ಭಗವಾನಪಿ ಸರ್ವಾತ್ಮಾ ತನ್ಮಯತ್ವೇನ ತೋಷಿತಃ । ಗತ್ವಾ ಧ್ರುವಮುವಾಚೇದಂ ಚತುರ್ಭುಜವಪುರ್ಹರಿಃ ॥ ೧,೧೨.
ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪನಾದ ಭಗವಂತನು ಧ್ರುವನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹರಿ ಧ್ರುವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ ಔತ್ತಾನಪಾದೇ ಭದ್ರಂ ತೇ ತಪಸಾ ಪರಿತೋಷಿತಃ । ವರದೋಹಮನುಪ್ರಾಪ್ತೋ ವರಂ ವರಯ ಸುವ್ರತ ॥ ೧,೧೨.
ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: ಉತ್ತಾನಪಾದನ ಮಗನೇ, ನಿನಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ; ನಿನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಕೇಳು, ಧೈರ್ಯವಂತನೇ.
ಬ್ರಾಹ್ಯಾರ್ಥನಿರಪೇಕ್ಷಂ ತೇ ಮಯಿ ಚಿತ್ತಂ ಯದಾ ಹಿತಮ್ । ತುಷ್ಟೋಹಂ ಭವತಸ್ತೇನ ತದ್ವೃಣೀಷ್ವ ವರಂ ಪರಮ್ ॥ ೧,೧೨.
ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಲೋಕದ ಆಸೆಗಳ ಕಡೆಗೆ ಇಲ್ಲದೆ ನನ್ನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ; ಅದರಿಂದ ನಾನು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನೀನು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ವರವನ್ನು ಕೇಳು.
ಪರಾಶರ ಉವಾಚ ಶ್ರುತ್ವೇತ್ಥಂ ಗದಿತಂ ತಸ್ಯ ದೇವದೇವಸ್ಯ ಬಾಲಕಃ । ಉನ್ಮೀಲಿತಾಕ್ಷೋ ದದೃಶೇ ಧ್ಯಾನದೃಷ್ಟಂ ಹರಿಂ ಪುರಃ ॥ ೧,೧೨.
ಪರಾಶರನು ಹೇಳಿದನು: ದೇವದೇವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಆ ಬಾಲಕನು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಹರಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಎದುರು ನಿಂತಿರುವಂತೆ ನೋಡಿದನು.
ಶಙ್ಖಚಕ್ರಗದಾಶಾರ್ಙ್ಗವರಾಸಿಧರಮಚ್ಯುತಮ್ । ಕಿರೀಟಿನಂ ಸಮಾಲೋಕ್ಯ ಜಗಾಮ ಶಿರಸಾ ಮಹೀಮ್ ॥ ೧,೧೨.
ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾ, ಧನುಸ್ಸು, ಖಡ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕಿರೀಟ ಧಾರಿಯಾದ ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ನೋಡಿ, ಧ್ರುವನು ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ಬಾಗಿಸಿದನು.
ರೋಮಾಞ್ಚಿತಾಙ್ಗಃ ಸಹಸಾ ಸಾಧ್ವಸಂ ಪರಮಂ ಗತಃ । ಸ್ತವಾಯ ದೇವದೇವಸ್ಯ ಸ ಚಕ್ರೇ ಮಾನಸಂ ಧ್ರುವಃ ॥ ೧,೧೨.
ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ರೋಮಾಂಚನ ಉಂಟಾಗಿ, ಹಠಾತ್ ಭಯ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಧ್ರುವನು ದೇವದೇವನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ತುತಿ ರಚಿಸಿದನು.
ಕಿಂ ವದಾಮಿ ಸ್ತುತಾವಸ್ಯ ಕೇನೋಕ್ತೇನಾಸ್ಯ ಸಂಸ್ತುತಿಃ । ಇತ್ಯಾಕುಲ ಮತಿರ್ದೇವಂ ತಮೇವ ಶರಣಂ ಯಯೌ ॥ ೧,೧೨.
ನಾನು ಏನು ಹೇಳಲಿ? ಯಾವ ಮಾತಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲಿ? ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡ ಧ್ರುವನು ಆ ದೇವನಲ್ಲೇ ಶರಣುಹೋದನು.
