അവൻ മായകളാൽ ഭ്രമിപ്പിക്കപ്പെടുന്നവനും അല്ല, ദിക്കുകളുടെ ആനകളാൽ കീഴടക്കപ്പെടുന്നവനും അല്ല. ഈ ബാലൻ, അത്യന്തം ദുഷ്ടമായ മനസ്സുള്ളവൻ, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിൽ യാതൊരു പ്രയോജനവും ഇല്ലെന്ന് ദൈവങ്ങൾ വിചാരിച്ചു. അതുകൊണ്ട്, ഈ ദുഷ്ടചിത്തൻ ആയിരം വർഷം പർവതങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട വെള്ളത്തിനടിയിൽ കുടുങ്ങി കഴിയട്ടെ; അങ്ങനെ അവൻ അന്ത്യത്തിൽ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടും എന്ന് അവർ നിർണ്ണയിച്ചു. പിന്നീട്, ദൈത്യരും ദാനവരും മലകളിൽ കയറി, വിസ്തൃതമായ സമുദ്രത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് യോജനങ്ങൾ നീളുന്ന മഹത്തായ ഒരു തടയണ നിർമിച്ചു. സമുദ്രത്തിനകത്തുള്ള ആ മലകളാൽ നിർമ്മിച്ച തടയണയെ, ഏകാഗ്രചിത്തനായ ജ്ഞാനി, പ്രതിദിന ആചാരസമയത്ത്, ക്ഷയിക്കാത്തവനോടു അഭിസംബോധന ചെയ്ത് സ്തുതിച്ചു. പ്രഹ്ലാദൻ അങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിച്ചു: "കമലനയനനായവനേ, നിനക്കു ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; പരമപുരുഷനേ, നിനക്കു ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; ലോകങ്ങളുടെ ആത്മാവേ, നിനക്കു ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; കഠിനമായ ചക്രം കൈവശമുള്ളവനേ, നിനക്കു ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. വേദദേവനേ, പശുക്കളുടെയും ബ്രാഹ്മണരുടെയും ഹിതകാരിയായവനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം; ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകനായ കൃഷ്ണനേ, ഗോവിന്ദനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം. ബ്രഹ്മാവായി നീ സൃഷ്ടിക്കുന്നു, വിഷ്ണുവായി സംരക്ഷിക്കുന്നു, രുദ്രനായി കാലാന്ത്യത്തിൽ ലയിപ്പിക്കുന്നു; മൂർത്തിത്രയനായ നിനക്കു നമസ്കാരം. ദേവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, സുരന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, നാഗന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, കിന്നരന്മാർ, പിശാചുകൾ, രാക്ഷസന്മാർ, മനുഷ്യർ, മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, ചലനരഹിതങ്ങൾ, പൂച്ചകൾ, പാമ്പുകൾ, ഭൂമി, വെള്ളം, അഗ്നി, ആകാശം, വായു, ശബ്ദം, സ്പർശം, രുചി, രൂപം, വാസന, മനസ്സ്, ബുദ്ധി, ആത്മാവ്, കാലം, ഗുണങ്ങൾ—ഇവയൊക്കെയും അവയുടെ പരമാർത്ഥവും, അച്യുതനേ, നീ തന്നെയാണ്. നീ ജ്ഞാനവും അജ്ഞാനവും, സത്യവും അസത്യവും, വിഷവും അമൃതവും, കര്മവും നിർവൃതിയും, വേദങ്ങളിൽ നിർദ്ദേശിച്ച കര്മങ്ങളുമാണ്. എല്ലാ കര്മങ്ങളുടെ ഭോക്താവും ഉപകരണങ്ങളും നീയേയും; കര്മഫലവും നീ തന്നെയാണ്, വിഷ്ണുവേ. എന്നിൽ, മറ്റുള്ളവരിൽ, എല്ലാ ജീവികളിലും ലോകങ്ങളിലും, ഭവാൻ കിരീടാധികാരിയായുള്ള ഗുണങ്ങളാൽ മാത്രം അറിയപ്പെടുന്നു. യോഗികൾ ധ്യാനിക്കുന്നവനും യാഗികൾ പൂജിക്കുന്നവനും, ദേവതകൾക്കും പിതൃകൾക്കും അർപ്പണമാകുന്നവനും, ആ രൂപങ്ങൾ ധരിക്കുന്നവനും നീയേയും. ഭവാന്റെ മഹാരൂപം ഈ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു, പിന്നെ സൂക്ഷ്മലോകത്തും; എല്ലാ ഭേദങ്ങളും രൂപങ്ങളും നിന്റേതാണ്, അവയിലൊക്കെയും അത്യന്തം സൂക്ഷ്മമായ അന്തരാത്മാവായി നീ നിലകൊള്ളുന്നു. അത് സൂക്ഷ്മതയെക്കാൾ അപ്പുറത്തായി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് അപ്രാപ്യമായ അതിൽ, ഭവാന്റെ പരമാത്മാവാണ്; അത്ഭുതമായ ആ രൂപത്തെയും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. എല്ലാ ജീവികളിലും ആത്മാക്കളിലും ഭവാൻ്റെ ശക്തി, ദേവാധിപതിയായവനേ, ശാശ്വതമാണ്, ഗുണങ്ങളിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; അവളെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. വാകിനും മനസ്സിനും അതീതയായവളെ, വിഷ്ണുവേ, ജ്ഞാനത്താലോ അജ്ഞാനത്താലോ പിടികൂടാനാകാത്ത പരമേശ്വരിയായ ശക്തിയെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഓം, എല്ലായ്പ്പോഴും ആ ഭാഗ്യശാലിയായ വാസുദേവനോട് നമസ്കാരം; അവനിൽ നിന്ന് ഒന്നും വേറെയല്ല, ഒന്നും അവനിൽ നിന്ന് വേറെയല്ല. ആ മഹാത്മാവിന് വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം; അവൻ neither നാമ nor രൂപ nor ഏകത്വമായി ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നവനാണ്. ദേവതകൾ ആരാധിക്കുന്ന അവതാരങ്ങളുള്ള മഹാത്മാവിന്, അവന്റെ പരമരൂപം ദേവതകൾക്ക് കാണാൻ കഴിയില്ല; അവനോട് നമസ്കാരം. സകലത്തിനകത്തും നിലകൊള്ളുന്ന, ശുഭവും അശുഭവുമായി കാണുന്ന, സാക്ഷിയായ, ജഗത്സ്വരൂപനായ ആ പരമേശ്വരനോട് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഈ ലോകം ഭവാന്റെ ശക്തിയാൽ ഭിന്നമായി കാണപ്പെടുന്നു; ആദ്യനായ, ധ്യാനയോഗ്യനായ അക്ഷരനായ വിഷ്ണുവേ, ദയയുണ്ടാകട്ടെ. സകലത്തിന്റെയും ആധാരനായ ഹരിയെ, ഈ അക്ഷരവും ക്ഷയമില്ലാത്ത ബ്രഹ്മാണ്ഡം അവനിൽ നൂലുപോലെ നെയ്തു ചേർത്തിരിക്കുന്നവനേ, എനിക്ക് ദയയുണ്ടാകട്ടെ. ഓം, ആ വിഷ്ണുവിൽ എല്ലാം നിലകൊള്ളുന്നു, എല്ലാം അവനിൽ നിന്നുമാണ്, അവൻ സകലത്തിന്റെയും ആശ്രയമാണ്—അവനോട് വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം. അനന്തന്റെ സർവ്വവ്യാപിത്വത്താൽ ഞാൻ മാത്രം നിലകൊള്ളുന്നു; എല്ലാം എന്നിൽ നിന്നാണ്, ഞാൻ എല്ലാം തന്നെയാണ്, എല്ലാം എന്നിൽ അഭിവ്യക്തമാണ്, ഞാൻ ശാശ്വതൻ. ഞാൻ തന്നെയാണ് അക്ഷരനായ, ശാശ്വതനായ, പരമാത്മാവായ, ആത്മാവിന്റെ ആശ്രയമായവൻ; ആദിയിൽ ബ്രഹ്മം എന്നറിയപ്പെടുന്നു, അന്തത്തിൽ പരമപുരുഷൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ, വിഷ്ണുവിനെ ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട്, ഹേ ബ്രാഹ്മണാ, പ്രഹ്ലാദൻ അവനുമായി ഐക്യത്തിലും, തന്റെ ആത്മാവിനെ അക്ഷരനായവനെന്നു കരുതിയുമായിരുന്നു. തന്റെ വ്യക്തിത്വം മറന്ന്, മറ്റൊന്നും അറിഞ്ഞില്ല; "ഞാൻ തന്നെ അക്ഷരൻ, അനന്തൻ, പരമാത്മാവ്" എന്നായിരുന്നു അവന്റെ ചിന്ത. ഇങ്ങനെയുള്ള ധ്യാനാഭ്യസത്താൽ, പാപങ്ങൾ ക്ഷയിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ അന്തഃക്കരണം ശുദ്ധമായി, വിഷ്ണു തന്നെ ജ്ഞാനമായി അവന്റെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. യോഗശക്തിയാൽ, പ്രഹ്ലാദൻ വിഷ്ണുവിൽ ലയിച്ചപ്പോൾ, പാമ്പുകളുടെ ബന്ധനം ഉടനടി തകർന്നു, ഹേ മൈത്രേയ. മഹാസമുദ്രം കലങ്ങിയതും, അതിലെ തിരകൾ അലയടിച്ചതും, ഭൂമി മുഴുവനും മലകളും കാടുകളും തോട്ടങ്ങളും സഹിതം വിറെച്ചു. ദാനവന്മാർ വെച്ചിരുന്ന വലിയ കല്ല് അവൻ മാറ്റി, ആ ജ്ഞാനി വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു. പുനഃ ലോകവും ആകാശവും അതിലെ ചിഹ്നങ്ങളും കണ്ടപ്പോൾ, പ്രഹ്ലാദൻ വീണ്ടും താനെന്നു തന്നെ ഓർത്തു. പിന്നെയും, ആ ജ്ഞാനി, പ്രാചീനനായ പരമപുരുഷനെ, ഏകാഗ്രമായ മനസ്സോടെ, വാക്കും ശരീരവും മനസ്സും നിയന്ത്രിച്ച് സ്തുതിച്ചു: "ഓം, പരമാർത്ഥമായ പരമതത്ത്വത്തിന് നമസ്കാരം; സ്ഥൂലവും സൂക്ഷ്മവും, നശ്വരവും അക്ഷരവും, പ്രകടവും അപ്രകടവും, ഭേദങ്ങൾക്കതീതമായവനും, സർവ്വാധിപതിയും, നിർമലനും. ഗുണങ്ങളുടെ ആധാരവും അവയുടെ അടിസ്ഥാനവുമാണ് നീ, ഗുണാതീതനായി നിലകൊള്ളുന്നു; രൂപവാനും രൂപരഹിതനുമാണ്, മഹാരൂപവാനുമാണ്, സൂക്ഷ്മരൂപവാനുമാണ്, വ്യക്തവും അവ്യക്തവുമാണ്. ഉഗ്രവും സൗമ്യവുമായ രൂപങ്ങൾ, ജ്ഞാനത്തിൻ്റെയും അജ്ഞാനത്തിൻ്റെയും ആധാരമായവനേ, ഭവാൻ സത്തായും അസത്തായും, സത്യമായുള്ളവനും, സത്താസത്താവസ്ഥകളുടെ സ്രഷ്ടാവുമാണ്. ശാശ്വതവും അശാശ്വതമായ അവതാരങ്ങളുമുള്ളവനേ, മായയാൽ അകറ്റപ്പെടാത്തവനേ, നിർമലനായ ഏകത്വസ്വരൂപിയായ ആദികാരണനായ വാസുദേവനേ, നമസ്കാരം. സ്ഥൂലനും സൂക്ഷ്മനും, പ്രകടനും പ്രകാശസ്വരൂപനുമാണ്; എല്ലാ ജീവികളുമാണ്, എന്നാൽ എല്ലാം തന്നെയല്ല; ഈ ജഗത്ത് അവനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്, അവൻ ജഗത്തിൻ്റെ കാരണമല്ലാത്തതിന്റെ കാരണമുമാണ്. ആ പരമപുരുഷനോട് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.