് അവരെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്നു; അവൻ കൊല്ലപ്പെട്ട ശേഷം, ദൈത്യന്മാർ വിജയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മൈത്രേയാ, ആ മാർഗ്ഗത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവരെ, വേദശാസ്ത്രം ഉപേക്ഷിച്ചവരെ, അനാവശ്യമായി ദോഷം ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ജീവിതത്തിലെ നാല് ആശ്രമങ്ങൾ: ബ്രഹ്മചാരി, ഗൃഹസ്ഥൻ, വാനപ്രസ്ഥൻ, സന്ന്യാസി — അഞ്ചാമതില്ല. ഗൃഹസ്ഥാശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ച് വാനപ്രസ്ഥൻ അല്ലെങ്കിൽ സന്ന്യാസി ആകാതെ ഇരുന്നാൽ, മൈത്രേയാ, അവൻ പാപിയാണു. ബ്രാഹ്മണാ, ദൈനംദിന കര്മ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, സ്ഥിരമായ നഷ്ടം സംഭവിക്കുന്നു; നിർബന്ധിതമായ കര്മ്മങ്ങൾ ചെയ്യാതെ കഴിയുന്നവൻ, ആ ദിവസം തന്നെ അധോലോകത്തിൽ വീഴും. വലിയ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്താൽ, ദുരന്തമില്ലെങ്കിൽ, ശുദ്ധി നേടാം; ദൈനംദിന കര്മ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചവൻ ഈ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം. ഒരു വർഷം കര്മ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, അശുദ്ധനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; സദാചാരികൾ അങ്ങനെയുള്ളവരുമായി സമ്പർക്കം ഒഴിവാക്കണം. സ്ത്രീയെ അല്ലെങ്കിൽ അവളുടെ വസ്ത്രം സ്പർശിച്ചാൽ അശുദ്ധി വരുന്നു; പാപം ചെയ്യുമ്പോൾ ശുദ്ധീകരണം ഇല്ല. ദേവതകൾ, സപ്തർ, പിതൃകൾ, ഭൂതങ്ങൾ ഇവരുടെ വീട്ടിൽ ആദരിക്കപ്പെടാതെ പോയാൽ, അവൻ ഈ ലോകത്ത് സദാചാരി അല്ല. ദേവതകൾ, സപ്തർ, പിതൃകൾ, ഭൂതങ്ങൾ എന്നിവരുടെ ശ്വാസം കൊണ്ടു ദേഹം, വീട് അശുദ്ധമായവൻ ഗൃഹോപകരണങ്ങളുമായി കലരാൻ പാടില്ല. അങ്ങനെയുള്ളവരുമായി സംസാരിച്ചാൽ, ആദരിച്ചാൽ, ചിരിച്ചാൽ, ബ്രാഹ്മണൻ ഒരു വർഷം അവനോട് സമത്വം നേടും. അവന്റെ വീട്ടിൽ ഭക്ഷണം കഴിച്ചാൽ, കൂടെ ഇരുന്നാൽ, ഒരേ കട്ടിലിൽ ഉറങ്ങുന്നാൽ, ഉടൻ അവനോട് സമത്വം ലഭിക്കും. ദേവതകൾ, പിതൃകൾ, ഭൂതങ്ങൾ, അതിഥികൾ എന്നിവരെ ആദരിക്കാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവൻ പാപം ചെയ്യുന്നു; അതിന് പ്രായശ്ചിത്തം എന്താണ്? ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും മറ്റു വർഗ്ഗങ്ങൾക്കും സ്വധർമ്മം ഉപേക്ഷിച്ച് താഴ്ന്ന പ്രവൃത്തിയിൽ നിലനിൽക്കുന്നവരെ 'അശുദ്ധൻ' എന്ന് പറയുന്നു. നാലു വർഗ്ഗങ്ങൾ മുഴുവനായി കലർന്നാൽ, മൈത്രേയാ, സദാചാരികൾക്ക് ദോഷം സംഭവിക്കും. സപ്തർ, ദേവതകൾ, പിതൃകൾ, ഭൂതങ്ങൾ, അതിഥികൾ എന്നിവരെ ആദരിക്കാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവൻ, അവനോടു സംസാരിക്കുന്നവരും, അധോലോകത്തിൽ വീഴും. അതിനാൽ, ജ്ഞാനികൾ ത്രൈവേദിക മാർഗ്ഗം ഉപേക്ഷിച്ച അശുദ്ധരുമായി സംസാരം, സ്പർശനം, മറ്റു ഇടപാടുകൾ എല്ലാം ഒഴിവാക്കണം. വിശ്വാസത്തോടെ പിതാക്കന്മാർക്കും പിതാമഹന്മാർക്കും അർപ്പണങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവിടത്ത്, അശുദ്ധർ കാണുന്നുവെങ്കിൽ, ആ കർമ്മം അവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കില്ല. പണ്ടു, ഭൂമിയിൽ പ്രശസ്തനായ ശതധനു എന്ന രാജാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ ശൈവ്യ, അതിഥി സേവനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടവളായിരുന്നു. അവൾ ഭർത്താവിനോടു സമർപ്പിത, ഭാഗ്യവതി, സത്യം, ശുദ്ധി, കരുണ എന്നിവയുള്ളവളും, എല്ലാ ഉത്തമ ലക്ഷണങ്ങളും ഉള്ളവളും, വിനയവും നല്ല സദാചാരവും ഉള്ളവളും ആയിരുന്നു. ആ രാജാവ്, ഭാര്യയോടൊപ്പം, ദേവന്മാരുടെ പ്രഭു ജനാർദനനെ ഉത്തമ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു. ഹോമങ്ങൾ, ജപങ്ങൾ, ദാനങ്ങൾ, ഉപവാസം, ഭക്തി എന്നിവയാൽ. ദിനം, രാത്രിയും, മനസ്സു ആർക്കും തിരിയാതെ, ആരാധനയിൽ ലയിച്ചു. ഒരു ദിവസം, ഭർത്താവും ഭാര്യയും ഭഗീരഥിയിൽ കുളിച്ചു, കാർത്തിക മാസത്തിൽ ഉപവാസം ചെയ്തുകൊണ്ട്, പുറത്തുവന്നപ്പോൾ, ഒരു മതഭ്രഷ്ടൻ അവരെ സമീപിച്ചു. ആ മതഭ്രഷ്ടൻ രാജാവിന്റെ സുഹൃത്തും, ധനുര്വേദം പഠിച്ച ഗുരുവിന്റെ ശിഷ്യനുമായിരുന്നു; ആദരവോടെ രാജാവ് അവനോടു സംസാരിച്ചു. പക്ഷേ, ഭർത്താവിനോട് സമർപ്പിതയായ ഭാര്യ, വ്രതം പാലിച്ചു, സംസാരിച്ചില്ല; ഉപവാസം ചെയ്തുകൊണ്ട്, സൂര്യനെ കാണാൻ നോക്കി.