ರಮ್ಯಂ ಗೀತಧ್ವನಿ ಶ್ರತ್ವಾ ಸನ್ತ್ಯಜ್ಯಾವಸಥಾಂಸ್ತದಾ । ಆಜಗ್ಮುಸ್ತ್ವರಿತಾ ಗೋಪ್ಯೋ ಯತ್ರಾಸ್ತೇ ಮಧೃಸೂದನಃ ।। ೫-೧೩-
ಆ ಆಕರ್ಷಕ ಹಾಡಿನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಗೋಪಿಕೆಯರು ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ವೇಗವಾಗಿ ಮಧುಸೂದನನು ಇದ್ದ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದರು.
ಶನೈಃ ಶನೈರ್ಜ್ಜಗೌ ಗೋಪೀ ಕಾಚಿತ್ ತಸ್ಯ ಲಯಾನುಗಮ್ । ದತ್ತಾವಧಾನಾ ಕಾಚಿತ್ತೂ ತಮೇವ ಮನಸಾಸ್ಮರತ್ ।। ೫-೧೩-
ಒಬ್ಬ ಗೋಪಿಕೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಹಾಡಿದಳು, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು, ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದಳು.
ಕಾಚಿತ್ ಕೃಷ್ಣೇತಿ ಕೃಷ್ಣೇತಿ ಪ್ರೇಕ್ತ್ವಾ ಲಜ್ಜಾಮುಪಾಗತಾ । ಯಯೌ ಚ ಕಾಚಿತ್ ಪ್ರೇಮಾನ್ಧಾ ತತಪಾರ್ಶ್ವಮವಿಲಜ್ಜಿತಾ ।। ೫-೧೩-
ಒಬ್ಬಳು 'ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದಳು; ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಧಳಾಗಿ, ಲಜ್ಜೆ ಇಲ್ಲದೆ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಳು.
ಕಾಚಿದಾವಸಥಸ್ಯಾನ್ತಃ ಸ್ಥಿತಾ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಬಹಿರ್ಗುರೂನ್ । ತನ್ಮಯತ್ವೇನ ಗೋವಿನ್ದಂ ದಧ್ಯೌ ಮೀಲಿತಲೋಚನಾ ।। ೫-೧೩-
ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಮನೆಯೊಳಗೇ ಉಳಿದು, ಹೊರಗೆ ಹಿರಿಯರನ್ನು ನೋಡಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗೋವಿಂದನನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆನೆಸಿ, ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಧ್ಯಾನಿಸಿದಳು.
ತಚ್ವಿನ್ತಾವಿಪುಲಾಹ್ಲಾದ-ಕ್ಷೀಣಪುಣಯಚಯಾ ತಥಾ । ತದಪ್ರಾಪ್ತಿ-ಮಹಾದುಃವಿಲೀನಾಶೇಷಪಾತಕಾ ।। ೫-೧೩-
ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ನೆನಪು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಂತೋಷ ತಂದಿತು. ಆದರೆ ಪುಣ್ಯವು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಇಲ್ಲದ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಅವರ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳು ಕರಗಿ ಹೋದವು; ಅವರು ಖಾಲಿಯಾಗಿ ಉಳಿದರು.
ಚಿನ್ತಯನ್ತೀ ಜಗತ್ಸೂತಿಂ ಪರಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿಣಮ್ । ನಿರುಚ್ಛ್ವಾಸತಯಾ ಮುಕ್ತಿ ಗತಾನ್ಯಾ ಗೋಪಕನ್ಯಕಾ ।। ೫-೧೩-
ಒಬ್ಬ ಗೋಪಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನೂ ಪರಬ್ರಹ್ಮನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೂ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ, ಉಸಿರೂ ಬಿಡದೆ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಳು.
ಗೋಪೀಪರಿವೃತೋ ರಾತ್ರಿ ಶರಚನ್ದ್ರಮನೋರಮಾಮ್ । ಮಾನಯಾಮಾಸ ಗೋವಿನ್ದೋ ರಾಸಾರಮ್ಭರಸೋತ್ಸುಕಃ ।। ೫-೧೩-
ಗೋಪಿಯರ ನಡುವೆ ಇದ್ದ ಗೋವಿಂದನು, ಶರದೃತುವಿನ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಸುಂದರವಾದ ಆ ರಾತ್ರಿ, ರಾಸಕ್ರೀಡೆಯ ಆನಂದಕ್ಕಾಗಿ ಆತುರದಿಂದ ಗೌರವಿಸಿದನು.
ಗೋಪ್ಯಶ್ವ ವೃನ್ದಶಃ ಕೃಷ್ಣಚೇಷ್ಟಾಸ್ವಾಯತ್ತಮೂರ್ತ್ತಯಃ । ಅನ್ಯದೇಶಂ ಗತೇ ಕೃಷ್ಣೋ ಚೇರುರ್ವೃನ್ದಾವಮಾನ್ತರಮ್ ।। ೫-೧೩-
ಗೋಪಿಯರು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನ ಆಟಗಳನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ, ಅವರ ರೂಪಗಳು ಅವನ ಆಟದಂತೆ ಆಗಿದ್ದವು. ಕೃಷ್ಣನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋದಾಗ, ಅವರು ವೃಂದಾವನದ ಒಳಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಿದರು.
ಕೃಷ್ಣೋ ನಿರುದ್ಧಹ್ಟದಯಾ ಇದಸೂಚುಃ ಪರಸ್ಪರಮ್ । ಕೃಷ್ಣೋಽಹಮೇತಲ್ಲಲಿತಂ ವ್ರಜಾಮ್ಯಾಲೋಕ್ಯತಾಂ ಗತಿಃ । ಅನ್ಯಾ ಬ್ರವೀತಿ ಕಷ್ಣಸ್ಯ ಮಮ ಗೀತಿರ್ನಿಶಮ್ಯತಾಮ್ ।। ೫-೧೩-
ಕೃಷ್ಣನು ಇಲ್ಲದಾಗ, ಹೃದಯವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ನಾನು ಕೃಷ್ಣನು—ನನ್ನ ಈ ಸುಂದರ ನಡೆ ನೋಡಿ!" ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಹೇಳಿದಳು, "ನನ್ನ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳಿ, ಇದು ಕೃಷ್ಣನ ಹಾಡು!"
ದುಷೃಕಾಲಿಯ!ತಿಷ್ಠಾತ್ರ ಕೃಣೋಽಹಮಿತಿ ಚಾಪರಾ । ಬಾಹುಮಾಸ್ಫೋಠ್ಯ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯ ಲೀಲಾಸರ್ವ್ವಸ್ವಮಾದದೇ ।। ೫-೧೩-
ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಹೇಳಿದಳು, "ದುಷ್ಟ ಕಾಲಿಯ, ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲು! ನಾನು ಕೃಷ್ಣನು!" ಎಂದು ಕೈಗೆ ಹೊಡೆದು ಕೃಷ್ಣನ ಎಲ್ಲ ಆಟಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದಳು.
ಅನ್ಯಾಂ ಬ್ರವೀತಿ ಭೋ ಗೋಪಾ!ನಿಃ ಶಙ್ಕಃ ಸ್ಥೀಯತಾಮಿಹ । ಅಲಂ ಬೃಷ್ಟಿಭಯೇನಾತ್ರ ಧೃತೋ ಗೋವರ್ದ್ಧನೋ ಮಯಾ ।। ೫-೧೩-
ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಹೇಳಿದಳು, "ಓ ಗೋಪರು, ಭಯಪಡಬೇಡಿ—ಇಲ್ಲೇ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಇರಿ! ನಾನು ಗೋವರ್ಧನವನ್ನು ಎತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಮಳೆಗೆ ಭಯವಿಲ್ಲ."
ಧೇನುಕೋಽಯಂ ಮಯಾ ಕ್ಷಿಪ್ತೋ ವಿಚರನ್ಲು ಯಥೇಚ್ಛಯಾ । ಗೋಪೀ ಬ್ರವೀತಿ ವೈ ಚಾನ್ಯಾ ಕೃಷ್ಮಾಲೀಲಾನುಕಾರಿಣೀ ।। ೫-೧೩-
ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಕೃಷ್ಣನಂತೆ ನಡೆದು, "ನಾನು ಧೇನುಕನನ್ನು ಕೆಡವಿ ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ; ಈಗ ನಾನು ಇಷ್ಟದಂತೆ ತಿರುಗಾಡುತ್ತೇನೆ" ಎಂದಳು.
ಏವಂ ನಾನಾಪ್ರಕಾರಾಸು ಕೃಷ್ಣಚೇಷ್ಟಾಸು ತಾಸ್ತದಾ । ಗೋಪ್ಯಾ ವ್ಯಗ್ರಾಃ ಸಮಂ ಚರೂ ರಮ್ಯ ವೃನ್ದಾವನಾನ್ತರಮ್ ।। ೫-೧೩-
ಹೀಗೆ, ಗೋಪಿಯರು ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನ ಆಟಗಳನ್ನು ಅನುಕರಿಸುತ್ತಾ, ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸುಂದರವಾದ ವೃಂದಾವನದೊಳಗೆ ಸಂಚರಿಸಿದರು.
ವಿಲೋಕ್ಯೈಕಾ ಭುವಂ ಪ್ರಾಹ್ ಗೋಪೀ ಗೋಪವರಾಙ್ಗನಾ । ಪುಲಕಾಞ್ಚಿತಸರ್ವ್ವಾಙ್ಗೀ ವಿಕಾಶಿ-ನಯನೋತ್ಪಲಾ ।। ೫-೧೩-
ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಒಬ್ಬ ಗೋಪಿಯು—ಗೋಪಿಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದಳು—ಅವಳ ದೇಹವೆಲ್ಲಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು, ಕಣ್ಗಳೂ ಹೂವಂತೆ ಹಸಿರಾಗಿದ್ದವು, ಅವಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು:
ಧ್ವಜವಜ್ರಾಙ್ಕು ಶಾಬ್ಜಾಙ್ಕ-ರೇಖಾವನ್ತ್ಯಾಲಿ ಪಶ್ಯತ । ಪದಾನ್ಯೇತಾನಿ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯ ಲೀಲಾಲಙ್ಕೃತಗಾಮಿನಃ ।। ೫-೧೩-
"ಈ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ—ಧ್ವಜ, ವಜ್ರ, ಅಂಕುಶ, ಹೂವಿನ ಗುರುತುಗಳಿರುವ ಈ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಕೃಷ್ಣನವು, ಅವನ ಆಟದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿವೆ."
ಕಾಪಿ ತೇಮ ಸಮಂ ಯಾತಾ ಕೃತಪುಣ್ಯಾ ಮದಾಲಸಾ । ಪದಾನಿ ತಸ್ಯಾಶ್ಚೈತಾನಿ ಘನಾನ್ಯಲ್ಪತನೂನಿ ಚ ।। ೫-೧೩-
ಯಾರೋ ಭಾಗ್ಯವಂತಿಯಾದ, ಸುಂದರವಾದ ಒಬ್ಬಳು ಅವನ ಜೊತೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ; ಅವಳ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ, ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ.
ಪುಷ್ಪಾವಚಯಮತ್ರೋಚ್ಚೈಶ್ವಕ್ರೇ ದಾಮೋದರೋ ಧ್ರು ವಮ್ । ಯೇನಾಗ್ರಾಕ್ರಾನ್ತಿಮಾತ್ರಾಣಿ ಪದಾನ್ಯತ್ರ ಮಹಾತ್ಮನಃ ।। ೫-೧೩-
ಇಲ್ಲಿ ದಾಮೋದರನು ಅವಳಿಗೆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿರಬಹುದು, ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಅವನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳ ಮುಂದೆ ಭಾಗ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಅತ್ರೋಪವಿಶ್ಯ ಸಾ ತೇನ ಕಾಪಿ ಪುಷ್ಪೈರಲಙ್ಕೃತಾ । ಅನ್ಯಜನ್ಮನಿ ಸರ್ವ್ವಾತ್ಮಾ ವಿಷ್ಣುರಭ್ಯರ್ಜ್ವಿತೋ ಯಯಾ।। ೫-೧೩-
ಇಲ್ಲಿಯೇ ಅವಳು ಅವನ ಜೊತೆ ಕುಳಿತು, ಹೂವುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು; ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮನಾದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದ್ದಳು.
ಪುಷ್ಪಬನ್ಧನಸಮ್ಮಾನ-ಕೃತಮಾನಾಮಪಾಸ್ಯ ತಾಮ್ । ನನ್ದಗೋಪಸುತೋ ಯಾತೋ ಮಾರ್ಗೇಣಾನೇನ ಪಶ್ಯತ ।। ೫-೧೩-
ಹೂವಿನ ಹಾರದಿಂದ ಗೌರವಿಸಿ, ನಂದನ ಮಗನು ಈ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದನು—ನೋಡಿ!
ಅನುಯಾನೇಽಸಮರ್ಥಾನ್ಯಾ ನಿತಮ್ಬಭರಮನ್ಥರಾ । ಯಾ ಗನ್ತವ್ಯೇ ದ್ರುತಂ ಯಾತಿ ನಿಮ್ರಪಾದಾಗ್ರಸಂಸ್ಥಿತಿಃ ।। ೫-೧೩-
procession ನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು, ತನ್ನ ನಿತಂಬದ ಭಾರದಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆದು, ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗಬೇಕಾದಾಗ, ಅವಳ ಪಾದಗಳ ಮೊನಚು ಭೂಮಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಹಸ್ತನ್ಯಸ್ತಾಗ್ರಹಸ್ತೇಯಂ ತೇನ ಯಾತಿ ತಥಾ ಸಖಿ! ಅನಾಯತ್ತಪದನ್ಯಾಸಾ ಲಕ್ಷ್ಯತೇ ಪದಪದ್ಧತಿಃ ।। ೫-೧೩-
ನೋಡು ಸ್ನೇಹಿತೆ! ಅವಳ ಕೈ ಕೃಷ್ಣನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇದೆ; ಅವಳು ಸ್ವತಃ ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವಳ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳಿಂದ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.
ಹಸ್ತಸಂಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರೇಣ ಧೂರ್ತ್ತೇನೈಷಾ ವಿಮಾನಿತಾ । ನೈರಾಶ್ಯಮನ್ದಗಾಮಿನ್ಯಾ ನಿವುತ್ತಂ ಲಕ್ಷ್ಯತೇ ಪದಮ ।। ೫-೧೩-
ಕೈಯ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದಲೇ ಆ ಚತುರನು ಅವಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಅವಳು ನಿರಾಶೆಯಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬುದು ಅವಳ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳಿಂದ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.
ನೂನಮುಕ್ತಾ ತ್ವರಾಮೀತಿ ಪುನರೇಷ್ಯಾಮಿ ತೇಽನ್ತಿಕಮ್ । ತೇನ ಕೃಷ್ಣೇನ ಯೇನೈಷಾ ತ್ವರಿತಾ ಪದಪದ್ಧತಿಃ ।। ೫-೧೩-
ಅವಳು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು: 'ನಾನು ಬೇಗನೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವೆನು.' ಈ ದಾರಿಯನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹಾದುಹೋಗಲು ಕಾರಣ ಕೃಷ್ಣನೇ.
ಪ್ರವಿಷ್ಟೋ ಗಹನಂ ಕೃಷ್ಣಃ ಪದಮತ್ರ ನ ಲಕ್ಷ್ಯತೇ । ನಿವರ್ತ್ತಧ್ವ ಶಶಾಙ್ಕಸ್ಯ ನೈತದ್ದೀಧಿತಿಗೋಚರೇ ।। ೫-೧೩-
ಕೃಷ್ಣನು ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು, ಇಲ್ಲಿ ಅವನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗಿ; ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು ಇಲ್ಲಿ ತಲುಪುವುದಿಲ್ಲ.
ನಿವೃತ್ತಾಸ್ತಾಸ್ತತೋ ಗೋಪ್ಯೋ ನಿರಾಶಾಃ ಕೃಷ್ಣದರ್ಶನೇ । ಯಮುನಾತೀರಮಾಗತ್ಯ ಜಗುಸ್ತಜ್ವರಿತಂ ತದಾ ।। ೫-೧೩-
ಆಗ ಗೋಪಿಯರು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕಾಣಲು ನಿರಾಶೆಯಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಯಮುನಾ ನದಿಯ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದು, ತಮ್ಮ ಹಂಬಲದಲ್ಲಿ ಹಾಡಿದರು.
ತತೋ ದದೃಶುರಾಯಾನ್ತಂ ವಿಕಾಶಿಮುಖಪಙ್ಕಜಮ್ । ಗೋಪ್ಯಸ್ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಗೋಪ್ತಾರಂ ಕೃಷ್ಣಮಕ್ಲಿಷ್ಟಚೇಷ್ಟಿತಮ್ ।। ೫-೧೩-
ನಂತರ ಗೋಪಿಯರು ಬರುವ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಿದರು; ಅವನ ಮುಖವು ಕಮಲದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಅವನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ರಕ್ಷಕ, ಸುಲಭವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.
ಕಾಚಿದಾಲೋಕ್ಯ ಗೋವಿನ್ದಮಾಯಾನ್ತಮತಿಹರ್ಷಿತಾ । ಕೂಷ್ಣ್ ಕೃಷ್ಣೇತಿ ಕೃಷ್ಣೇತಿ ಪ್ರಾಹ ನಾನ್ಯದುದೈರಯತ್ ।। ೫-೧೩-
ಒಬ್ಬಳು ಗೋಪಿಯು ಗೋವಿಂದನನ್ನು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷದಿಂದ 'ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ!' ಎಂದು ಕೂಗಿದಳು; ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.
ಕಾಚಿದೂ ಭ್ರೂ ಭಙ್ಗುರಂ ಕೃತ್ವಾ ಲಲಾಟಫಲಕಂ ಹರಿಮ್ । ವಿಲೋಕ್ಯ ನೈತ್ರಭೃಙ್ಗಾಭ್ಯಾಂ ಪಪೌ ಯನ್ಮುಖಪಙ್ಕಜಮ್ ।। ೫-೧೩-
ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಗೋಪಿಯು ಭ್ರೂಗಳನ್ನು ವಕ್ರಗೊಳಿಸಿ, ತನ್ನ ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಗುರುತು ಹಾಕಿ, ಹರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ತನ್ನ ಕಣ್ಗಳಿಂದ ಅವನ ಮುಖಕಮಲವನ್ನು ಮಧುಪದಂತೆ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಕಾಚಿದಾಲೋಕ್ಯ ಗೋವಿನ್ದಂ ನಿಮೀಲಿತ-ವಿಲೋಚನಾ । ತಸ್ಯೈವ ರೂಪಂ ಧ್ಯಾಯನ್ತೀ ಯೋಗಾರೂಢ಼ೇವ ಚಾಬಭೌ ।। ೫-೧೩-
ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಗೋವಿಂದನನ್ನು ನೋಡಿ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಅವನ ರೂಪವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಲೀನಳಾದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ತತಃ ಕಾಶ್ವಿತ್ ಪ್ರಿಯಾಲಾಪೈಃ ಕಾಶ್ವಿದೂ ಭ್ರೂ ಭಙ್ಗವೀಕ್ಷಣಃ । ನಿನ್ಯೇಽನುನಯಮನ್ಯಾಞ್ಚ ಕರಸ್ಪರ್ಶೇನ ಮಾಘವಃ ।। ೫-೧೩-
ನಂತರ ಮಾಧವನು ಕೆಲವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳಿಂದ, ಕೆಲವರನ್ನು ವಕ್ರಭ್ರೂಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಇನ್ನಿತರರನ್ನು ಕೈಯ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಸಂತೈಸಿದನು.