ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ದಿವಸೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್ಮನವಸ್ತು ಚತುರ್ದಶ । ಭವನ್ತಿ ಪರಿಮಾಣಂ ಚ ತೇಷಾಂ ಕಾಲಕೃತಂ ಶ್ರೃಣು
ಬ್ರಹ್ಮನ ಒಂದು ಹಗಲುಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಮನುವರು ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಕಾಲದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಕೇಳಿ.
ಸಪ್ತರ್ಷಯಃ ಸುರಾಃ ಶಕ್ರೋ ಮನುಸ್ತತ್ಸೂನವೋ ನೃಪಾಃ । ಏಕಕಾಲೇ ಹಿ ಸೃಜ್ಯನ್ತೇ ಸಂಹ್ರಿಯನ್ತೇ ಚ ಪೂರ್ವವತ್
ಏಳು ಋಷಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಇಂದ್ರ, ಮನುವು ಮತ್ತು ಅವನ ಪುತ್ರರಾದ ರಾಜರು — ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಮುನ್ನಡೆದಂತೆ ಒಂದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಲಯವಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಚತುರ್ಯಗುಣಾಂ ಸಂಖ್ಯಾತಾ ಸಾಧಿಕಾ ಹ್ರೋಕಾಸಪ್ತತಿಃ । ಮನ್ವನ್ತರಂ ಮನೋಃ ಕಾಲಃ ಸುರಾದೀನಾಂ ಚ ಸತ್ತಮ
ಏಳತ್ತೊಂದು ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು, ಇದನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಪಟ್ಟು ಮಾಡಿದಷ್ಟು ಕಾಲವನ್ನು ಮನ್ವಂತರ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಮನುವಿನ ಹಾಗೂ ದೇವತೆಗಳ ಕಾಲ, ಮಹಾತ್ಮನೇ.
ಅಷ್ಟೌ ಶತ ಸಹಸ್ತ್ರಾಣಿ ದಿವ್ಯಯಾಂ ಸಂಖ್ಯಯಾ ಸ್ಮೃತಮ್ । ದ್ವಿಪತ್ರಚಾಶತ್ತಥಾನ್ಯಾನಿ ಸಹಸ್ತ್ರಾಣ್ಯಧಿಕಾನಿ ತು
ಎಂಟು ಲಕ್ಷ ಎಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಸಾವಿರ ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳು ಎಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಎರಡು ಪಟ್ಟು ಹಾಗೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳೂ ಇವೆ.
ತ್ರಿಂಶತ್ಕೋಟ್ಯಸ್ತು ಸಮ್ಪೂರ್ಣಾಃ ಸಂಖ್ಯಾತಾಃ ಸಂಖ್ಯಾಯಾ ದ್ವಿಜ । ಸಪ್ತಷಷ್ಟಿಸ್ತಥಾನ್ಯಾನಿ ನಿಯುತಾನಿ ಮಹಾಮುನೇ
ಮೂರು ಕೋಟಿ ವರ್ಷಗಳು ಪೂರ್ಣ ಸಂಖ್ಯೆಯೆಂದು ಎಣಿಸಲಾಗಿದೆ, ದ್ವಿಜನೇ. ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಅರವತ್ತೇಳು ನಿಯುತಗಳು ಇದ್ದವೆ, ಮಹರ್ಷಿಯೇ.
ವಿಂಶತಿಸ್ತು ಸಹ್ಸ್ತ್ರಾಣಿ ಕಾಲೋಽಯಮಧಿಕಂ ವಿನಾ । ಮನ್ವನ್ತರಸ್ಯ ಸಡ್ಖಯೇಯಂ ಮಾನುಷೈರ್ವತ್ಸರೈರ್ದ್ವಿಜ
ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೂ ಇಪ್ಪತ್ತ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳೂ ಸೇರಿವೆ, ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಇಲ್ಲದೆ. ಮನ್ವಂತರದ ಕಾಲವನ್ನು ಮಾನವ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಎಣಿಸುತ್ತಾರೆ, ದ್ವಿಜನೇ.
ಚತುರ್ದಶಗುಣೋ ಹ್ಯೋಷ ಕಾಲೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಮಹಃ ಸ್ಮೃತಮ್ । ಬ್ರಾಹ್ಮೋ ನೈಮಿತ್ತಿಕೋ ನಾಮ ತಸ್ಯಾನ್ತೇ ಪ್ರತಿಸತ್ರ್ಚರಃ
ಹದಿನಾಲ್ಕು ಪಟ್ಟು ಮಾಡಿದಷ್ಟು ಕಾಲವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಒಂದು ಹಗಲು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ 'ನೈಮಿತ್ತಿಕ ಪ್ರಳಯ' ಎಂಬುದು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.
ತದಾ ಹೀ ದಹ್ರಾತೇ ಸರ್ವಂ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಂ ಭೂರ್ಭುವಾದಿಕಮ್ । ಜನಂ ಪ್ರಯಾನ್ತಿ ತಾಪಾರ್ಥಾ ಮಹರ್ಲೋಕನಿವಾಸಿನಃ
ಅವಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಾದ ಭೂ, ಭುವಃ ಮತ್ತು ಇತರವು ಎಲ್ಲವೂ ಲಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಮಹರ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರು ಉಷ್ಣದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಜನಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
ಏಕಾರ್ಣವೇ ತು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯೇ ಬ್ರಹ್ಮ ನಾರಾಯಣಾತ್ಮಕಃ । ಭೋಗಿಶಯ್ಯಾಂ ಗತಃ ಶೇತೇ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಗ್ರಾಸಬೃಂಹಿತಃ
ಮೂರು ಲೋಕಗಳು ಒಂದೇ ಸಾಗರವಾಗಿ ಹೋದಾಗ, ನಾರಾಯಣಸ್ವರೂಪನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಭೋಗಿ ಶಯ್ಯೆಯ ಮೇಲೆ ವಿಶಾಲವಾಗಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
ಜನಸ್ಥೈರ್ಯೋಗಿಭಿರ್ದೇವಾಶ್ಚಿನ್ತ್ಯಮಾನೋಽಬ್ಜಸಮ್ಭವಃ । ತತ್ಪ್ರಮಾಣಾಂ ಹಿ ತಾಂ ರಾತ್ರಿಂ ತದನ್ತೇ ಸೃಜತೇ ಪುನಃ
ಜನಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಯೋಗಿಗಳು ಕಮಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ರಾತ್ರಿಯೂ ಅದೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿದ್ದು, ಅದರ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಏವಂ ತು ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ವರ್ಷಮೇವಂ ವರ್ಷಶತಂ ಚ ಯತ್ । ಶತಂ ಹಿ ತಸ್ಯ ವರ್ಷಾಣಾಂ ಪರಮಾಯುರ್ಮಹಾತ್ಮನಃ
ಬ್ರಹ್ಮನ ಒಂದು ವರ್ಷ ಹೀಗೆಯೇ ಎಂದು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇಂತಹ ನೂರು ವರ್ಷಗಳು ಸೇರಿ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಉದ್ದವಾದ ಆಯುಷ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಏಕಮಸ್ಯ ವ್ಯತೀತಂ ತು ಪರಾರ್ದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮಣೋಽನಘ । ತಸ್ಯಾನ್ತೇಽಭೂನ್ಮಹಾಕಲ್ಪಃ ಪಾದ್ಯ ಇತ್ಯಭಿವಿಶ್ರುತಃ
ಪಾಪವಿಲ್ಲದವನೇ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಒಂದು ಪರಾರ್ಧ ಕಾಲವು ಕಳೆದಿದೆ. ಅದರ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಪಾದ್ಯ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಮಹಾಕಲ್ಪ ಸಂಭವಿಸಿತು.
ದ್ವಿತೀಯಸ್ಯ ಪರಾರ್ದ್ಧಸ್ಯ ವರ್ತಮಾನಸ್ಯ ವೈ ದ್ವಿಜ । ವಾರಾಹ ಇತಿ ಕಲ್ಪೋಽಯಂ ಪ್ರಥಮಃ ಪರಿಕೀರ್ತಿತಃ
ದ್ವಿಜನೇ, ಈಗ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಎರಡನೇ ಪರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ, ಮೊದಲ ಕಲ್ಪವನ್ನು ವಾರಾಹ ಕಲ್ಪ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.
ಶ್ರೀಮೈತ್ರೇಯ ಉವಾಚ । ಬ್ರಹ್ಮಾನಾರಾಯಣಾಖ್ಯೋಽಸೌ ಕಲ್ಪಾದೌ ಭಗವಾನ್ಯಥಾ । ಸಸರ್ಜ ಸರ್ವಭೂತಾನಿ ತದಾಚಕ್ಷ್ವ ಮಹಾಮುನೇ
ಶ್ರೀ ಮೈತ್ರೇಯರು ಹೇಳಿದರು: ಕಲ್ಪದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನಾರಾಯಣನೆಂಬ ಭಗವಂತನು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಅದನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರಿಸಿ.
ಶ್ರೀಪರಾಶರ ಉವಾಚ । ಪ್ರಜಾಃ ಸಸರ್ಜ ಭಗವಾನ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ನಾರಾಯಣಾತ್ಮಕಃ । ಪ್ರಜಾಪತಿಪತಿರ್ದೇವೋ ಯಥಾ ತನ್ಮೇ ನಿಶಾಮಯ
ಶ್ರೀ ಪರಾಶರರು ಹೇಳಿದರು: ನಾರಾಯಣನ ಸ್ವರೂಪನಾದ ಬ್ರಹ್ಮ ದೇವರು ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಆ ದೇವರು ಹೇಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳು.
ಅತೀತಕಲ್ಪಾವಸಾನೇ ನಿಶಾಸುಪ್ತೋತ್ಥಿತಃ ಪ್ರಭುಃ । ಸತ್ತ್ವೋದ್ರಿ ಕ್ತಸ್ತಥಾ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಶೂನ್ಯಂ ಲೋಕಮವೈಕ್ಷತ
ಹಿಂದಿನ ಕಲ್ಪದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ರಾತ್ರಿ ಮುಗಿದು ಎದ್ದಾಗ, ಸತ್ತ್ವಗುಣದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಲೋಕವನ್ನು ಖಾಲಿಯಾಗಿರುವಂತೆ ನೋಡಿದನು.
ನಾರಾಯಣಃ ಪರೋಽಚಿನ್ತ್ಯಃ ಪರೋಷಾಮಪಿ ಸ ಪ್ರಭುಃ । ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪೀ ಭಗವಾನನಾದಿಃ ಸರ್ವಸಮ್ಭವಃ
ನಾರಾಯಣನು ಪರಮಾತ್ಮ, ಅವನನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲಿರುವವನು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಸ್ವರೂಪ, ಆದಿಯೂ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಮೂಲವೂ ಅವನೆ.
ಇಮಂ ಚೋದಾಹರನ್ತ್ಯತ್ರ ಶ್ಲೋಕಂ ನಾರಾಯಣಂ ಪ್ರತಿ । ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿಣಂ ದೇವಂ ಜಗತಃ ಪ್ರಭವಾಪ್ಯಯಮ್
ಇಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನ ಕುರಿತು ಒಂದು ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ: ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನಾದ ಆ ದೇವರು ಜಗತ್ತಿನ ಉತ್ಪತ್ತಿಯೂ ಲಯವೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.
ಆಪೋ ನಾರಾ ಇತಿ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಆಪೋ ವೈ ನರಸೂನವಃ । ಅಯನಂ ತಸ್ಯ ತಾಃ ಪೂರ್ವಂ ತೇನ ನಾರಾಯಣಃ ಸ್ಮೃತಃ
ನೀರನ್ನು 'ನಾರಾ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ನೀರುಗಳು ನಾರನ ಸಂತಾನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅವುಗಳ ಮೊದಲ ನಿವಾಸ ಅವನಲ್ಲೇ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ನಾರಾಯಣ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ತೋಯಾನ್ತಃಸ್ಥಾಂ ಮಹೀಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಜಗತ್ಯೇಕಾರ್ಣವೀಕೃತೇ । ಅನುಮಾನಾತ್ತದುದ್ಧಾರಂ ಕರ್ತುಕಾಮಃ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ
ಜಗತ್ತು ಒಟ್ಟಾರೆ ಒಂದು ಸಮುದ್ರವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಭೂಮಿ ನೀರಿನೊಳಗೆ ಇದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಲು ಪ್ರಜಾಪತಿ ಯೋಚನೆಮಾಡಿದನು.
ಅಕರೋತ್ಸ್ವತನೂಮನ್ಯಾಂ ಕಲ್ಪಾದಿಷು ಯಥಾ ಪುರಾ । ಸತ್ಸ್ಯಕೂರ್ಮಾದಿಕಾಂ ತದ್ವದ್ವಾರಾಹಂ ವರುರಾಸ್ಥಿತಃ
ಹಿಂದಿನ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದಂತೆ, ಆತನು ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು. ಮೀನು, ಆಮೆ ಮತ್ತು ಇತರ ರೂಪಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಂತೆ, ಈ ಬಾರಿ ವರಾಹ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದನು.
ವೇದಯಜ್ಞಮಯಂ ರೂಪಮಶ್ಷೋಜಗತಃ ಸ್ಥಿತೌ । ಸ್ಥಿತಃ ಸ್ಥಿರಾತ್ಮಾ ಸರ್ವಾತ್ಮಾ ಪರಮಾತ್ಮಾ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ
ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಉಳಿಸಲು, ಪ್ರಜಾಪತಿ, ಸ್ಥಿರವಾದ ಆತ್ಮ, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮ, ಪರಮಾತ್ಮನು, ವೇದ ಮತ್ತು ಯಜ್ಞದಿಂದ ಕೂಡಿದ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು.
ಜನಲೋಕಗತೈಸ್ಸಿದ್ಧೈಸ್ಸನಕಾದ್ಯೈರಭಿಷ್ಟುತಃ । ಪ್ರವಿವೇಶ ತದಾ ತೋಯಮಾತ್ಮಾಧಾರೋ ಧರಾಧರಃ
ಜನಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಸನಕಾದಿ ಸಿದ್ಧರು ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಆಗ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಧರಿಸುವವನಾದ ಆತನು, ಎಲ್ಲರ ಆಧಾರವಾದವನು, ನೀರಿನೊಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ತಂ ತದಾ ದೇವೀ ಪಾತಾಲಾತಲಮಾಗತಮ್ । ತುಷ್ಟಾವ ಪ್ರಣತಾ ಭೂತ್ವಾ ಭಕ್ತಿನಮ್ರಾ ವಸುನ್ಧರಾ
ಆಗ ಪಾತಾಳದಿಂದ ಬಂದ ಭೂದೇವಿ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿಕೊಂಡು, ಮನಸಾರೆ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಳು.
ಶ್ರೀಪೃಥಿವ್ಯುವಾಚ । ನಮಸ್ತೇ ಪುಣ್ಡರೀಕಾಕ್ಷ ಶಂಖಚಕ್ರಗದಾಧರ । ಮಾಮುದ್ಧರಾಸ್ಮಾದದ್ಯ ತ್ವಂ ತ್ವತ್ತೋಽಹಂ ಪೂರ್ವಮುತ್ಥಿತಾ
ಶ್ರೀಭೂದೇವಿ ಹೇಳಿದಳು: ಕಮಲನಯನ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾಧಾರಿ, ನಿಮಗೆ ವಂದನೆ. ನಾನು ಹಿಂದೆ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇಂದು ದಯಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಇಂದೆತ್ತಿ ರಕ್ಷಿಸಿ.
ತ್ವಯಾಹಮುದ್ಧೃತಾ ಪೂರ್ವಂ ತ್ವನ್ಮಯಾಹಂ ಜನಾರ್ದನ । ತಥಾನ್ಯಾನಿ ಚ ಭೂತಾನಿ ಗಗನಾದೀನ್ಯಶ್ಷೋತಃ
ಜನಾರ್ದನ, ನೀವು ಹಿಂದೆ ನನ್ನನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿದ್ದಿರಿ. ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಂದಲೇ ನಿರ್ಮಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ಭೂತಗಳೂ ನಿಮ್ಮಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವವಾಗಿವೆ.
ನಮಸ್ತೇ ಪರಮಾತ್ಮಾತ್ಮನ್ಪುರುಷಾತ್ಮನ್ನಮೋಸ್ತು ತೇ । ಪ್ರಧಾನವ್ಯಕ್ತಭೂತಾಯ ಕಾಲಭೂತಾಯ ತೇ ನಮಃ
ಪರಮಾತ್ಮನೆ, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮನೆ, ನಿಮಗೆ ವಂದನೆ. ಅವ್ಯಕ್ತ ರೂಪದ ಮೂಲನೆ, ಕಾಲರೂಪನೆ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
ತ್ವಂ ಕರ್ತಾ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ತ್ವಂ ಪಾತಾ ತ್ವಂ ವಿನಾಶಕೃತ್ । ಸರ್ಗಾದಿಷು ಪ್ರಭೋ ಬ್ರಹ್ಮವಿಷ್ಣುರುದ್ರಾ ತ್ಮರೂಪಧೃಕ್
ನೀವು ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ರಕ್ಷಕ ಮತ್ತು ನಾಶಕಾರಕ. ಸೃಷ್ಟಿ ಮುಂತಾದ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರಭುವೇ, ನೀವು ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ರುದ್ರ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತೀರಿ.
ಸಮ್ಭಕ್ಷಯಿತ್ವಾ ಸಕಲಂ ಜಗತ್ಯೇಕಾರ್ಣವೀಕೃತೇ । ಶ್ಷೋಏ! ತ್ವಮೇವ ಗೋವಿಂದ ಚಿನ್ತ್ಯಮಾನೋ ಮನೀಷಿಭಿಃ
ಜಗತ್ತು ಒಂದೇ ಸಮುದ್ರವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಎಲ್ಲವನ್ನು ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಸೆರೆಹಾಕಿದ ಮೇಲೆ, ಗೋವಿಂದ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಭವತೋ ಯತ್ಪರಂ ತತ್ತ್ವಂ ತನ್ನ ಜಾನಾತಿ ಕಶ್ಚನ । ಅವತಾರೇಷು ಯದ್ರೂ ಪಂ ತದರ್ಚನ್ತಿ ದಿವೌಕಸಃ
ನಿಮ್ಮ ಪರಮ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಯಾರೂ ತಿಳಿಯರು. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಅವತಾರಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಧರಿಸುವ ರೂಪಗಳನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.