സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയിൽ, പൃഥ്വിയിലുള്ള എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ആദികാരണം ആയിരുന്ന പ്രജാപതി, തന്റെ പാവനമായ മുഖത്തിൽ നിന്ന് ഗായത്രി മന്ത്രത്തെയും ഋക് വേദ മന്ത്രങ്ങളെയും, ത്രിവൃത്സാമത്തെയും രഥന്തരസാമത്തെയും, യാഗങ്ങളിൽ അഗ്നിഷ്ടോമയെയും സൃഷ്ടിച്ചു. അവന്റെ വലതുവശത്ത് നിന്ന് യജുർമന്ത്രങ്ങൾ, ത്രിഷ്ടുപ് ഛന്ദസ്സ്, പഞ്ചദശസ്തോമം, ബൃഹത് സാമം, ഉക്തം എന്നിവ ഉദിച്ചുവന്നു. ഇടതുവശത്ത് നിന്ന് സാമവേദ മന്ത്രങ്ങൾ, ജഗതീ ഛന്ദസ്സ്, സപ്തദശസ്തോമം, വൈരൂപം, അതിരാത്ര യാഗം എന്നിവയും അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ചു. പിന്നീട്, അവന്റെ പുറംഭാഗത്തിൽ നിന്ന് അതർവണവേദത്തിലെ ഏകവിംശം, ആപ്തോര്യാമം, അനുഷ്ടുപ് ഛന്ദസ്സ്, വൈരാജം എന്നിവയും ജനിച്ചു. പ്രജാപതിയുടെ അവയവങ്ങളിൽ നിന്ന് അനേകം രൂപങ്ങളിലുള്ള ജീവികൾ ഉദിച്ചുവന്നു; ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, പിതൃവർഗ്ഗങ്ങൾ, മനുഷ്യർ എന്നിവയൊക്കെ അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ചു. പിന്നീട്, ആ പ്രബുദ്ധനായ പ്രപിതാമഹൻ യക്ഷന്മാരെയും പിശാചുകളെയും ഗന്ധർവരും അപ്സരാസ്സുകളുടെ കൂട്ടരെയും സൃഷ്ടിച്ചു. നാഗന്മാർ, കിന്നരന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ, പക്ഷികൾ, മൃഗങ്ങൾ, പശുക്കൾ, സർപ്പങ്ങൾ, നശ്വരവും അനശ്വരവുമായ ജഡവും ചലനവുമുള്ളതും എല്ലാം അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ചു. ആ സമയത്ത്, ആദിപുരുഷനായ ബ്രഹ്മാവ് ഇവയെല്ലാം സൃഷ്ടിച്ചു. സൃഷ്ടിക്കുമുമ്പ് അവർക്കുണ്ടായിരുന്ന കര്മ്മങ്ങൾ, ഓരോ ജനനത്തിലും അവർക്കു വീണ്ടും അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്നു. ക്രൂരവും അക്രൂരവും, സുന്ദരവും കഠിനവുമായ, ധാർമ്മികവും അധാർമ്മികവുമായ, സത്യവും അസത്യവുമായ സ്വഭാവങ്ങളിൽ, ഓരോ ജീവിയും തക്കതായ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. ഇപ്രകാരമാണ് സൃഷ്ടിയിലെ വൈവിധ്യവും വിഭജനവും. ദൈവങ്ങൾക്കും മറ്റ് ജീവികൾക്കും അവയുടെ നാമവും രൂപവും അദ്ദേഹം വെദവാക്യങ്ങളിൽ നിന്നു നിശ്ചയിച്ചു. അതുപോലെ, വേദങ്ങളിൽ കേൾക്കപ്പെടുന്ന ഋഷിമാരുടെ പേരുകളും, അനുയോജ്യമായ കര്മ്മങ്ങളും അവരവർക്കായി നിർണ്ണയിച്ചു. കാലഘട്ടങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ, ঋതു ചിഹ്നങ്ങൾ പോലെ, ഓരോ മഹായുഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലും ഇങ്ങനെയുള്ള അവസ്ഥകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉണ്ടാകുന്നു. ഇങ്ങനെ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, പ്രജാപതി തന്റെ ഇച്ഛാശക്തിയാൽ, സൃഷ്ടിശക്തിയാൽ, ഈ ലോകം ആവർത്തിച്ച് സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ സൃഷ്ടിയുടെ മഹത്വം വിവരിച്ചശേഷം, ഒരു സന്ദർഭത്തിൽ സഗരൻ മഹർഷി ഔരവനോടു ചോദിച്ചു: “ഗൃഹസ്ഥർക്ക് യോജിച്ച ആചാരങ്ങൾ എന്താണ്? ഈ ലോകത്തും മറ്റുലോകത്തും ക്ഷയമില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ എന്താണ് ആചരിക്കേണ്ടത്?” അതിനുള്ള മറുപടിയായി ഔരവൻ പറഞ്ഞു: “നല്ല ആചാരങ്ങൾ കേൾക്കുക, ഭൂമിയുടെ രക്ഷകനേ. നല്ല ആചാരങ്ങൾ പാലിക്കുന്നവൻ ഇരുവേറെയും ലോകങ്ങളെയും ജയിക്കുന്നു. കുറവ് ദോഷമുള്ളവരെയാണ് സദാചാരികൾ എന്ന് പറയുന്നത്. അവരുടെ ആചാരങ്ങൾ തന്നെയാണ് സദാചാരം.” ഏഴു മഹർഷികളും, മനുക്കളും, പ്രജാപതിമാരുമാണ് സദാചാരങ്ങൾ ഉപദേശിക്കുകയും ആചരിക്കുകയും ചെയ്തവർ. ബ്രഹ്മമുഹൂർത്തത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ്, മനസ്സിൽ ധർമ്മത്തെയും, അതിന് വിരുദ്ധമല്ലാത്ത ധന സമ്പാദനത്തെയും ചിന്തിക്കണം. ഏതിനും ഹാനി വരുത്താതെ, കാമത്തിനും തുല്യമായി പരിഗണിച്ച്, ദർശ്യവും അദർശ്യവുമായ ദോഷങ്ങൾ നശിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ധർമ്മത്തിന് ഹാനി വരുത്തുന്ന ധനവും കാമവും ഉപേക്ഷിക്കണം. അതുപോലെ, ദു:ഖം ഉണ്ടാക്കുന്ന, അല്ലെങ്കിൽ ജനങ്ങൾക്കു വെറുപ്പുള്ള ധർമ്മവും ഉപേക്ഷിക്കണം. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റാൽ സൗഹൃദഭാവത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കണം. വീടിന്റെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം, തെക്കുപടിഞ്ഞാറ് ദൂരെയ്ക്ക് പോയി മൂത്രവിസർജനം, മലം തുടങ്ങിയവ ചെയ്യണം. കാലുകഴുകിയ വെള്ളം, വായ് കഴുകിയ വെള്ളം എന്നിവ വീട്ടുവളപ്പിൽ ഒഴിക്കരുത്. സ്വന്തം നിഴലിലോ, മരത്തിന്റെ നിഴലിലോ, പശുവിന്റെ, സൂര്യന്റെ, അഗ്നിയുടെ, കാറ്റിന്റെ, ഗുരുവിന്റെ, ബ്രാഹ്മണന്റെ നിഴലിലോ മൂത്രം ചെയ്യരുത്. ഉഴുത കൃഷിഭവനിൽ, വിളകളുടെ നടുവിൽ, പശു ശാലയിൽ, ആളുകൾക്കിടയിൽ, വഴികളിൽ, കടവുകളിൽ എന്നിവിടങ്ങളിലും അങ്ങനെ ചെയ്യരുത്. ജലത്തിൽ, ജലത്തിരുമറ്റത്ത്, ശ്മശാനത്തിൽ ഇവ പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യരുത്. പകൽ നേരിൽ വടക്കോട്ടും, രാത്രിയിൽ തെക്കോട്ടുമാണ് ദിശാ ദർശിച്ച് മൂത്രം ചെയ്യേണ്ടത്—പ്രയാസം ഉള്ളപ്പോൾ മാത്രം ഇതിൽ വിട്ടുവീഴ്ച അനുവദിക്കാം. നിലത്ത് ദർഭയോ പുല്ലോ വിടർന്നു, തല മൂടി, അധികം താമസിക്കാതെയും സംസാരിക്കാതെയും അവിടെയിരിക്കണം. ശുദ്ധീകരണത്തിനായി എരുമ്പ് കുഴിയിൽ നിന്നോ, എലിയുടെ ദ്വാരത്തിൽ നിന്നോ, വെള്ളത്തിനടിയിൽ നിന്നോ, വീടിനകത്തുനിന്നോ മണ്ണ് എടുക്കരുത്. ചെറു ജീവികൾ ഉള്ള മണ്ണും ഉഴുതെടുത്ത മണ്ണും ഉപേക്ഷിക്കണം. ശുദ്ധീകരണത്തിനായി, അവയവത്തിന് ഒരു ചെറു കട്ട, ഗുദയ്ക്ക് മൂന്നു, ഇടതുകൈയ്ക്ക് പത്ത്, ഇരുകൈകൾക്ക് ഏഴു കട്ട മണ്ണ് ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് നിർദ്ദേശം. ശുദ്ധമായ, സുഗന്ധമില്ലാത്ത, പൂശിയിട്ടില്ലാത്ത മണ്ണും, ബുഭ്ബുളകൾ ഇല്ലാത്ത വെള്ളവും ഉപയോഗിക്കണം. കാൽ കഴുകിയശേഷം വീണ്ടും കഴുകണം; പിന്നീട് മൂന്നു പ്രാവശ്യം ആചമനം ചെയ്യണം, രണ്ടുപ്രാവശ്യം കൈ തുടയ്ക്കണം. തുടർന്ന്, തലച്ചിറ, തലയ്ക്കുമേൽ, കൈകൾ, നാഭി, ഹൃദയം എന്നിവ വെള്ളം തൊടണം. വായ് കഴുകിയശേഷം, മുടി ക്രമീകരിച്ച്, കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി, കജൽ ഇടുകയും, ശുഭപ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുകയും, ദർഭയോ മറ്റേതെങ്കിലും ശുഭവസ്തുക്കൾ കൈവശം വെക്കുകയും വേണം. പിന്നീട്, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ, തനിക്കു അനുയോജ്യമായ വർണ്ണവും ധർമ്മവും അനുസരിച്ച് ഉപജീവനത്തിനും ധന സമ്പാദനത്തിനും യജ്ഞാദികൾ ചെയ്യണം. സോമയാഗങ്ങൾ, ഘൃതഹോമങ്ങൾ, പാകയജ്ഞങ്ങൾ എന്നിവ നിർവഹിക്കണം. ധനസമ്പാദനം മനുഷ്യർക്കു ഉപാധിയായതിനാൽ, അതിനായി പരിശ്രമിക്കണം. ദൈനംദിന കര്മ്മങ്ങൾക്കായി നദികളിൽ, തടാകങ്ങളിൽ, കുളങ്ങളിൽ, ദൈവങ്ങൾ നിർമിച്ച ജലാശയങ്ങളിൽ, പർവ്വത സ്രോതസ്സുകളിൽ സ്നാനം ചെയ്യണം. പ്രകൃതിദത്ത ജലം ലഭ്യമല്ലെങ്കിൽ, കിണറ്റിൽ നിന്നോ വീട്ടിൽ നിന്ന് എടുത്തോ, അത് പോലും ഇല്ലെങ്കിൽ നിലത്തു തന്നെ വെള്ളം ഒഴിച്ച് സ്നാനം ചെയ്യാം. ഇങ്ങനെയാണ് സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയിൽ പ്രജാപതി സകലത്തെയും ക്രമീകരിച്ച്, മനുഷ്യർക്കും ദേവന്മാർക്കും ആചാരങ്ങളും കര്മ്മങ്ങളും നിർണ്ണയിച്ച്, ഗൃഹസ്ഥരുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിനുള്ള ശുദ്ധിയും ആചാരങ്ങളും മഹർഷികൾ ഉപദേശിച്ചത്.