ಚಾಕ್ಷುಷಾಶ್ಚ ಪವಿತ್ರಾಶ್ಚ ಕನಿಷ್ಠಾ ಭ್ರಾಜಿಕಾಸ್ತಥಾ । ವಾಚವೃದ್ಧಶ್ಚ ವೈ ದೇವಾಃಸಪ್ತರ್ಷೀನಪಿ ಮೇ ಶೃಣು ॥ ೩,೨.
ಚಾಕ್ಷುಷರು, ಪವಿತ್ರರು, ಕನಿಷ್ಠರು, ಭ್ರಾಜಿಕರು ಮತ್ತು ವಾಚವೃದ್ಧ—ಇವರು ದೇವತೆಗಳು. ಈಗ ಆ ಏಳು ಮಹರ್ಷಿಗಳನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು.
ಅಗ್ನಿಬಾಹುಃ ಶುಚಿಃ ಶುಕ್ರೋ ಮಾಗಧೋಗ್ನೀಧ್ರ ಏವ ಚ । ಯುಕ್ತಸ್ತಥಾ ಜಿತಶ್ಚಾನ್ಯೋ ಮನುಪುತ್ರಾನತಃ ಶೃಣು ॥ ೩,೨.
ಅಗ್ನಿಬಾಹು, ಶುಚಿ, ಶುಕ್ರ, ಮಾಘದ, ಓಗ್ನೀಧ್ರ, ಯುಕ್ತ ಮತ್ತು ಜಿತ—ಇವರು ಇತರರು. ಈಗ ಮನುವಿನ ಪುತ್ರರನ್ನು ಕೇಳು.
ಊರುಗಂಭೀರಬುದ್ಧ್ಯಾದ್ಯಾ ಮನೋಸ್ತಸ್ಯ ಸುತಾ ನೃಪಾಃ । ಕಥಿತಾ ಮುನಿಶಾರ್ದುಲ ಪಾಲಯಿಷ್ಯನ್ತಿ ಯೇ ಮಹೀಮ್ ॥ ೩,೨.
ಊರುಗ, ಗಂಭೀರ, ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಇತರರು ಆ ಮನುವಿನ ಪುತ್ರರು. ಮಹರ್ಷಿಗಳೇ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳುವವರು ಇವರೇ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
ಚತುರ್ಯುಗಾನ್ತೇ ವೇದಾನಾಂ ಜಾಯತೇ ಕಿಲ ವಿಪ್ಲವಃ । ಪ್ರವರ್ತಯನ್ತಿ ತಾನೇತ್ಯ ಭುವಂ ಸಪ್ತರ್ಷಯೋ ದಿವಃ ॥ ೩,೨.
ನಾಲ್ಕು ಯುಗಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಆಗ ಆ ಏಳು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದು ಅವುಗಳನ್ನು ಪುನಃ ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಕೃತೇಕೃತೇ ಸ್ಮೃತೇರ್ವಿಪ್ರ ಪ್ರಣೇತಾ ಜಾಯತೇ ಮನುಃ । ದೇವಾ ಯಜ್ಞಭುಜಸ್ತೇ ತು ಯಾವನ್ಮನ್ವನ್ತರಂ ತು ತತ್ ॥ ೩,೨.
ಪ್ರತಿ ಯುಗದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ಮನುವು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವವನಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ. ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವ ದೇವತೆಗಳು ಆ ಮನ್ವಂತರದವರೆಗೆ ಇರುತ್ತಾರೆ.
ಭವನ್ತಿ ಯೇ ಮನೋಃ ಪುತ್ರಾ ಯಾವನ್ಮನ್ವಂರತಂ ತು ತೈಃ । ತದನ್ವಯೋದ್ಭವೈಶ್ಚೈವ ತಾವದ್ಭೂಃ ಪರೀಪಾಲ್ಯತೇ ॥ ೩,೨.
ಮನುವಿನ ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಅವರ ವಂಶಸ್ಥರು ಇರುವವರೆಗೆ, ಆ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಅವರು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಮನುಃಸಪ್ತರ್ಷಯೋ ದೇವಾ ಭೂಪಾಲಾಶ್ಚ ಮನೋಃ ಸುತಾಃ । ಮನ್ವನ್ತರೇ ಭವನ್ತ್ಯೇತೇ ಶಕ್ರಶ್ಚೈವಾಧಿಕಾರಿಮಃ ॥ ೩,೨.
ಮನು, ಏಳು ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಮನುವಿನ ಪುತ್ರರಾದ ರಾಜರು—ಇವರು ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಇಂದ್ರನು ಇವರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯನು.
ಚತುರ್ದಶಭಿರೇತೈಸ್ತು ಗತೈರ್ಮನ್ವನ್ತರೈರ್ದ್ವಿಜ । ಸಹಸ್ರಯುಗಪರ್ಯತಃ ಕಲ್ಪೋ ನಿಃಶೇಷ ಉಚ್ಯತೇ ॥ ೩,೨.
ಈ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಮನ್ವಂತರಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ದ್ವಿಜನೇ, ಸಾವಿರ ಯುಗಗಳಷ್ಟು ಕಾಲಪೂರ್ಣವಾದ ಒಂದು ಕಲ್ಪವು ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
ತಾವತ್ಪ್ರಮಾಣಾ ಚ ನಿಶಾ ತತೋ ಭವತಿ ಸತ್ತಮ । ಬ್ರಹ್ಮರೂಪಧರಃ ಶೇತೇ ಶೇಷಾಹಾವಂಬುಸಂಪ್ಲವೇ ॥ ೩,೨.
ಅಷ್ಟೇ ಅವಧಿಯ ರಾತ್ರಿಯೂ ಆಗುತ್ತದೆ, ಮಹಾನೊಬ್ಬನೇ. ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಶೇಷನಾಗಿ ನೀರಿನ ಮಹಾಪ್ರಳಯದಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ.
ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಮಖಿಲಂ ಗ್ರಸ್ತ್ವಾ ಭಗವಾನಾದಿಕೃದ್ವಿಭುಃ । ಸ್ವಮಾಯಾಸಂಸ್ಥಿತೋ ವಿಪ್ರ ಸರ್ವಭೂತೋ ಜನಾರ್ದನಃ ॥ ೩,೨.
ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಳಗೊಂಡು, ಆದಿಕಾರ್ಯನಾದ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮೂಲವಾದ ಜನಾರ್ದನನು ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ.
ತತಃ ಪ್ರಬುದ್ಧೋ ಭಗವಾನ್ ಯಥಾ ಪೂರ್ವಂ ತಥಾ ಪುನಃ । ಸೃಷ್ಟಿಂ ಕರೋತ್ಯವ್ಯಯಾತ್ಮಾ ಕಲ್ಪೇಕಲ್ಪೇ ರಜೋಗುಣಃ ॥ ೩,೨.
ನಂತರ ಭಗವಂತನು ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ, ಹಿಂದಿನಂತೆ ಮತ್ತೆ, ಅವಿನಾಶಿಯು, ರಜೋಗುಣದಿಂದ ಪ್ರತಿ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿಯೂ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
ಮನವೋ ಭೂಭುಜಃಸೇಂದ್ರಾ ದೇವಾಃಸಪ್ತರ್ಷಯಸ್ತಥಾ । ಸಾತ್ತ್ವಿಕೋಂಶಃ ಸ್ಥಿತಿಕರೋ ಜಗತೋ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮ ॥ ೩,೨.
ಮನುಗಳು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳುವವರು, ಇಂದ್ರರು, ದೇವತೆಗಳು, ಏಳು ಮಹರ್ಷಿಗಳು—ಇವರು, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಲೋಕವನ್ನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿಡುವ ಸಾತ್ವಿಕ ಭಾಗಗಳು.
ಚದುರ್ಯುಗೋಪ್ಯಸೌ ವಿಷ್ಣುಃ ಸ್ಥಿತಿವ್ಯಾಪಾರಲಕ್ಷಮಃ । ಯುಗವ್ಯವಸ್ಥಾಂ ಕುರುತೇ ತಥಾ ಮೈತ್ರೇಯ ತಚ್ಛೃಣು ॥ ೩,೨.
ಈ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಕಾಯುವ ಕಾರ್ಯವಿರುವ ಅದೇ ವಿಷ್ಣುವು, ನಾಲ್ಕು ಯುಗಗಳ ಕ್ರಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದನ್ನು ಕೇಳು, ಮೈತ್ರೇಯ.
ಕೃತೇ ಯುಗೇ ಪರಂ ಜ್ಞಾನಂ ಕಪಿಲಾದಿಸ್ವರೂಪಧೃಕ್ । ದದಾತಿ ಸರ್ವಭೂತಾತ್ಮಾ ಸರ್ವಭೂತಹಿತೇ ರತಃ ॥ ೩,೨.
ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ, ಕಪಿಲನಾದಿ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮನಾದವನು, ಎಲ್ಲರ ಹಿತದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವನು, ಪರಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ.
ಚಕ್ರವರ್ತಿಸ್ವರೂಪೇಣ ತ್ರೇತಾಯಾಮಪಿ ಸ ಪ್ರಭೂಃ । ದುಷ್ಟಾನಾಂ ನಿಗ್ರಹ ಕುರ್ವನ್ಪರಿಪಾತಿ ಜಗತ್ತ್ರಯಮ್ ॥ ೩,೨.
ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಆ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಚಕ್ರವರ್ತಿಯಾಗಿ ದುಷ್ಟರನ್ನು ಶಮನಮಾಡುತ್ತಾ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ.
