ಅವ್ಯಕ್ತೇನಾವೃತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಸ್ತೈಃ ಸರ್ವೋಃ ಸಹಿತೋ ಮಹಾನ್ । ಏಭಿರಾವರಣೈರಣ್ಡಂ ಸಪ್ತಭಿಃ ಪ್ರಾಕೃತೈರ್ವೃತಮ್ । ನಾರಿಕೇಲಫಲಸ್ಯಾನ್ತರ್ಬೀಜಂ ಬಾಹ್ಮದಲೈರಿವ
ಅವ್ಯಕ್ತವಾದುದು, ಮಹಾನ್ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರೊಡನೆ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಏಳು ಪದರಗಳು ಸುತ್ತಿವೆ. ಇದು ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಯ ಒಳಗಿನ ಬೀಜವು ಅದರ ಬಾಹ್ಯಪದರಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವಂತೆ ಇದೆ.
ಜುಷನ ರಜೋ ಗುಣಂ ತತ್ರ ಸ್ವಯಂ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರೋ ಹರಿಃ । ಬ್ರಹ್ಮಾ ಭೂತ್ವಾಸ್ಯ ಜಗತೋ ವಿಸೃಷ್ಟೌ ಸಮ್ಪ್ರವರ್ತ್ತತೇ
ಅಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವದ ಒಡೆಯನಾದ ಹರಿಯು, ರಜೋಗುಣವನ್ನು ಆನಂದಿಸಿ, ತಾನೇ ಬ್ರಹ್ಮನಾಗಿ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಸೃಷ್ಟಂ ಚ ಪಾತ್ಯನುಯುಗಂ ಯಾವತ್ಕಲ್ಪವಿಕಲ್ಪನಾ । ಸತ್ತ್ವಭೃದ್ಭಗವಾನ್ವಿಷ್ಣುರಪ್ರಮೇಯಪರಾಕ್ರಮಃ
ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಯುಗಯುಗಾಂತರಗಳವರೆಗೆ, ಕಲ್ಪಗಳ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ, ಸತ್ಪ್ರಧಾನನಾದ ಭಗವಂತ ವಿಷ್ಣು, ತನ್ನ ಅಮಿತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾನೆ.
ತಮೋದ್ರೇಕೀ ಚಾ ಕಲ್ಪಾನ್ತೇ ರುದ್ರರೂಪೀ ಜನಾರ್ದನಃ । ಮೈತ್ರೇಯಾಖಿಲಭೂತಾನಿ ಭಕ್ಷಯತ್ಯತಿದಾರುಣಃ
ಕಲ್ಪಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಅಂಧಕಾರ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ, ಜನಾರ್ದನನು ರುದ್ರನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಮೈತ್ರೇಯ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಭಯಾನಕವಾಗಿ ನುಂಗುತ್ತಾನೆ.
ಭಕ್ಷಯಿತ್ವಾ ಚ ಭೂತಾನಿ ಜಗತ್ಯೇಕಾರ್ಣವೀಕೃತೇ । ನಾಗಪರ್ಯಂಕಶಯನೇ ಶೇತೇ ಚ ಪರಮೇಶ್ವರಃ
ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ನುಂಗಿದ ಮೇಲೆ, ಜಗತ್ತು ಒಂದು ಸಮುದ್ರವಾಗುವಾಗ, ಪರಮೇಶ್ವರನು ನಾಗಶಯ್ಯೆಯ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಬುದ್ಧಶ್ಚ ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಂ ಕರೋತಿ ಬ್ರಹ್ಮರೂಪಧೃಕ್
ಅವನು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಾಗ, ಮತ್ತೆ ಬ್ರಹ್ಮನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
ಸೃಷ್ಟಿಸ್ಥಿತ್ಯನ್ತಕರಣೀಂ ಬ್ರಹ್ಮವಿಷ್ಣುಶಿವಾತ್ಮಿಕಾಮ್ । ಸ ಸಂಜ್ಞಾಂ ಯಾತಿ ಭಗವಾನೇಕ ಏವ ಜನಾರ್ದನಃ
ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಲಯವನ್ನು ಮಾಡುವವನು ಒಬ್ಬನೇ ಭಗವಂತ ಜನಾರ್ದನನು. ಅವನನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಸ್ತ್ರಷ್ಟಾ ಸೃಜತಿ ಚಾತ್ಮಾನಂ ವಿಷ್ಣುಃ ಪಾಲ್ಯಂಚ ಪಾತಿ ಚ । ಉಪಸಂಹ್ರಿಯತೇ ಚಾನ್ತೇ ಸಂಹರ್ತಾ ಚ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಭುಃ
ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾಗಿ ತಾನೇ ತಾನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ; ವಿಷ್ಣುವಾಗಿ ಕಾಯುವದನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾನೆ; ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭುವಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾನೆ.
ಪೃಥಿವ್ಯಾಪಸ್ತಥಾ ತೇಜೋ ವಾಯುರಾಕಾಶ ಏವ ಚ ।. ಸರ್ವೋನ್ದ್ರಿಯಾನ್ತಃ ಕರಣಂ ಪುರುಷಾಖ್ಯಂ ಹಿ ಯಜ್ಜಗತ್
ಭೂಮಿ, ನೀರು, ಬೆಂಕಿ, ಗಾಳಿ, ಆಕಾಶ, ಎಲ್ಲಾ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು—ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಪುರುಷ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಜಗತ್ತು ರೂಪುಗೊಂಡಿದೆ.
ಸ ಏವ ಸರ್ವಭೂತಾತ್ಮಾ ವಿಶ್ವರೂಪೋ ಯತೋಽವ್ಯಯಃ । ಸರ್ಗಾದಿಕಂ ತು ತಸ್ಯೈವ ಭೂತಸ್ಥಮುಪಕಾರಕಮ್
ಅವನೇ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮ, ಅವ್ಯಯ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವರೂಪಿ. ಸೃಷ್ಟಿ ಮೊದಲಾದವು ಅವನೊಳಗೇ ಇದ್ದು, ಅವನ ಸೇವೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ.
ಸ ಏವ ಸೃಜ್ಯಃ ಸ ಚ ಸರ್ಗಕರ್ತಾ ಸ ಏವ ಪಾತ್ಯತ್ತಿ ಚ ಪಾಲ್ಯತೇ ಚ । ಬ್ರಹ್ಮಾದ್ಯವಸ್ಥಾಭಿರಶೇಷಮೂರ್ತಿ ರ್ವಿಷ್ಣುರ್ವರಿಷ್ಠೋ ವರದೋ ವರೇಣ್ಯಃ
ಅವನೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿರುವವನು, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಕಾಯುವವನು, ಕಾಯಲ್ಪಡುವವನು ಮತ್ತು ನಾಶಮಾಡುವವನು. ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳನ್ನೂ ಹೊಂದಿರುವ, ವರಪ್ರದ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಷ್ಣುವೇ ಅವನು.
ಶ್ರೀಮೈತ್ರೇಯ ಉವಾಚ ನಿರ್ಗುಣಸ್ಯಾಪ್ರಮೇಯಸ್ಯ ಶುದ್ಧಸ್ಯಾಪ್ಯಮಲಾತ್ಮನಃ । ಕಥಂ ಸರ್ಗಾದಿಕರ್ತೃತ್ವಂ ಬ್ರಹ್ಮಣೋಽಭ್ಯುಪಗಮ್ಯತೇ
ಶ್ರೀಮೈತ್ರೇಯನು ಹೇಳಿದನು: ಗುಣರಹಿತ, ಅಳವಡಿಸಲಾಗದ, ಶುದ್ಧ ಮತ್ತು ಮಲರಹಿತ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸೃಷ್ಟಿ ಮೊದಲಾದ ಕರ್ತೃತ್ವವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ?
ಶ್ರೀಪರಾಶರ ಉವಾಚ ಶಕ್ತಯಃ ಸರ್ವಭಾವಾನಾಮಚಿನ್ತ್ಯಜ್ಞಾನಗೋಚರಾಃ । ಯತೋಽತೋ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತಾಸ್ತು ಸರ್ಗಾದ್ಯಾ ಭಾವಶಕ್ತಯಃ । ಭವನ್ತಿ ತಪತಾಂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪಾವಕಸ್ಯ ಯಥೋಷ್ಣತಾ
ಶ್ರೀಪರಾಶರನು ಹೇಳಿದನು: ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಶಕ್ತಿಗಳು ಅಕಲ್ಪನೀಯ ಮತ್ತು ಗ್ರಹಿಸಲಾಗದವು. ಅದರಿಂದಲೇ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿ ಮೊದಲಾದ ಶಕ್ತಿಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ, ಹೇಗೆ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಉಷ್ಣತೆ ಬರುತ್ತದೆಯೋ ಹಾಗೆ.
ತನ್ನಿಬೋಧ ಯಥಾ ಸರ್ಗೇ ಭಗವಾನ್ಸಮ್ಪ್ರವರ್ತ್ತತೇ । ನಾರಾಯಣಾಖ್ಯೋ ಭಗವಾನ್ಬ್ರಹ್ಮ ಲೋಕಪಿತಾಮಹಃ
ಈಗ ನೀನು ಕೇಳು, ಭಗವಂತನಾದ ನಾರಾಯಣನು, ಲೋಕಪಿತಾಮಹನಾದ ಭಗವಂತನು, ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ತೊಡಗುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು.
ಉಪ್ತನ್ನಃ ಪ್ರೋಚ್ಯತೇ ವಿದ್ವನ್ನಿತ್ಯಮೇವೋಪಚಾರತಃ
ಓ ಜ್ಞಾನಿ, ಅವನು ಸದಾ ಹುಟ್ಟಿದನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ರೂಪಕ ಮಾತ್ರ.
ನಿಜೇನ ತಸ್ಯ ಮಾನೇನ ಆಯುರ್ವರ್ಷಶತಂ ಸ್ಮೃತಮ್ । ತತ್ಪರಾಖ್ಯಂ ತದರ್ದ್ಧ ಚ ಪರಾರ್ದ್ಧಮಭಿಧೀಯತೇ
ಅವನ ಸ್ವಂತ ಮಾನದ ಪ್ರಕಾರ, ಅವನ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ನೂರು ವರ್ಷ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ಪರಾ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅದರ ಅರ್ಧವನ್ನು ಪರಾರ್ಧ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಕಾಲಸ್ವರೂಪಂ ವಿಷ್ಣೋಶ್ಚ ಯನ್ಮಯೋಕ್ತಂ ತವಾನಘ । ತೇನ ತಸ್ಯ ನಿಬೋಧ ತ್ವಂ ಪರಿಮಾಣೋಪಪಾದನಮ್
ಓ ಪಾಪರಹಿತನೆ, ನಾನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಕಾಲಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅದರಿಂದ ಅವನ ಆಯಸ್ಸಿನ ಲೆಕ್ಕವನ್ನು ನೀನು ತಿಳಿದುಕೋ.
ಅನ್ಯೇಷಾಂ ಚೈವ ಜನ್ತೂನಾಂ ಚರಾಣಾಮಚರಾಶ್ಚ ಯೇ । ಭೂಭೂಭೃತ್ಸಾಗರಾದೀನಾಮಶೇಷಾಣಾಂ ಚ ಸತ್ತಮ
ಹಾಗೆಯೇ, ಭೂಮಿ, ಪರ್ವತಗಳು, ಸಾಗರಗಳು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಚರಾಚರ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಲೆಕ್ಕವಿದೆ, ಓ ಶ್ರೇಷ್ಠನು.
ಕಾಷ್ಠಾ ಪತ್ರ್ಚದಶಾಖ್ಯಾತಾ ನಿಮೇಷಾ ಮುನಿಸತ್ತಮ । ಕಾಷ್ಠಾ ಪತ್ರ್ಚದಶಾಖ್ಯಾತಾ ನಿಮೇಷಾ ಮನಿಸತ್ತಮ । ಕಾಷ್ಠಾ ತ್ರಿಂಶತ್ಕಲಾ ತ್ರಿಂಶತ್ಕಲಾ ಮೌಹೂರ್ತಿಕೋ ವಿಧಿಃ
ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷಗಳನ್ನು ಒಂದು ಕಾಷ್ಠ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮೂವತ್ತು ಕಾಷ್ಠಗಳು ಸೇರಿ ಒಂದು ಕಲಾ ಆಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮೂವತ್ತು ಕಲೆಗಳು ಸೇರಿ ಒಂದು ಮುಹೂರ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.
ತಾವತ್ಸಂಖ್ಯೈರಹೋರಾತ್ರಂ ಮುಹೂರ್ತೈರ್ಮಾನುಷಂ ಸ್ಮೃತಮ್ । ಅಹೋರಾತ್ರಾಣಿ ತಾವಾನಿತ ಮಾಸಃ ಪಕ್ಷದ್ವಯಾತ್ಮಕಃ
ಅಷ್ಟು ಮುಹೂರ್ತಗಳಿಂದ ಮಾನವನ ಒಂದು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಆಗುತ್ತದೆ. ಆ ರೀತಿಯ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿಗಳು ಸೇರಿ, ಎರಡು ಪಕ್ಷಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಆಗುತ್ತದೆ.
ತೈಃ ಷಡ್ಭಿರಯನಂ ವರ್ಷ ದ್ವೇಽಯನೇಂ ದಕ್ಷಿಣೋತ್ತರೇ । ಅಯನಂ ದಕ್ಷಿಣಂ ರಾತ್ರಿರ್ದೇವಾನಾಮುತ್ತರಂ ದಿನಮ್
ಆರು ತಿಂಗಳುಗಳು ಸೇರಿ ಒಂದು ವರ್ಷವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ವರ್ಷವನ್ನು ದಕ್ಷಿಣಾಯನ ಮತ್ತು ಉತ್ತರಾಯನ ಎಂಬ ಎರಡು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಾಗಿಸಿದ್ದಾರೆ. ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ದಕ್ಷಿಣಾಯನ ರಾತ್ರಿ, ಉತ್ತರಾಯನ ಹಗಲು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
ದಿವ್ಯೈರ್ವರ್ಷಸಹಸ್ತ್ರೈಸ್ತು ಕೃತತ್ರೇತದಿಸಂಜ್ಞಿತಮ್ । ಚತುರ್ಯುಗಂ ದ್ವಾದಶಭಿಸ್ತದ್ವಿಭಾಗಂ ನಿಬೋಧ ಮೇ
ಸಾವಿರ ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕೃತ, ತ್ರೇತಾ ಮತ್ತು ಇತರ ಯುಗಗಳೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆ ನಾಲ್ಕು ಯುಗಗಳ ವಿಭಾಗವನ್ನು ಹನ್ನೆರಡು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ನನಗಿಂದ ತಿಳಿದುಕೋ.
ಚತ್ವಾರಿ ತ್ರೀಣಿ ದ್ವೈ ಚೈಕಂ ಕೃತಾದಿಷು ಯಥಾಕ್ರಮಮ್ । ದಿವ್ಯಾಬ್ದಾನಾಂ ಸಹಸ್ತ್ರಾಣಿ ಯುಗೇಷ್ವಾಹುಃ ಪುರಾವಿದಃ
ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು, ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಮೂರು, ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಎರಡು, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು — ಈ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಚೀನರು ಪ್ರತಿ ಯುಗಕ್ಕೂ ಸಾವಿರ ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.
ತತ್ಪ್ರಮಾಣೈಃ ಶತೈಃ ಸನ್ಧ್ಯಾ ಪೂರ್ವಾ ತತ್ರಾಭಿಧೀಯತೇ । ಸನ್ಧ್ಯಾಂಶಶ್ಚೈವ ತತ್ತುಲ್ಯೋ ಯುಗಸ್ಯಾನನ್ತರೋ ಹಿ ಸಃ
ಆ ಪ್ರಮಾಣದ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಮೊದಲು ಸಂಧ್ಯೆ (ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲ) ಇರುತ್ತದೆ. ಯುಗದ ನಂತರವೂ ಅದೇ ಪ್ರಮಾಣದ ಸಂಧ್ಯಾಂಶ ಇರುತ್ತದೆ.
ಸನ್ಧ್ಯಾಸಧ್ಯಾಂಶಯೋರನ್ತರ್ಯಃ ಕಾಲೋ ಮುನಿಸತ್ತಮ । ಯುಗಾಖ್ಯಃ ಸ ತು ವಿಜ್ಞೇಯಃ ಕೃತತ್ರೇತಾದಿಸಂಜ್ಞಿತಃ
ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ಸಂಧ್ಯೆ ಮತ್ತು ಸಂಧ್ಯಾಂಶದ ಮಧ್ಯದ ಕಾಲವನ್ನೇ ಯುಗ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ಕೃತ, ತ್ರೇತಾ ಮತ್ತು ಇತರ ಯುಗಗಳೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಕೃತಂ ತ್ರೇತಾ ದ್ವಾರರಶ್ಚ ಕಲಿಶ್ಚೈವ ಚತುರ್ಯುಗಮ್ । ಪ್ರೋಚ್ಯತೇ ತಸ್ತಹಸ್ತ್ರ ಚ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ದಿವಸಂ ಮುನೇ
ಕೃತ, ತ್ರೇತಾ, ದ್ವಾಪರ ಮತ್ತು ಕಲಿ — ಈ ನಾಲ್ಕು ಯುಗಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಚತುರ್ಯುಗ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹ ಸಾವಿರ ಚತುರ್ಯುಗಗಳು ಸೇರಿ ಬ್ರಹ್ಮದ ಒಂದು ಹಗಲು ಆಗುತ್ತದೆ, ಮಹರ್ಷಿಯೇ.
ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ದಿವಸೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್ಮನವಸ್ತು ಚತುರ್ದಶ । ಭವನ್ತಿ ಪರಿಮಾಣಂ ಚ ತೇಷಾಂ ಕಾಲಕೃತಂ ಶ್ರೃಣು
ಬ್ರಹ್ಮನ ಒಂದು ಹಗಲುಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಮನುವರು ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಕಾಲದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಕೇಳಿ.
ಸಪ್ತರ್ಷಯಃ ಸುರಾಃ ಶಕ್ರೋ ಮನುಸ್ತತ್ಸೂನವೋ ನೃಪಾಃ । ಏಕಕಾಲೇ ಹಿ ಸೃಜ್ಯನ್ತೇ ಸಂಹ್ರಿಯನ್ತೇ ಚ ಪೂರ್ವವತ್
ಏಳು ಋಷಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಇಂದ್ರ, ಮನುವು ಮತ್ತು ಅವನ ಪುತ್ರರಾದ ರಾಜರು — ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಮುನ್ನಡೆದಂತೆ ಒಂದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಲಯವಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಚತುರ್ಯಗುಣಾಂ ಸಂಖ್ಯಾತಾ ಸಾಧಿಕಾ ಹ್ರೋಕಾಸಪ್ತತಿಃ । ಮನ್ವನ್ತರಂ ಮನೋಃ ಕಾಲಃ ಸುರಾದೀನಾಂ ಚ ಸತ್ತಮ
ಏಳತ್ತೊಂದು ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು, ಇದನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಪಟ್ಟು ಮಾಡಿದಷ್ಟು ಕಾಲವನ್ನು ಮನ್ವಂತರ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಮನುವಿನ ಹಾಗೂ ದೇವತೆಗಳ ಕಾಲ, ಮಹಾತ್ಮನೇ.
ಅಷ್ಟೌ ಶತ ಸಹಸ್ತ್ರಾಣಿ ದಿವ್ಯಯಾಂ ಸಂಖ್ಯಯಾ ಸ್ಮೃತಮ್ । ದ್ವಿಪತ್ರಚಾಶತ್ತಥಾನ್ಯಾನಿ ಸಹಸ್ತ್ರಾಣ್ಯಧಿಕಾನಿ ತು
ಎಂಟು ಲಕ್ಷ ಎಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಸಾವಿರ ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳು ಎಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಎರಡು ಪಟ್ಟು ಹಾಗೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳೂ ಇವೆ.