ಧ್ರುವ ಉವಾಚ ಭಗವನ್ಯದಿ ಮೇ ತೋಷಂ ತಪಸಾ ಪರಮಂ ಗತಃ । ಸ್ತೋತುಂ ತದಹಮಿಚ್ಛಾಮಿ ವರಮೇನಂ ಪ್ರಯಚ್ಛ ಮೇ ॥ ೧,೧೨.
ಧ್ರುವನು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತಾ, ನನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದರೆ, ನನಗೆ ಈ ವರವನ್ನು ಕೊಡಿ: ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಹೊಂದಿರಲಿ.
(ಬ್ರಹ್ಮಾದ್ಯೌರ್ಯಸ್ಯ ವೇದಜ್ಞೈರ್ಜ್ಞಾಯತೇ ಯಸ್ಯ ನೋ ಗತಿಃ । ತಂ ತ್ವಾಂ ಕಥಮಹಂ ದೇವ ಸ್ತೋತುಂ ಶಕ್ರೋಮಿ ಬಾಲಕಃ । ತ್ವದ್ಭಕ್ತಿಪ್ರವಣಂ ಹ್ಯೇತತ್ಪರಮೇಶ್ವರ ಮೇ ಮನಃ । ಸ್ತೋತುಂ ಪ್ರವೃತ್ತಂ ತ್ವತ್ಪಾದೌ ತತ್ರ ಪ್ರಜ್ಞಾಂ ಪ್ರಯಚ್ಚ ಮೇ) ಶ್ರೀಪರಾಶರ ಉವಾಚ ಶಙ್ಖಪ್ರಾನ್ತೇನ ಗೋವಿನ್ದಸ್ತಂ ಪಸ್ಪರ್ಶ ಕೃತಾಞ್ಜಲಿಮ್ । ಉತ್ತಾನಪಾದತನಯಂ ದ್ವಿಜವರ್ಯ ಜಗತ್ಪತಿಃ ॥ ೧,೧೨.
ಅಥ ಪ್ರಸನ್ನವದನಃ ಸ ಕ್ಷಣಾನ್ನೃಪನನ್ದನಃ । ತುಷ್ಟಾವ ಪ್ರಣತೋ ಭೂತ್ವಾ ಭೂತಧಾತಾರಮಚ್ಯುತಮ್ ॥ ೧,೧೨.
ಆಮೇಲೆ, ಸಂತೋಷಭರಿತ ಮುಖದಿಂದ, ರಾಜಕುಮಾರನು ಭೂಮಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಭೂತಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುವ ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.
ಧ್ರುವ ಉವಾಚ ಭೂಮಿರಾಪೋನಲೋ ವಾಯುಃ ಖಂ ಮನೋ ಬುದ್ಧಿರೇವ ಚ । ಭೂತಾದಿರಾದಿ ಪ್ರಕೃತಿರ್ಯಸ್ಯ ರೂಪಂ ನತೋಸ್ಮಿ ತಮ್ ॥ ೧,೧೨.
ಧ್ರುವನು ಹೇಳಿದನು: ಭೂಮಿ, ನೀರು, ಬೆಂಕಿ, ಗಾಳಿ, ಆಕಾಶ, ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ, ಭೂತಾದಿಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯೆಲ್ಲವೂ ಅವನ ಸ್ವರೂಪ; ಆತನಿಗೆ ನಾನು ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಶುದ್ಧಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮೋಖಿಲವ್ಯಾಪೀ ಪ್ರಧಾನಾತ್ಪರತಃ ಪುಮಾನ್ । ಯಸ್ಯ ರೂಪಂ ನಮಸ್ತಸ್ಮೈ ಪುರುಷಾಯ ಗುಣಾತ್ಮನೇ ॥ ೧,೧೨.
ಶುದ್ಧನೂ, ಸೂಕ್ಷ್ಮನೂ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವವನೂ, ಮೂಲ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಮೀರುವವನೂ, ಗುಣಗಳ ಸ್ವರೂಪನಾದ ಪರಪುರುಷನೂ ಆಗಿರುವ ಆತನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಭೂತಾದೀನಾಂ ಸಮಸ್ತಾನಾಂ ಗನ್ಧಾದೀನಾಂ ಚ ಶಾಶ್ವತಃ । ಬುಧ್ಯಾದೀನಾಂ ಪ್ರಧಾನಸ್ಯ ಪುರುಷಸ್ಯ ಚ ಯಃ ಪರಃ ॥ ೧,೧೨.
ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ, ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಮೂಲ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ, ಪರಪುರುಷನಲ್ಲಿಯೂ ಶಾಶ್ವತನಾದ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಮೀರುವವನು ಅವನೇ.
ತಂ ಬ್ರಹ್ಮಭೂತಮಾತ್ಮಾನಮಶೇಷಜಗತಃ ಪತಿಮ್ । ಪ್ರಪದ್ಯೇ ಶರಣಂ ಶುದ್ಧಂ ತ್ವದ್ರೂಪಂ ಪರಮೇಶ್ವರ ॥ ೧,೧೨.
ಬ್ರಹ್ಮನ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪನೂ, ಎಲ್ಲ ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯನೂ, ಶುದ್ಧವಾದ ರೂಪನೂ ಆಗಿರುವ ಪರಮೇಶ್ವರನೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.
ಬೃಹತ್ತ್ವಾದ್ಬೃಂಹಣತ್ವಾಚ್ಚ ಯದ್ರೂಪಂ ಬ್ರಹ್ಮಸಂಜ್ಞಿತಮ್ । ತಸ್ಮೈ ನಮಸ್ತೇ ಸರ್ವಾತ್ಮನ್ಯೋಗಿಚಿನ್ತ್ಯಾವಿಕಾರಿಣೇ ॥ ೧,೧೨.
ಯಾವ ರೂಪವು ವಿಶಾಲವೂ, ವಿಸ್ತಾರವೂ ಆಗಿದ್ದು, ಎಲ್ಲರ ಅಂತರ್ಯಾಮಿಯಾಗಿಯೂ, ಯೋಗಿಗಳ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತದ್ದು, ಯಾವಾಗಲೂ ಅಚಲವಾಗಿಯೂ ಇರುವ ಬ್ರಹ್ಮ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಆ ರೂಪಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು.
ಸಹಸ್ರಶೀರ್ಷಾ ಪುರುಷಃ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷಃ ಸಹಸ್ರಪಾತ್ । ಸರ್ವವ್ಯಾಪೀ ಭುವಃ ಸ್ಪರ್ಶಾದತ್ಯತಿಷ್ಠದ್ದಶಾಙ್ಗುಲಮ್ ॥ ೧,೧೨.
ಅವನಿಗೆ ಸಾವಿರ ತಲೆಗಳು, ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸಾವಿರ ಕಾಲುಗಳು; ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವವನು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹತ್ತು ಬೆರಳಷ್ಟು ಮೀರಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ.
ಯದ್ಭೂತಂ ಯಚ್ಚ ವೈ ಭವ್ಯಂ ಪುರೂಷೋತ್ತಮ ತದ್ಭವಾನ್ । ತ್ವತ್ತೌ ವಿರಾಟ್ಸ್ವರಾಟ್ಸಮ್ರಾಟ್ತ್ವತ್ತಶ್ಚಪ್ಯಧಿಪೂರುಷಃ ॥ ೧,೧೨.
ಪರಮ ಪುರುಷನೇ, ಕಳೆದದ್ದೂ, ಬರುವುದೂ ನೀನೇ; ವಿರಾಟ್, ಸ್ವರಾಜ್, ಸಮ್ರಾಟ್ ಮತ್ತು ಪರಮಾಧಿಪತಿ ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಅತ್ಯರಿಚ್ಯತ ಸೋಧಶ್ಚ ತಿರ್ಯಗೂರ್ಧ್ವಂ ಚ ವೈ ಭುವಃ । ತ್ವತ್ತೋ ವಿಶ್ವಮಿದಂ ಜಾತಂ ತ್ವತ್ತೌ ಭೂತಂ ಭವಿಷ್ಯತಿ ॥ ೧,೧೨.
ಅವನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ, ಮೇಲೆ, ಕೆಳಗೆ, ಅಡ್ಡವಾಗಿ ಮೀರಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದಾನೆ; ಈ ಜಗತ್ತು ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದೆ, ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ತ್ವದ್ರೂಪಧಾರಿಣಶ್ಚಾನ್ತಃ ಸರ್ವಭೂತಮಿದಂ ಜಗತ್ । ತ್ವತ್ತೋ ಯಜ್ಞಃ ಸರ್ವಹುತಃ ಪೃಷದಾಜ್ಯಂ ಪಶುರ್ದ್ವಿಧಾ ॥ ೧,೧೨.
ನೀನು ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಂತರ್ಯಾಮಿಯಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದೀಯೆ; ಯಜ್ಞ, ಹೋಮದ ದ್ರವ್ಯ, ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಎರಡು ವಿಧದ ಪಶುಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ.
ತ್ವತ್ತೋ ಋಚೋಥ ಸಾಮಾನಿ ತ್ವತ್ತಶ್ಛನ್ದಾಂಸಿ ಜಜ್ಞಿರೇ । ತ್ವತ್ತೋ ಯಜೂಂಷ್ಯಜಾಯನ್ತ ತ್ವತ್ತೋಶ್ವಾಶ್ಚೈಕತೋ ದತಃ ॥ ೧,೧೨.
ನಿನ್ನಿಂದ ಋಗ್ವೇದ, ಸಾಮವೇದ, ಛಂದಸ್ಸುಗಳು ಹುಟ್ಟಿವೆ; ನಿನ್ನಿಂದ ಯಜುರ್ವೇದದ ಮಂತ್ರಗಳು, ಮತ್ತು ಒಂದು ವೇಳೆ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ.
ಗಾವಸ್ತ್ವತ್ತಃ ಸಮುದ್ಭೂತಾಸ್ತ್ವ ತ್ತೋಜಾ ಅವಯೋ ಮೃಗಾಃ । ತ್ವಮನ್ಮುಖಾದ್ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾ ಬಾಹ್ವೋಸ್ತ್ವತ್ತೋ ಕ್ಷತ್ರಮಜಾಯತ ॥ ೧,೧೨.
ನಿನ್ನಿಂದ ಹಸುಗಳು, ಶಕ್ತಿ, ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿವೆ; ನಿನ್ನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ನಿನ್ನ ಭುಜಗಳಿಂದ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಜನಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ವೈಶ್ವಾಸ್ತವೋರುಜಾಃ ಶೂದ್ರಾಸ್ತವ ಪದ್ಭ್ಯಾಂ ಸಮುದ್ಗತಾಃ । ಆಕ್ಷ್ಣೋಃ ಸೂರ್ಯೋಽನಿಲಃ ಪ್ರಾಣಾಚ್ಚನ್ದ್ರಮಾ ಮನಸಸ್ತವ ॥ ೧,೧೨.
ನಿನ್ನ ತೊಡೆಯಿಂದ ವೈಶ್ಯರು, ನಿನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಶೂದ್ರರು ಹುಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ; ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಸೂರ್ಯ, ಉಸಿರಿನಿಂದ ವಾಯು, ಮನಸಿನಿಂದ ಚಂದ್ರನು ಜನಿಸಿದ್ದಾನೆ.
ಪ್ರಾಣೋನ್ತಃ ಮುಷಿರಾಜ್ಜಾತೋ ಮುಖಾದಗ್ನಿರಜಾಯತ । ನಾಭಿತೋ ಗಗನಂ ದ್ಯೌಶ್ಚ ಶಿರಸಃ ಸಮವರ್ತತ ॥ ೧,೧೨.
ನಿನ್ನ ಉಸಿರಿನಿಂದ ಪ್ರಾಣವಾಯು ಹುಟ್ಟಿದೆ, ಬಾಯಿಂದ ಅಗ್ನಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ; ನಾಭಿಯಿಂದ ಆಕಾಶ, ತಲೆಯಿಂದ ಸ್ವರ್ಗ ಉಂಟಾಗಿದೆ.
ದಿಶಃ ಶ್ರೋತ್ರಾತ್ಕ್ಷಿತಿಃ ಪದ್ಭ್ಯಾಂ ತ್ವತ್ತಃ ಸರ್ವಮಭೂದಿದಿಮ್ ॥ ೧,೧೨.
ನಿನ್ನ ಕಿವಿಯಿಂದ ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಕಾಲಿನಿಂದ ಭೂಮಿ; ನಿನ್ನಿಂದೆಲ್ಲವೂ ಉಂಟಾಗಿದೆ.
ನ್ಯಗ್ರೋಧಃ ಸುಮಹಾನಲ್ಪೇ ಯಥಾ ಬೀಜೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ । ಸಂಯಮೇ ವಿಸ್ವಮಖಿಲಂ ಬೀಜಭೂತೇ ತಥಾತ್ವಾಯಿ ॥ ೧,೧೨.
ಹುಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ಬೃಹತ್ ಆಲದ ಮರದಂತೆ, ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಬೀಜ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದೆ.
ಬೀಜಾದಙ್ಕುರಸಮ್ಭೂತೇ ನ್ಯಗ್ರೋಧಸ್ತು ಸಮುತ್ಥಿತಃ । ವಿಸ್ತಾರಂ ಚ ಯಥಾ ಯಾತಿ ತ್ವತ್ತಃ ಸೃಷ್ಟೌ ತಥಾ ಜಗತ್ ॥ ೧,೧೨.
ಹುಳಿಯಿಂದ ಮೊಳಕೆ, ಮೊಳಕೆಯಿಂದ ಆಲದ ಮರ ಬೆಳೆಯುವಂತೆ, ನಿನ್ನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ.
ಯಥಾ ಹಿ ಕದಲೀ ನಾನ್ಯಾ ತ್ವಕ್ಪತ್ರಾದಪಿ ದೃಸ್ಯತೇ । ಏವಂ ವಿಶ್ವಸ್ಯ ನಾನ್ಯಸ್ತ್ವಂ ತ್ವಸ್ಥಯೀಶ್ವರ ದೃಶ್ಯೇತ ॥ ೧,೧೨.
ಬಾಳೆಮರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಅದರ ಹತ್ತಿ ಮತ್ತು ಎಲೆಗಳಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ, ಸ್ಥಿರಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ದೇವಾ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಹ್ಲಾದಿನೀ ಸಂಧಿನೀ ಸಂವಿತ್ತ್ವಯ್ಯೇಕಾ ಸರ್ವಸಂಸ್ಥಿತೌ । ಹ್ಲಾದತಾಪಕರೀ ಮಿಶ್ರಾ ತ್ವಯಿ ನೋ ಗುಣವರ್ಜಿತೇ ॥ ೧,೧೨.
ಆನಂದ, ಏಕತೆ, ಜ್ಞಾನ ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಒಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವು; ಸುಖ, ದುಃಖ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಮಿಶ್ರಣವೂ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಇದೆ, ನೀನು ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ.
ಪೃಥಗ್ಭೂತೈಕಭೂತಾಯ ಭೂತಭೂತಾಯ ತೇ ನಮಃ । ಪ್ರಭೂತಭೂತಭೂತಾಯ ತುಭ್ಯಂ ಭೂತಾತ್ಮನೇ ನಮಃ ॥ ೧,೧೨.
ಪ್ರತ್ಯೇಕವೂ ಒಂದಾಗಿಯೂ ಇರುವವ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮೂಲರೂಪವಾಗಿರುವ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಎಲ್ಲವೂ ತುಂಬಿರುವ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
ವ್ಯಕ್ತಂ ಪ್ರಧಾನಪುರುಷೌ ವಿರಾಟ್ಸಮ್ರಾಟ್ಸ್ವರಾಟ್ತಥಾ । ವಿಭಾವ್ಯತೇನ್ತಃಕರಣೇ ಪುರುಷೇಷ್ವಕ್ಷಯೋ ಭವಾನ್ ॥ ೧,೧೨.
ಪ್ರಕಟವಾದದು, ಮೂಲಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪುರುಷ, ವಿರಾಟ್, ಸಮ್ರಾಟ್, ಸ್ವರಾಜ್ — ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ನೀನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಾಶವಾಗದವನು.
ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳು ವೇದಜ್ಞರಿಂದ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದರೂ, ನಿಮ್ಮ ಮಾರ್ಗವು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಯದು; ನಾನು ಬಾಲಕನಾಗಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ತುತಿಸಲಿ? ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನಿಮ್ಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದೆ, ಪರಮೇಶ್ವರನೇ, ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತದೆ; ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನನಗೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕೊಡಿ. ಪರಾಶರನು ಹೇಳಿದನು: ಗೋವಿಂದನು, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದ ಉತ್ತಾನಪಾದನ ಮಗನನ್ನು ತನ್ನ ಶಂಖದ ತುದಿಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು.