ಈ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳಿದ ರಾಜವಂಶಗಳ ಕ್ರಮವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮೊದಲಿಗೆ, ಶಾಂತಕರ್ಣಿಯು ರಾಜನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ನಂತರ ಶಿವಿಶೃತ, ಶಿವಸ್ಕಂಧ, ಯಜ್ಞಶ್ರೀ, ದ್ವಿಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ಅವರಿಂದ ಚಂದ್ರಶ್ರೀ ಎಂಬ ರಾಜರು ಆಳುತ್ತಾರೆ. ಚಂದ್ರಶ್ರೀನಿಂದ ಪುಲೋಮಾಪಿ ಎಂಬ ರಾಜನು ಬರುತ್ತಾನೆ. ಈ ವಂಶದವರು ಒಟ್ಟು ಮೂವತ್ತೊಂಭತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ನಂತರ, ಆಂಧ್ರ ಸೇವಕರು, ಸಪ್ತಾಭೀರರಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ದಶಗರ್ಡಭಿನ್ ಸೇರಿದಂತೆ, ರಾಜರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆ ಬಳಿಕ, ಹದಿನಾರು ರಾಜರು ಆಳುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ, ಎಂಟು ಯವನರು, ಹದಿನಾಲ್ಕು ತುರುಷ್ಕರು, ಹದಿಮೂರು ಮುಂಡರು ಮತ್ತು ಹನ್ನೊಂದು ಮಾಉನರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳುತ್ತಾರೆ; ಇವರ ಆಳ್ವಿಕೆ ನೂರ ತೊಂಭತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಇದಾದ ಮೇಲೆ, ಹನ್ನೊಂದು ಮಾಉನ ರಾಜರು ಮೂರು ನೂರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ನಾಶವಾದ ನಂತರ, ಕೈಂಕಿಲ ಎಂಬ ಯವನರು ರಾಜರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಇವರ ಅಭಿಷೇಕವು ಯಥಾಸಂಸ್ಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅವರ ಸಂತಾನದಲ್ಲಿ ವಿಂಧ್ಯಶಕ್ತಿ, ಪುನರ್ಜಯ, ರಾಮಚಂದ್ರ, ಧರ್ಮವರ್ಮ, ವಂಗ, ನಂದನ, ಸುನಂದಿ, ಅವನ ತಮ್ಮ ನಂದಿಯಶ, ಶುಕ್ರ ಮತ್ತು ಪ್ರವೀರರು ರಾಜರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಇವರು ನೂರ ಆರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಆಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ನಂತರ, ಅವರ ಪುತ್ರರು—ಒಟ್ಟು ಹದಿಮೂರು ಜನ—ಮತ್ತು ಮೂರು ಬಹ್ಲಿಕರು ರಾಜರಾಗುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ, ಹನ್ನೊಂದು ಪುಷ್ಪಮಿತ್ರ ರಾಜರು, ಹನ್ನೊಂದು ಪಟುಮಿತ್ರ ರಾಜರು ಮತ್ತು ಏಳು ಆಂಧ್ರ ರಾಜರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳುತ್ತಾರೆ. ಕೊಸಲದಲ್ಲಿ, ಒಟ್ಟು ಒಂಬತ್ತು ರಾಜರು ಆಳುತ್ತಾರೆ; ನಾಯಿಷಧರು ಕೂಡ ಇದೇ ರಾಜರು. ಮಗಧದಲ್ಲಿ, ವಿಶ್ವಸ್ಫಟಿಕ ಎಂಬ ರಾಜನು ಬೇರೆಯ ವರ್ಗದವರನ್ನು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಕೈವರ್ಥ, ಬಟು, ಪುಲಿಂದ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ವಂಶಗಳನ್ನು ಹೊರಗಡೆ ಹಾಕಿದ ಮೇಲೆ, ಒಂಬತ್ತು ನಾಗರು ಪದ್ಮಾವತಿ ನಗರದಲ್ಲಿ, ಗಂಗಾ ದಡದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಯಾಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಗಯಾದಲ್ಲಿ ಮಗಧ ರಾಜರಾಗಿ ಆಳುತ್ತಾರೆ. ಕೊಸಲ, ಆಂಧ್ರ, ಪುಂಡ್ರ, ತಾಮ್ರಲಿಪ್ತ, ಸಮತಟ ಮತ್ತು ನಗರವನ್ನು ದೇವರಕ್ಷಿತನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕಲಿಂಗ, ಮಹಿಷ, ಮಹೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಭೌಮ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಗುಹಾ ವಂಶದವರು ಆಳುತ್ತಾರೆ. ನಾಯಿಷಧ, ನೈಮಿಷ, ಕಕಲ, ಕೊಸಕ ಮತ್ತು ಕಂಚನ ಜನರನ್ನು ಮನಿಧನ್ಯ ವಂಶದವರು ಆಳುತ್ತಾರೆ. ತ್ರೈರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಉಷಿಕ ಜನರನ್ನು ಕನಕಾಹ್ವಯ ವಂಶದವರು ಆಳುತ್ತಾರೆ. ಸೌರಾಷ್ಟ್ರ, ಅವಂತಿ, ಶೂದ್ರ, ಅಭೀರ, ನರ್ಮದಾ ಮತ್ತು ಮರుభೂಮಿ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ವೃತ್ತಿಹೀನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಅಭೀರರು ಮತ್ತು ಶೂದ್ರರು ಆಳುತ್ತಾರೆ. ಸಿಂಧು ದಡ, ದವಿ, ಉರ್ವಿ, ಚಂದ್ರಭಾಗ ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ವೃತ್ತಿಹೀನರು, ಮ್ಲೇಚ್ಛರು ಮತ್ತು ಶೂದ್ರರು ಆಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರು ಒಂದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ದಯೆ ಕಡಿಮೆ, ಕ್ರೋಧ ಹೆಚ್ಚು, ಸದಾ ಸುಳ್ಳು ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ, ಮಹಿಳೆ, ಮಕ್ಕಳ ಮತ್ತು ಗೋಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು, ಪರಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಆಸೆ, ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಂಧಕಾರ, ವೇಗವಾಗಿ ಏಳುವುದು ಮತ್ತು ಬೀಳುವುದು, ಚಿಕ್ಕ ಆಯುಷ್ಯ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾಮನೆ, ಕಡಿಮೆ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅತಿಯಾದ ಲೋಭ ಇರುತ್ತದೆ. ಇವರಿಂದ, ಜನರು ಮಿಶ್ರವಾಗುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ, ರಾಜರ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ, ಮ್ಲೇಚ್ಛರ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮದ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಡೆದು ಜನರನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅರ್ಥದ ನಿರಂತರ ಕುಸಿತದಿಂದ, ಪ್ರಪಂಚ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೀನಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಸಂಪತ್ತೇ ಕುಲದ ಘನತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಶಕ್ತಿಯೇ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಪರಸ್ಪರ ಆಕರ್ಷಣವೇ ವಿವಾಹಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಮಹಿಳಾ ಸ್ವರೂಪವೇ ಸುಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಸುಳ್ಳೇ ವಾದದಲ್ಲಿ ಜಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಮೇಲ್ಮಟ್ಟವೇ ಭೂಮಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರವೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ರತ್ನ ಮತ್ತು ಲೋಹಗಳ ಸ್ವಾಮ್ಯವೇ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವುದೇ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಅನ್ಯಾಯವೇ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ದುರ್ಬಲತೆಯೇ ಜೀವನೋಪಾಯದ ಕೊರತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಮಾತು ಆಡುವುದೇ ಪಾಂಡಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಬಡತನವೇ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಸ್ನಾನವೇ ಅಲಂಕಾರಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿ, ಕಾಲಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ರಾಜರು, ಜನರು ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ ಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಪುರಾಣವು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ.