ತಥಾಭಿಧ್ಯಾಯತಸ್ತಸ್ಯ ಸತ್ಯಾಭಿಧ್ಯಾಯಿನಸ್ತತಃ । ಪ್ರಾದುರ್ಬಭೂವ ಚಾವ್ಯಕ್ತಾದರ್ವಾಕ್ಸ್ರೋತಾಸ್ತು ಸಾಧಕಃ
ಹೀಗೆ, ಸತ್ಯವಾದ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಅವನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಹರಿಯುವ ಫಲಕಾರಿ ಸೃಷ್ಟಿ ಉಂಟಾಯಿತು.
ಯಸ್ಮಾದರ್ವಾಗ್ವ್ಯವರ್ತ್ತನ್ತ ತತೋರ್ವಾಕ್ಸ್ರೋತಸಸ್ತು ತೇ । ತೇ ಚ ಪ್ರಕಾಶಬಹುಲಾಸ್ತಮೋದ್ರಿ ಕ್ತಾ ರಜೋಧಿಕಾಃ
ಮೇಲಿನ ದಾರಿಗೆ ತಿರುಗದೆ, ಅವರು ಮಾತಿನ ಹರಿವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಮಾಡಿದರು. ಆ ಮಾತುಗಳು ಬೆಳಕಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರೂ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ರಜೋಗುಣವು ಪ್ರಭಲವಾಯಿತು.
ತಸ್ಮಾತ್ತೇ ದುಃಖಬಹುಲಾ ಭೂಯೋಭೂಯಶ್ಚ ಕಾರಿಣಃ । ಪ್ರಕಾಶಾ ಬಹಿರನ್ತಶ್ಚ ಮನುಷ್ಯಾಃ ಸಾಧಕಾಸ್ತು ತೇ
ಆ ಕಾರಣದಿಂದ, ಅವರು ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಮಾನವರು ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ ಪ್ರಕಾಶವಾಗಿರುವವರು; ಅವರು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವವರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಇತ್ಯೇತೇ ಕಥಿತಾಃ ಸರ್ಗಾಃ ಷಡತ್ರ ಮುನಿಸತ್ತಮ । ಪ್ರಥಮೋ ಮಹತಃ ಸರ್ಗೋ ವಿಜ್ಞೇಯೋ ಬ್ರಹ್ಮಣಸ್ತು ಸಃ
ಹೇ ಮಹರ್ಷಿಯವರೇ, ಈ ಆರು ಸೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮೊದಲನೆಯದು ಮಹತ್‌ನ ಸೃಷ್ಟಿ, ಅದು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಸೇರಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.