ತಸ್ಯ ರೇವತೀನಾಮ ಕನ್ಯಾಭವತ್
ಅವನಿಗೆ ರೇವತಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಮಗಳು ಇದ್ದಳು.
ಸ ತಾಮಾದಾಯ ಕಸ್ಯೋಯಮರ್ಹತೀತಿ ಭಗವಂತಮಬ್ಜಯೋನಿಂ ಪ್ರಷ್ಟುಂ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಂ ಜಗಾಮ
ಆ ಮಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಯಾರು ಆಕೆಗೆ ಯೋಗ್ಯ ವರನಾಗಬಹುದು ಎಂದು ತಿಳಿಯಲು, ಅವನು ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಕೇಳಲು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದನು.
ತಾವಚ್ಚ ಬ್ರಹ್ಮಣಓಂತಿಕೇ ಹಾಹಾಹೂಹೂಸಂಜ್ಞಾಭ್ಯಾಂ ಗಂಧರ್ವಾಭ್ಯಾಮತಿತಾನಂ ನಾಮ ದಿವ್ಯಂ ಗಾಂಧರ್ವಮಗೀಯತ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸನ್ನಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಹಾಹಾ ಮತ್ತು ಹೂಹೂ ಎಂಬ ಗಂಧರ್ವರು ಅತೀತಾನ ಎಂಬ ದಿವ್ಯ ಗಂಧರ್ವಗೀತೆಯನ್ನು ಹಾಡಿದರು.
ತಚ್ಚ ತ್ರಿಮಾರ್ಗಪರಿವೃತ್ತೈರನೇಕಯುಗಪರಿವೃತ್ತಿಂ ತಿಷ್ಠನ್ನಪಿ ರೈವತಶ್ಶೃಣ್ವನ್ಮುಹೂರ್ತ್ತಮಿವ ಮೇನೇ
ಆ ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅನೇಕ ಯುಗಗಳು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ರೈವತನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಅದು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದನು.
ಗೀತಾವಸಾನೇ ಚ ಭಗವಂತಮಬ್ಜಯೋನಿಂ ಪ್ರಣಮ್ಯ ರೈವತಃ ಕನ್ಯಾಯೋಗ್ಯಂ ವರಮಪೃಚ್ಛತ್
ಹಾಡು ಮುಗಿದ ನಂತರ, ರೈವತನು ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಭಗವಂತನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ತನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯನಾದ ವರನನ್ನು ಕೇಳಿದನು.
ತತಶ್ಚಾಸೌ ಭಗವಾನಕಥಯತ್ಕಥಯ ಯೋಭಿಮತಸ್ತೇ ವರ ಇತಿ
ಆಮೇಲೆ ಭಗವಂತನು, 'ನೀನು ಯಾರನ್ನು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯೋ ಆ ವರನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳು' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ಪುನಶ್ಚ ಪ್ರಣಮ್ಯ ಭಗವತೇ ತಸ್ಮೈ ಯಥಾಭಿಮತಾನಾತ್ಮನಸ್ಸ ವರಾನ್ ಕಥಯಾಮಾಸ । ಕ ಏಷಾಂ ಭಗವತೋಭಿಮತ ಇತಿ ಯಸ್ಮೈ ಕನ್ಯಾಮಿಮಾಂ ಪ್ರಯಚ್ಛಾಮೀತಿ
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಭಗವಂತನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರರ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿ, 'ಈವರಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಯಾರು ಇಷ್ಟವೋ, ಆತನಿಗೆ ನಾನು ಈ ಮಗಳನ್ನು ಕೊಡಬೇಕೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ತತಃ ಕಿಂಚಿದವನತಶಿರಾಸ್ಸಸ್ಮಿತಂ ಭಗವಾನಬ್ಜಯೋನಿರಾಹ
ಆಗ ಸ್ವಲ್ಪ ತಲೆಬಾಗಿಕೊಂಡು ನಗುತ್ತಾ ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಭಗವಂತನು ಮಾತನಾಡಿದರು.
ಯ ಏತೇ ಭವತೋಭಿಮತಾ ನೈತೇಷಾಂ ಸಾಂಪ್ರತಂ ಪುತ್ರಪೌತ್ರಾಪತ್ಯಾಪತ್ಯಸಂತತಿರಸ್ತ್ಯವನೀತಲೇ
ನೀನು ಇಚ್ಛಿಸಿದವರು ಈಗ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಪುತ್ರರು ಅಥವಾ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ವಂಶವನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ.
ಬಹೂನಿ ತವಾತ್ರೈವ ಗಾಂಧರ್ವಂ ಶೃಣ್ವತಶ್ಚತುರ್ಯಗಾನ್ಯತೀತಾನಿ ಸಾಂಪ್ರತಂ
ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಗಂಧರ್ವಗೀತೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅನೇಕ ಯುಗಗಳು ಕಳೆದಿವೆ.
ಮಹೀತಲೇಷ್ಟಾವಿಂಶತಿತಮಮನೋಶ್ಚತುರ್ಯುಗಮತೀತಪ್ರಾಯಂ ವರ್ತತೇ
ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೇ ಮನ್ವಂತರದ ನಾಲ್ಕು ಯುಗಗಳು ಬಹುತೇಕ ಮುಗಿಯುತ್ತಿವೆ.
ಆಸನ್ನೋ ಹಿ ಕಲಿಃ
ಈಗ ಕಳಿಯುಗ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆ.
ಅನ್ಯಸ್ಮೈ ಕನ್ಯಾರತ್ನಮಿದಂ ಭವತೈಕಾಕಿನಾಭಿಮತಾಯ ದೇಯಮ್
ನೀನು ಒಬ್ಬನೇ ಈ ಮಗಳನ್ನೊಬ್ಬ ಯೋಗ್ಯನಿಗೆ, ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದವನಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು.
ಭವತೋಪಿ ಪುತ್ರಮಿತ್ತ್ರಕಲತ್ರಮಂತ್ರಿಭೃತ್ಯಬಂಧುಬಲಕೋಶಾದಯಸ್ಸಮಸ್ತಾಃ ಕಾಲೇನೈತೇನಾತ್ಯಂತಮತೀತಾಃ
ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಹೆಂಡತಿಗಳು, ಮಂತ್ರಿಗಳು, ಸೇವಕರು, ಬಂಧುಗಳು, ಸೇನೆ, ಧನ ಸಂಪತ್ತು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೋದವು.
ತತಃ ಪುನರಪ್ಯುತ್ಪನ್ನಸಾಧ್ವಸೋ ರಾಜಾ ಭಗವಂತಂ ಪ್ರಣಮ್ಯ ಪಪ್ರಚ್ಛ
ಆಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಭಯದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾದ ರಾಜನು ಭಗವಂತನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ ಕೇಳಿದನು.
ಭಗವನ್ನೇವಮವಸ್ಥಿತೇ ಮ ಯೇಯಂ ಕಸ್ಮೈ ದೇಯೇತಿ
"ಭಗವಂತನೆ, ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಮಗಳನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ಕೊಡಬಾರದು?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ತತಸ್ಸ ಭಗವಾನ್ ಕಿಂಚಿದವನಮ್ರಕಂಧರಃ ಕೃತಾಂಜಲಿರ್ಭೂತ್ವಾ ಸರ್ವಲೋಕಗುರುರಂಭೋಜಯೋನಿರಾಹ
ಆಗ ಭಗವಂತನು, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಗುರು, ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವನು, ಸ್ವಲ್ಪ ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.
ಬ್ರಹ್ಮೋವಾಚ । ನ ಹ್ಯಾದಿಮಧ್ಯಾಂತಮಜಸ್ಯ ಯಸ್ಯ ವಿದ್ಮೋ ವಯಂ ಸರ್ವಮಯಸ್ಯ ಧಾತುಃ । ನ ಚ ಸ್ವರೂಪಂ ನ ಪರಂ ಸ್ವಭಾವಂ ನ ಚೈವ ಸಾರಂ ಪರಮೇಶ್ವರಸ್ಯ
ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು: "ಅಜನು, ಎಲ್ಲರ ಮೂಲವಾದವನಾದ ಅವನಿಗೆ ಆದಿ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯ ಯಾವುದು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ನಿಜವಾದ ರೂಪ, ಪರಮ ಸ್ವಭಾವ, ಅಥವಾ ಸಾರವನ್ನೂ ನಾವು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ."
ಕಲಾಮುಹೂರ್ತ್ತಾದಿಮಯಶ್ಚ ಕಾಲೋ ನ ಯದ್ವಿಭೂತೇಃ ಪರಿಣಾಮಹೇತುಃ । ಅಜನ್ಮನಾಶಸ್ಯ ಸದೈಕಮೂರ್ತ್ತೇರನಾಮರೂಪಸ್ಯ ಸನಾತನಸ್ಯ
ಕ್ಷಣಗಳು, ಮುಹೂರ್ತಗಳು ಸೇರಿ ಕಾಲ ರೂಪವಾದುದು ಅವನ ವೈಭವಕ್ಕೆ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಕಾರಣವಲ್ಲ; ಅವನು ಜನನವಿಲ್ಲದ, ಮರಣವಿಲ್ಲದ, ಸದಾ ಒಂದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವ, ಹೆಸರಿಲ್ಲದ, ರೂಪವಿಲ್ಲದ, ಶಾಶ್ವತನು.