ವೇದಮೇಕಂ ಚತುರ್ಭೇದಂ ಕೃತ್ವಾ ಶಾಖಾಶತೈರ್ವಿಭುಃ । ಕರೋತಿ ಬಹುಲಂ ಭೂಯೋ ವೇದವ್ಯಾಸಸ್ವರೂಪಧೃಕ್ ॥ ೩,೨.
ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ವೇದವ್ಯಾಸನಾಗಿ ಒಂದೇ ವೇದವನ್ನು ನಾಲ್ಕಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿ, ನೂರಾರು ಶಾಖೆಗಳಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ಹರಡುತ್ತಾನೆ.
ವೇದಾಂಸ್ತು ದ್ವಾಪರೇ ವ್ಯಸ್ಯ ಕಲೇರನ್ತೇ ಪುನರ್ಹರಿಃ । ಕಲ್ಕಿಸ್ವರೂಪೀ ದುರ್ವೃತ್ತನ್ಮಾರ್ಗೇ ಸ್ಥಾಪಯತಿ ಪ್ರಭುಃ ॥ ೩,೨.
ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ವೇದಗಳನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿದ ನಂತರ, ಕಲಿಯುಗದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹರಿಯು ಕಲ್ಕಿಯಾಗಿ ದುಷ್ಟರನ್ನು ಸರಿ ದಾರಿಗೆ ತರುತ್ತಾನೆ.
ಏವಮೇತಜ್ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ಶಶ್ವತ್ಪಾತಿ ಕರೋತಿ ಚ । ಹನ್ತಿ ಚಾನ್ತೇಷ್ವನನ್ತಾತ್ಮಾ ನಾಸ್ತ್ಯಸ್ಮವ್ದ್ಯತಿರೇಕಿ ಯತ್ ॥ ೩,೨.
ಈ ರೀತಿ ಅನಂತಾತ್ಮನು ಸದಾ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ, ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನಿಗಿಂತ ಮೇಲು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.
ಭೂತಂ ಭವ್ಯಂ ಭವಿಷ್ಯಂ ಚ ಸರ್ವಭೂತಾನ್ಮಹಾತ್ಮನಃ । ತದತ್ರಾನ್ಯತ್ರ ವಾ ವಿಪ್ರ ಸದ್ಭಾವಃ ಕಥಿತಸ್ತವ ॥ ೩,೨.
ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಅವನಿಂದ ಭೂತ, ಭವ್ಯ, ಭವಿಷ್ಯ ಎಂಬ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಬೇರೆಡೆ ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ, ಮುನಿಯೇ.
ಮನ್ವನ್ತರಾಣ್ಯಶೇಷಾಣಿ ಕಥಿತಾನಿ ಮಯಾ ತವಾ । ಮನ್ವನ್ತರಾಧಿಪಾಂಶ್ಚೈವ ಕಿಮನ್ಯತ್ಕಥಯಾಮಿ ತೇ ॥ ೩,೨.
ನಾನು ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲ ಮನ್ವಂತರಗಳನ್ನೂ, ಅವುಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳನ್ನೂ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ; ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲಿ ಹೇಳು.
ಮೈತ್ರೇಯ ಉವಾಚ। ಜ್ಞಾತಮೇತನ್ಮಯಾ ತ್ವತ್ತೋ ಯಥಾ ಸರ್ವಮಿದಂ ಜಗತ್ । ವಿಷ್ಣುರ್ವಿಷ್ಣೌ ವಿಷ್ಣುತಶ್ಚ ನ ಪರಂ ವಿದ್ಯತೇ ತತಃ
ಮೈತ್ರೇಯನು ಹೇಳಿದನು: ನಿನ್ನಿಂದ ನಾನು ಈ ಜಗತ್ತು ಹೇಗೆ ವಿಷ್ಣುವಿನಲ್ಲಿದೆ, ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ಬಂದಿದೆ, ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವೇ ಎಲ್ಲವೂ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆನು; ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೊರತು ಏನೂ ಇಲ್ಲ.
ಏತತ್ತು ಶ್ರೋತುಮಿಚ್ಛಾಮಿ ವ್ಯಸ್ತಾ ವೇದಾ ಮಹಾತ್ಮನಾ । ವೇದವ್ಯಾಸಸ್ವರೂಪೇಣ ಯಥಾ ತೇನ ಯುಗೇಯುಗೇ
ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ವೇದವ್ಯಾಸನಾಗಿ ಪ್ರತಿ ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ವೇದಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ವಿಭಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅದನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಯಸ್ಮಿನ್ಯಸ್ಮಿನ್ಯುಗೇ ವ್ಯಾಸೋ ಯೋ ಯ ಆಸೀನ್ಮಹಾಮುನೇ । ತಂತಮಾಚಕ್ಷ್ವ ಭಗವಞ್ಛಾಖಾಭೇದಾಂಶ್ಚ ಮೇ ವದ
ಪ್ರತಿ ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರು ವೇದವ್ಯಾಸರಾಗಿದ್ದರೋ, ಆ ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಶಾಖೆಗಳ ವಿಭಜನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ವಿವರಿಸಿ.
ಶ್ರೀಪರಾಶರ ಉವಾಚ । ವೇದದ್ರು ಮಸ್ಯ ಮೈತ್ರೇಯ ಶಾಖಾಭೇದಾಸ್ಸಹಸ್ರಶಃ । ನ ಶಕ್ತೋ ವಿಸ್ತರಾದ್ವಕ್ತುಂ ಸಂಕ್ಷೇಪೇಣ ಶೃಣುಷ್ವ ತಮ್
ಶ್ರೀ ಪರಾಶರನು ಹೇಳಿದನು: ಮೈತ್ರೇಯ, ವೇದ ಮತ್ತು ಅದರ ಶಾಖೆಗಳ ವಿಭಜನೆ ಸಾವಿರಾರು ಇದೆ; ಅವುಗಳನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಕೇಳು.
ದ್ವಾಪರೇದ್ವಾಪರೇ ವಿಷ್ಣುರ್ವ್ಯಾಸರೂಪೀ ಮಹಾಮುನೇ । ವೇದಮೇಕಂ ಸುಬಹುಧಾ ಕುರುತೇ ಜಗತೋ ಹಿತಃ
ಪ್ರತಿ ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ, ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ವಿಷ್ಣುವು ವೇದವ್ಯಾಸನಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದೇ ವೇದವನ್ನು ಅನೇಕ ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸುತ್ತಾನೆ.
ವೀರ್ಯಂ ತೇಜೋ ಬಲಂ ಚಾಲ್ಪಂ ಮನುಷ್ಯಾಣಾಮವೇಕ್ಷ್ಯ ಚ । ಹಿತಾಯ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ವೇದಭೇದಾನ್ಕರೋತಿ ಸಃ
ಮನುಷ್ಯರ ಶಕ್ತಿ, ತೇಜಸ್ಸು, ಬಲ ಇವು ಕಡಿಮೆಯಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ವೇದಗಳನ್ನು ವಿಭಜಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಯಯಾಸೌ ಕುರುತೇ ತನ್ವಾ ವೇದಮೇಕಂ ಪೃಥಕ್ಪ್ರಭುಃ । ವೇದವ್ಯಾಸಾಭಿಧಾನಾ ತು ಸಾ ಚ ಮೂರ್ತಿರ್ಮಧುದ್ವಿಷಃ
ಯಾವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವನು ಒಂದೇ ವೇದವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ವಿಭಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ಆ ರೂಪವೇ ಮಧುವಿನ ಶತ್ರುವಾದ ವೇದವ್ಯಾಸನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
ಯಸ್ಮಿನ್ಮನ್ವಂತರೇ ವ್ಯಾಸಾ ಯೇಯೇ ಸ್ಯುಸ್ತಾನ್ನಿಬೋಧ ಮೇ । ಯಥಾ ಚ ಭೇದಶ್ಶಾಖಾನಾಂ ವ್ಯಾಸೇನ ಕ್ರಿಯತೇ ಮುನೇ
ಯಾವ ಯಾವ ಮನ್ವಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವ ವೇದವ್ಯಾಸರು ಇದ್ದಾರೋ, ಮತ್ತು ವೇದವ್ಯಾಸನು ಹೇಗೆ ಶಾಖೆಗಳನ್ನು ವಿಭಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅದನ್ನು ನನಗಿನ್ನು ಕೇಳು.
ಅಷ್ಟವಿಂಶತಿಕೃತ್ವೋ ವೈ ವೇದೋ ವ್ಯಸ್ತೋ ಸಹರ್ಷಿಭಿಃ । ವೈವಸ್ವತೇಂತರೇ ತಸ್ಮಿನ್ದ್ವಾಪರೇಷು ಪುನಃಪುನಃ
ವೈವಸ್ವತ ಮನ್ವಂತರದ ದ್ವಾಪರಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ವೇದವನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ಬಾರಿ ವಿಭಜಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ವೇದವ್ಯಾಸಾ ವ್ಯತೀತಾ ಯೇ ಹ್ಯಷ್ಟಾವಿಂಶತಿ ಸತ್ತಮ । ಚತುರ್ಧಾ ಯೈಃ ಕೃತೋ ವೇದೋ ದ್ವಾಪರೇಷು ಪುನಃಪುನಃ
ಮಹಾತ್ಮನೇ, ಕಳೆದ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ವೇದವ್ಯಾಸರು ದ್ವಾಪರಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ವೇದವನ್ನು ನಾಲ್ಕಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿದವರಾಗಿದ್ದಾರೆ.