ಯಸ್ಯ ಪ್ರಸಾದಾದಹಮಚ್ಯುತಸ್ಯ ಮೂರ್ತ್ತಿಃ ಪ್ರಜಾಸೃಷ್ಟಿಕರಓಂತಕಾರೀ । ಕ್ರೋಧಾಚ್ಚ ರುದ್ರ ಃ! ಸ್ಥಿತಿಹೇತುಭೂತೋ ಯಸ್ಮಾಚ್ಚ ಮಧ್ಯೇ ಪುರುಷಃ ಪರಸ್ಮಾತ್
ಅಚ್ಯುತನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಾನು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾಗಿ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿ, ಕೊನೆಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅವನ ಕೋಪದಿಂದ ರುದ್ರನು ಉಂಟಾಗುತ್ತಾನೆ, ಅವನು ಲಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣನು; ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಮಾತ್ಮನಿಂದ ವಿಭಿನ್ನನಾದ ಪುರುಷನು ಅವನಿಂದಲೇ.
ತದ್ರೂ ಪಮಾಸ್ಥಾಯ ಸೃಜತ್ಯ ಜೋಯಃ ಸ್ಥಿತೌ ಚ ಯೋಽಸೌ ಪುರುಷಸ್ವರೂಪೀ । ರುದ್ರ ಸ್ವರೂಪೇಣ ಚ ಯೋತ್ತಿ ವಿಶ್ವಂ ಧತ್ತೇ ತಥಾನಂತವಪುಸ್ಸಮಸ್ತಮ್
ಆ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಪುರುಷನಾಗಿ ಉಳಿಸಿ, ರುದ್ರನಾಗಿ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅನಂತ ರೂಪದವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.
ಪಾಕಾಯ ಯೋಗ್ನಿತ್ವಮುಪೈತಿ ಲೋಕಾನ್ಬಿಭರ್ತ್ತಿ ಪೃಥ್ವೀವಪುಖ್ಯಯಾತ್ಮಾ । ಶಕ್ರಾದಿರೂಪೀ ಪರಿಪಾತಿ ವಿಶ್ವಮರ್ಕೇಂದುರೂಪಶ್ಚ ತಮೋ ಹಿನಸ್ತಿ
ಪಾಕಕ್ಕಾಗಿ ಅಗ್ನಿಯಾಗಿ, ಲೋಕಗಳನ್ನು ಭೂಮಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ, ಇಂದ್ರಾದಿಗಳಾಗಿ ವಿಶ್ವವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ, ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರಾಗಿ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
ಕರೋತಿ ಚೇಷ್ಟಾಶ್ಶ್ವಸನಸ್ವರೂಪೀ ಲೋಕಸ್ಯ ತೃಪ್ತಿಂ ಚ ಜಲಾನ್ನರೂಪೀ । ದದಾತಿ ವಿಶ್ವಸ್ಥಿತಿಸಂಸ್ಥಿತಸ್ತು ಸರ್ವಾವಕಾಶಂ ಚ ನಭಸ್ಸ್ವರೂಪೀ
ಉಸಿರಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ನೀರು ಮತ್ತು ಅನ್ನವಾಗಿ ಲೋಕವನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ; ವಿಶ್ವದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿಕೊಂಡು, ಆಕಾಶ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ.
ಯಸ್ಸೃಜ್ಯತೇ ಸರ್ಗಕೃದಾತ್ಮನೈವ ಯಃ ಪಾಲ್ಯತೇ ಪಾಲಯಿತಾ ಚ ದೇವಃ । ವಿಶ್ವಾತ್ಮಕಸ್ಸಂಹೃಯತೇಂತಕಾರೀ ಪೃಥಕ್ ತ್ರಯಸ್ಯಾಸ್ಯ ಚ ಯೋವ್ಯಯಾತ್ಮಾ
ಯಾರು ಸ್ವತಃ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ, ಪೋಷಕನೂ ದೇವತೆಯೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ, ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮನೂ ಲಯಕಾರಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ, ಈ ಮೂರುಗೂ ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ತತ್ವನು.
ಯಸ್ಮಿಞ್ಜಗದ್ಯೋ ಜಗದೇತದಾದ್ಯೋ ಯಂ ಚಾಶ್ರಿತೋಸ್ಮಿಞ್ಜಗತಿ ಸ್ವಯಂಭೂಃ । ಸ ಸರ್ವಭೂತಪ್ರಭವೋ ಧರಿತ್ರ್! ಯಾಂ ಸ್ವಾಂಶ್ನೋ ಪುಷ್ಣುರ್ನೃಪ ತೇಽವತೀರ್ಣಃ
ಈ ಜಗತ್ತು, ಜಗತ್ತಿನ ಮೊದಲನೆಯದು, ಯಾರಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ; ಸ್ವಯಂಭುವು ಯಾರನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಭೂಮಿಯೆ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಮೂಲವಾದವನು, ಅವನು ತನ್ನ ಭಾಗದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿ, ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ಪೋಷಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ.
ಕುಶಸ್ಥಲೀ ಯಾ ತವ ಭೂಪ ರಮ್ಯಾ ಪುರೀ ಪುರಾಭೂದಮರಾವತೀವ । ಸಾ ದ್ವಾರಕಾ ಸಂಪ್ರತಿ ತತ್ರ ಚಾಸ್ತೇ ಸ ಕೇಶವಾಂಶೋ ಬಲದೇವನಾಮಾ
ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ಸುಂದರವಾದ ಕುಶಸ್ಥಳಿ ನಗರವು ಹಿಂದೆ ಅಮರಾವತಿಯಂತೆ ಇತ್ತು; ಅದು ಈಗ ದ್ವಾರಕೆಯಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕೇಶವನ ಭಾಗವಾದ ಬಲರಾಮನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.
ತಸ್ಮೈ ತ್ವಮೇನಾಂ ತನಯಾಂ ನರೇಂದ್ರ ಪ್ರಯಚ್ಛ ಮಾಯಾಮನುಜಾಯ ಜಾಯಾಮ್ । ಶ್ಲಾಘ್ಯೋ ವೇರೋಸೌ ತನಯಾ ತವೇಯಂ ಸ್ತ್ರೀರತ್ನಭೂತಾ ಸದೃಶೋ ಹಿ ಯೋಗಃ
ಅವನಿಗೆ, ರಾಜನೇ, ಈ ಮಗಳನ್ನು ಹೆಂಡತಿಯಾಗಿ ಕೊಡು; ಅವನು ನಿನ್ನ ಶತ್ರುವಿನ ಪುತ್ರನಾದರೂ ಪ್ರಶಂಸೆಗೆ ಪಾತ್ರನು; ಈ ಸ್ತ್ರೀರತ್ನವಾದ ಮಗಳು ಅವನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಕವಾದ ಜೋಡಿ.
ಶ್ರೀಪರಾಶರ ಉವಾಚ । ಇತೀರಿತೋಸೌ ಕಮಲೋದ್ಭವೇನ ಭುವಂ ಸಮಾಸಾದ್ಯ ಪತಿಃ ಪ್ರಜಾನಾಮ್ । ದದರ್ಶ ಹ್ರಸ್ವಾನ್ ಪುರುಷಾನ್ ವಿರೂಪಾನಲ್ಪೌಜಸಸ್ಸ್ವಲ್ಪವಿವೇಕವೀರ್ಯಾನ್
ಶ್ರೀ ಪರಾಶರನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವನು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಪ್ರಜಾಪತಿಯಾದವನು ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದು, ಅಲ್ಪಬಲ, ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿ, ಅಲ್ಪವೀರ್ಯ, ಕುಬ್ಜರೂಪದ, ಚಿಕ್ಕದಾದ ಪುರುಷರನ್ನು ನೋಡಿದನು.
ಕುಶಸ್ಥಲೀಂ ತಾಂ ಚ ಪುರೀಮುಪೇತ್ಯ ದೃಷ್ಟ್ವಾನ್ಯರೂಪಾಂ ಪ್ರದದೌ ಸ ಕನ್ಯಾಮ್ । ಸೀರಾಯುಧಾಯ ಸ್ಫಟಿಕಾಚಲಾಭವಕ್ಷಸ್ಥಲಾಯಾತುಲಧೀರ್ನರೇಂದ್ರ ಃ!
ಅವನು ಕುಶಸ್ಥಳಿಯ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಆ ಊರು ಬದಲಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಸ್ಫಟಿಕ ಪರ್ವತದಂಥ ಹೃದಯವಿದ್ದಳಾಗಿ ಶೀರಾಯುಧನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.
ಉಚ್ಚಪ್ರಮಾಣಾಮಿತಿ ತಾಮವೇಕ್ಷ್ಯ ಸ್ವಲಾಂಗಲಾಗ್ರೇಣ ಚ ತಾಲಕೇತುಃ । ವಿನಮ್ರಯಾಮಾಸ ತತಶ್ಚ ಸಾಪಿ ಬಭೂವ ಸದ್ಯೋ ವನಿತಾ ಯಥಾನ್ಯಾ
ಆಕೆ ಎತ್ತರವಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ತಾಳಕೆತು ತನ್ನ ಹಾಲಿನ ಮುನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು. ಆಗಲೇ ಆಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ರೂಪದ ಮಹಿಳೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಳು.